سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالریهای تهران این هفته شاهد بیش از 25 افتتاحیه بودند و در میان این رویدادهای هنری نمایش آثاری از بزرگان هنر معاصر ایران در سبکها و مدیاهای گوناگون چشمگیر بود. هنرمندان جوان نیز همچون باقی در این افتتاحیهها سهم بزرگی از گالریهای شهر را به خود اختصاص داده بودند تا آثار نقاشی، چاپ، طراحی، عکس و حجم خود را به نمایش بگذارند.
از میان این نمایشگاهها، رویدادهای پنج گالری شهریور، شیرین، هما، سیحون و اثر را برای گزارش این هفته گالریگردی انتخاب کردهایم.
مرور آثار عربشاهی در شهریور
آثار مسعود عربشاهی نقاش معاصر، پس از سالها، اکنون در گالری شهریور به نمایش گذاشته شده است. آثاری که کمتر فرصت دیدن آنها در یک فضای واحد وجود داشته است و چون از دورههای مختلف کاری این هنرمند انتخاب شدهاند فرصت مرور آنها برای مخاطب فراهم شده است.
آثار عربشاهی در بستری نمادشناسانه و با بهرهگیری از عناصر بصری، مفهومی و نمادین دورههای مختلف ایران باستان و با نگاهی به هنر انتزاعی در دوران مدرن شکل میگیرند و مجموعهای که اینک در گالری شهریور روی دیوار رفته است روند این مفاهیم و نشانهها را در آثار این نقاش پیشکسوت معاصر در معرض دید مخاطب قرار میدهد.
جعبههای مجتبی تاجیک در اثر
مجتبی تاجیک نقاش معاصر، مجموعه جدیدی از آثار خود را با عنوان "ممهور" این روزها در گالری اثر روی دیوار برده است. او که در مجموعههای قبلی خود جعبههایی مثل جعبه کفش را موضوع کار دقیق و رئالیستی خود قرار داده بود این بار به سراغ جعبههای دیگری رفته است. صندوقهای پستی آپارتمانی، کشوها و کمدهایی با درهای متعدد؛ اشیایی هستند که تاجیک در رویکردی مشابه مجموعههای قبلی خود به آنها پرداخته است. او که در بیانیه ورودی نمایشگاه این جعبهها را مشابه آپارتمان دانسته است، نوعی زندگی سلولی که افراد را در جعبههای کوچک از پیشساخته حبس کرده و آنان را وامیدارد با نگاهی بدبینانه خود را در این جعبهها پنهان کنند.
جعبههای تاجیک در ابعاد بزرگی خلق شدهاند، آنها پرداخت دقیقی در جزییات دارند و نقاش چنان به آنها نزدیک شده است که بیش از نقاشی به عکس شباهت دارند. این برخورد موجب شده است آثار تاجیک در همه مجموعههایش از بازنمایی اشیایی معمولی فراتر روند و اشیا در آنها شخصیتی مستقل بیابد. اشیا در آثار تاجیک احوالاتی انسانی دارند. کشوهایی باز، کشوهایی بسته و خاموش و کشوهایی بیش از حد فرورفته در خود، غمگین و فاصله گرفته از دیگران، بیشتر به عوالم انسانی شبیه هستند، احوالاتی که میتوانیم در خود یا دیگران به راحتی مشاهدهشان کنیم.
از دوستانم مصون بدار در گالری هما
فرشید داودی آثار خود را روی روزنامههایی به هم فشرده خلق کرده است، روزنامههایی که در لایه رویی خود بخشهایی از تاریخ را در قالب آنچه در روزنامههایی دهههای گذشته منتشر شده است به تصویر میکشد. داودی مخاطب را به بازنگری دوباره تاریخی دعوت میکند که کمتر درباره آن صحبت میشود، کمتر به آن پرداخته میشود و گاه اطلاعات دقیقی از آن در دسترس نیست.
داودی در هیچیک از آثار خود واقعیت یا رویدادی را تصویر نمیکند بلکه با کلاژ متون و تصاویر متفاوت مخاطب را به فضایی تاریخی پرتاب میکند که نمادهایی از تاریخ در آن مشاهده میشوند. از این مسیر او هنر، سیاست، اجتماع و رویدادها را مرور میکند و مخاطب را وامیدارد در این مجموعه گسترده کندوکاو کند، کندوکاوی که البته جایگاه آن تنها فضای گالری نیست و آثار داودی مخاطب را به ادامه آن در زندگی روزمره خود تشویق میکند.
تنهایی کورهچیان در گالری شیرین
"تنهایی" عنوانی است که علی کورهچیان برای نمایشگاه آثار حجمی خود در گالری شیرین انتخاب کرده است. کورهچیان که معمار و طراح مبلمان است در این نمایشگاه با پلکسیگلاس و فلز آثاری را خلق کرده است که موضوعاتی انسانی دارند، او غم، تنهایی و افسردگی انسان را موضوع کار خود قرار داده است. کورهچیان در حجمهای خود از ویژگیهای معمارانه بهره برده است. او پیکرههای انسانی را به سازههای معماری بدل کرده است و با صفحات پلکسیگلاس که روی همه قرار گرفتهاند انسانهایی خلق کرده است که بیشتر به ساختمانهایی بلند مرتبه شباهت دارند.
با این حال به لحاظ مفهومی استفاده از این متریال و فرم نوعی کشآمدگی در فرمهای انسانی ایجاد کرده است که ویژگیهایی مانند تنهایی و افسردگی انسان معاصر را به خوبی میتوان در آنها مشاهده کرد. استفاده از خط نیز از دیگر ویژگیهای این مجموعه بود که در بعضی از آثار، مانند حجمی که "تفکر" نامیده شده؛ این عناصر برگرفته از خط به کل پیکره تبدیل شدهاند. در مجموعه آثار حجمی کورهچیان سازههایی معمارانهاند و فضا در آنها رکن مهمی است که نمیتوان از آن چشمپوشی کرد.
خوابهای ایرانی در گالری سیحون
سیحون در جدیدترین نمایشگاه خود آثار حامد بهروزکار را به نمایش گذاشته است، بهروزکار عنوان "خوابهای ایرانی" را برای آثار خود انتخاب کرده است، آثار او دارای یک فرم کلی تکرار شونده هستند که از مجموعه نقاط کوچک رنگی و خطهایی موجگون تشکیل شده است. در همه آثار او روند تکرار این دو عنصر است که یا اشکال را میسازد و یا بر شکلی مانند یک پیکرده پرده میافکند.
او با تکرار این فرمها روی قاب اثر خود فضا گسترش داده و قابها را به بخشی از اثر خود تبدیل کرده است. بهروزکار از این فرم و فضا در کنار استفاده از رنگهای ایرانی چون فیروزهای و طلایی و سرخ برای القای حال و هوای ایرانی به مخاطب خود استفاده کرده است. به این ترتیب کل نقاشی به یک فضای نیمهانتزاعی تبدیل میشود، فضایی خوابگون، قابل شناسایی اما مغشوش که با جهان واقعی فاصله بسیار دارد و میتواند رویایی شیرین باشد.
انتهای پیام/