سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری‎های تهران این هفته شاهد بیش از 25 افتتاحیه بودند و در میان این رویدادهای هنری نمایش آثاری از بزرگان هنر معاصر ایران در سبک‎ها و مدیاهای گوناگون چشم‎گیر بود. هنرمندان جوان نیز همچون باقی در این افتتاحیه‌ها سهم بزرگی از گالری‎های شهر را به خود اختصاص داده بودند تا آثار نقاشی، چاپ، طراحی، عکس و حجم خود را به نمایش بگذارند.

از میان این نمایشگاه‎ها، رویدادهای پنج گالری شهریور، شیرین، هما، سیحون و اثر را برای گزارش این هفته گالری‌گردی انتخاب کرده‎‏ایم.

مرور آثار عربشاهی در شهریور

آثار مسعود عربشاهی نقاش معاصر، پس از سال‎ها، اکنون در گالری شهریور به نمایش گذاشته شده است. آثاری که کمتر فرصت دیدن آنها در یک فضای واحد وجود داشته است و چون از دوره‎های مختلف کاری این هنرمند انتخاب شده‎اند فرصت مرور آنها برای مخاطب فراهم شده است.

آثار عربشاهی در بستری نمادشناسانه و با بهره‎گیری از عناصر بصری، مفهومی و نمادین دوره‎های مختلف ایران باستان و با نگاهی به هنر انتزاعی در دوران مدرن شکل می‏‌گیرند و مجموعه‎ای که اینک در گالری شهریور روی دیوار رفته است روند این مفاهیم و نشانه‎ها را در آثار این نقاش پیشکسوت معاصر در معرض دید مخاطب قرار می‌دهد.

جعبه‎های مجتبی تاجیک در اثر

مجتبی تاجیک نقاش معاصر، مجموعه جدیدی از آثار خود را با عنوان "ممهور" این روزها در گالری اثر روی دیوار برده است. او که در مجموعه‎های قبلی خود جعبه‌هایی مثل جعبه کفش را موضوع کار دقیق و رئالیستی خود قرار داده بود این بار به سراغ جعبه‌‏های دیگری رفته است. صندوق‎های پستی آپارتمانی، کشوها و کمدهایی با درهای متعدد؛ اشیایی هستند که تاجیک در رویکردی مشابه مجموعه‏‌های قبلی خود به آنها پرداخته است. او که در بیانیه ورودی نمایشگاه این جعبه‎ها را مشابه آپارتمان دانسته است، نوعی زندگی سلولی که افراد را در جعبه‏‌های کوچک از پیش‎‌ساخته حبس کرده و آنان را وامی‎دارد با نگاهی بدبینانه خود را در این جعبه‌‏ها پنهان کنند.

جعبه‌‏های تاجیک در ابعاد بزرگی خلق شده‎اند، آنها پرداخت دقیقی در جزییات دارند و نقاش چنان به آنها نزدیک شده است که بیش از نقاشی به عکس شباهت دارند. این برخورد موجب شده است آثار تاجیک در همه مجموعه‎هایش از بازنمایی اشیایی معمولی فراتر روند و اشیا در آنها شخصیتی مستقل بیابد. اشیا در آثار تاجیک احوالاتی انسانی دارند. کشوهایی باز، کشوهایی بسته و خاموش و کشوهایی بیش از حد فرورفته در خود، غمگین و فاصله گرفته از دیگران، بیشتر به عوالم انسانی شبیه هستند، احوالاتی که می‎توانیم در خود یا دیگران به راحتی مشاهده‌شان کنیم.

از دوستانم مصون بدار در گالری هما

فرشید داودی آثار خود را روی روزنامه‎هایی به هم فشرده خلق کرده است، روزنامه‎هایی که در لایه رویی خود بخش‎هایی از تاریخ را در قالب آنچه در روزنامه‎هایی دهه‎های گذشته منتشر شده است به تصویر می‏‌کشد. داودی مخاطب را به بازنگری دوباره تاریخی دعوت می‌کند که کمتر درباره آن صحبت می‎‏شود، کمتر به آن پرداخته می‏‌شود و گاه اطلاعات دقیقی از آن در دسترس نیست.

داودی در هیچ‌یک از آثار خود واقعیت یا رویدادی را تصویر نمی‌‏کند بلکه با کلاژ متون و تصاویر متفاوت مخاطب را به فضایی تاریخی پرتاب می‌کند که نمادهایی از تاریخ در آن مشاهده می‎شوند. از این مسیر او هنر، سیاست، اجتماع و رویدادها را مرور می‎کند و مخاطب را وامی‎دارد در این مجموعه‎ گسترده کندوکاو کند، کندوکاوی که البته جایگاه آن تنها فضای گالری نیست و آثار داودی مخاطب را به ادامه آن در زندگی روزمره خود تشویق می‏‌کند.

تنهایی کوره‌چیان در گالری شیرین

"تنهایی" عنوانی است که علی کوره‎چیان برای نمایشگاه آثار حجمی خود در گالری شیرین انتخاب کرده است. کوره‎چیان که معمار و طراح مبلمان است در این نمایشگاه با پلکسی‎گلاس و فلز آثاری را خلق کرده است که موضوعاتی انسانی دارند، او غم، تنهایی و افسردگی انسان را موضوع کار خود قرار داده است. کوره‎چیان در حجم‎های خود از ویژگی‎های معمارانه بهره برده است. او پیکره‎های انسانی را به سازه‎های معماری بدل کرده است و با صفحات پلکسی‌گلاس که روی همه قرار گرفته‎اند انسان‎هایی خلق کرده است که بیشتر به ساختمان‏‌هایی بلند مرتبه شباهت دارند.

با این حال به لحاظ مفهومی استفاده از این متریال و فرم نوعی کش‎آمدگی در فرم‎های انسانی ایجاد کرده است که ویژگی‎هایی مانند تنهایی و افسردگی انسان معاصر را به خوبی می‌‏توان در آنها مشاهده کرد. استفاده از خط نیز از دیگر ویژگی‎های این مجموعه بود که در بعضی از آثار، مانند حجمی که "تفکر" نامیده شده؛ این عناصر برگرفته از خط به کل پیکره تبدیل شده‎اند. در مجموعه آثار حجمی کوره‎چیان سازه‎هایی معمارانه‎اند و فضا در آنها رکن مهمی است که نمی‌توان از آن چشم‏‌پوشی کرد.

خواب‎های ایرانی در گالری سیحون

سیحون در جدیدترین نمایشگاه خود آثار حامد بهروزکار را به نمایش گذاشته است، بهروزکار عنوان "خواب‎های ایرانی" را برای آثار خود انتخاب کرده است، آثار او دارای یک فرم کلی تکرار شونده هستند که از مجموعه نقاط کوچک رنگی و خط‌هایی موج‎گون تشکیل شده است. در همه آثار او روند تکرار این دو عنصر است که یا اشکال را می‏‌سازد و یا بر شکلی مانند یک پیکرده پرده می‏‌افکند.

او با تکرار این فرم‎ها روی قاب اثر خود فضا گسترش داده و قاب‎ها را به بخشی از اثر خود تبدیل کرده است. بهروزکار از این فرم و فضا در کنار استفاده از رنگ‎های ایرانی چون فیروزه‏ای و طلایی و سرخ برای القای حال و هوای ایرانی به مخاطب خود استفاده کرده است. به این ترتیب کل نقاشی به یک فضای نیمه‎انتزاعی تبدیل می‏‌شود، فضایی خواب‎گون، قابل شناسایی اما مغشوش که با جهان واقعی فاصله بسیار دارد و می‌تواند رویایی شیرین باشد.


انتهای پیام/