سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش" نگاهمان می‌کنند" نوشته‌ نغمه ثمینی به کارگردانی محمدرضا اصلی این روزها در عمارت مسعودیه به روی صحنه می‌‎رود. محمدرضا اصلی را پیش‌تر به عنوان دستیارکارگردان می‌شناختم در نمایش‌های "خانواده تت" به کارگردانی فرهاد آییش...."منهای دو" و "اشمیت" به کارگردانی داود رشیدی، "گالیله" به کارگردانی داریوش فرهنگ و..... این بار محمدرضا اصلی خود در مقام کارگردان نوشته‌ای از نغمه ثمینی را به روی صحنه برده ... نمایشنامه‌ای با مضمون اجتماعی که معضلی را به تصویر می‌کشد که زندگی انسان معاصر را تحت الشعاع قرار داده و یکی از دغدغه‌های اوست. انسانی که با ورود تکنولوژی‌های جدید ( گوشی‌های هوشمند، اینترنت ، فضاهای مجازی و ...) به جای زندگی آسوده‌تر، امنیت خود را از دست داده و ترس و اضطرات و استرس همه وجودش را فرا گرفته و دیگر چیزی به اسم حریم خصوصی برایش معنایی ندارد... به هر سو می‌رود، چشمانی بیگانه را همراه دارد... چشم‌ها و گوش‌هایی در همه حال نظاره‌گرش هستند... نمایش سه اپیزود دارد که در هر اپیزود شاهد هستیم که چگونه حریم خصوصی افراد مورد تعرض قرار می‌گیرد و اعصاب و روح و روان‌شان را نشانه می‌رود ...

در اپیزود اول زن را بیمار، شکاک، بدبین و دارای مشکلات روانی می‌پنداریم دائما پرده‌های خانه را می‌کشد تا احساس امنیت کند. خانه را می‌گردد و به دنبال دوربینی است که در خانه کار گذاشته شده باشد و حتی می‌ترسد در بدن همسرش طی عمل جراحی دوربینی گذاشته باشند (مرد به دلیل ساخت فیلمی مستند مدتی تحت بازجویی و تعقیب و.... بوده) مرد گمان می‌کند ترس و نگرانی تمام شده است که بعد با دریافت سی دی از پست که حاوی مسائل خصوصی زندگی‌شان است و مرد فقط آنرا در گوشی خود داشته تمام امنیت خود را از دست رفته می‌بیند و.....

در اپیزود دوم خانم بازیگری برای اطمینان از همسرش با دوربینی در دست به زور وارد خانه‌ای می‌شود که فقط دختر خانواده در خانه است منزل روبرویی را با دوربین نگاه می‌کند و در نظر می‌گیرد ... او نیز به خود اجازه می‌دهد به حریم خصوصی دیگران تعرض کند تا شاید امنیت خود را بیابد شاید به آرامش برسد و به همسرش اعتماد کند... در این اپیزود بازی‌های باورپذیر و یکدستی را از شیدا خلیق و فرشته صدرعرفایی شاهد هستیم...

اپیزود سوم هم مردی که گذران زندگی‌اش از طریق تهیه فیلم و و سی دی و عکس از خصوصی‌ترین مسائل افراد و فروش آنهاست و .... در هر اپیزود صدای آمبولانسی هم شنیده می‌شود صدای آژیر مانندی که شاید یادآور حرمت‌ها و حریم‌هایی است که جریحه‌دار شده اند و باید درمان و مداوا شوند و به احیا نیاز دارند... البته این موضوعی است که باید آسیب‌شناسی شود و این نمایش تلنگری است که شاید لحظه‌ای بی‌اندیشیم که هر یک از ما چقدر به حریم خصوصی دیگران احترام می‌گذاریم و چقدر نگاه‌هایمان... چشمهای‌مان... گوشهای‌مان، حرمت نگه می‌دارند... معضلی که این روزها گریبانگیر انسان معاصر است و چه بسا زندگی‌هایی که با استراق سمع‌ها به نابودی کشیده شدند... روح‌ها و روان‌هایی که به بازی گرفته شدند.... و من مانده‌ام با اینهمه پیشرفت تکنولوژی شرافت آدمی چرا پسرفت می‌کند... به محمدرضا اصلی به عنوان اولین کارگردانی‌اش به دلیل پرداختن به یک معضل مهم اجتماعی و دغدغه روز انسان معاصر ... تبریک می‌گویم به خاطر کارگردانی بی ادعایش به خاطر صداقتش و اینکه یک سوژه اجتماعی به روز را با احترام به مخاطب به روی صحنه برده است و تبریک به خاطر هدایت درست بازیگرانش ....به امید موفقیت‌های روز افزونش....

حمیده صمدی