سرویس تجسمی هنرآنلاین : همه ما قطعا سفر کردهای داریم که روزها یا شاید هم سالها به انتظار بازگشتش نشستهایم و یا عزیزی داریم که کیلومترها از ما دور است و میخواهیم راهی برای ارتباط برقرار کردن با او داشته باشیم. سالها پیش که هنوز تکنولوژی به این حد ارتقا نیافته بود، تنها نامههای کاغذی بود که این خط ارتباطی را برقرار میکرد، اما الان چند سالی است که حضور تکنولوژی به ظاهر باعث شده تا ارتباط ما با کشورهای دیگر بیش از پیش باشد و بتوانیم عزیزانمان را از طریق اپلیکیشنهای مختلف ببینیم و صدایشان را بشنویم.
فراز فلاحی در واقع قصد دارد در پرفورمنس خود با عنوان "تصویر تصوری" این نکته را بیان کند که فضاهای مجازی ارتباطات ما را نه تنها زیاد نکرده، بلکه موجب شدهاند تا ما بسیاری از حسهای خود را نیز از دست بدهیم. در ابتدای این پرفورمنس در حالیکه مکالمات تصویری در حال پخش است، مخاطبان بعد از ورود به سالن با جعبههایی روبه رو میشوند که نمیدانند داخل آن چیست. پرفورمر از آنها میخواهد دست خود را وارد جعبه کرده و حدس بزنند که درون آن جعبه چه چیزی قرار دارد. فلاحی در این باره به خبرنگار هنرآنلاین گفت: بچههای نسل دهه 70 و 80 ارتباط مجازی بسیاری دارند واین باعث میشود با وسایل و امکاناتی مواجه شویم که پیش از این نبوده است؛ این وسایل و امکانات به ما فضایی میدهند که فکر میکنیم بیشتر با آدمها در ارتباط هستیم در حالی که نیستیم.
وی افزود: طبیعت به ما پنج حس داده است؛ ولی وقتی با این آیتمها کار میکنیم تنها از دو حس بینایی و شنوایی استفاده میکنیم و حس لامسه، چشایی و بویایی ما هیچ نقشی در این زمینه ندارند. این پرفورمر جوان ادامه داد: تم پرفورمنس من نیز همین بود. چرا که دنیای امروز ما اینگونه است و رابطههای ما نیز همین شکل است. در اغلب خانوادهها یک سفر کرده وجود دارد که فکر میکنیم با او در ارتباط هستیم، فکر میکنیم در زندگی آنها هستیم، در حالیکه نیستیم. کم کم این ارتباط کمرنگ میشود چرا که آن آدمها در یک شهر و کشور دیگر زندگی میکنند و فاصلهشان با شما بسیار زیاد است و در هر صورت در حال زندگی کردن هستند و شما هم زندگی خودتان را دارید. هر روز که زنگ میزنید، یکسری مسائل روزمره را برایش تعریف میکنید و فکر میکنید او درجریان امور زندگی شما هست در حالیکه نیست؛ چرا که هیچ یک از مسائلی را که شما تجربه میکنید او تجربه نمیکند. قصد من از اجرای این پرفورمنس دقیقا این بود که بتوانم این مسئله را با مخاطب مطرح کنم و درمیان بگذارم. فلاحی درباره فستیوال سی پرفورمنس عنوان کرد: این پنجمین حضور من در این فستیوال است. بسیار از امیر راد ممنونم که برای نگه داشتن و رشد این فسیتوال زحمت میکشد و باعث میشود ما نیز دراین زمینه فعالیت داشته باشیم. وی ادامه داد: نه تنها من، بلکه همه آدمهایی که برای اولین بار با این موضوع آشنا شدیم، امروز رشد کردند. چرا که این رسانه جدیدی است که تاکنون با آن سروکار نداشتیم.
فلاحی همچنین درباره برگزاری این فستیوال در موزه هنرهای معاصر گفت: چهار سال پیش تمام این پرفورمنسها درگالری برگزار میشد و امسال در موزه هنرهای معاصر که قطعا تفاوت فضا بسیار است. به هر حال موزه، مخاطبان خود را دارد و این کاملا با گالری متمایز است. ضمن این که رشد و حضور پرفورمرهای جدید نیز چیز عجیبی است. ما هر سال باید ایدههای خوب ارائه دهیم تا از این گردونه حذف نشویم. امیر راد بسیار با ایدههای ما کلنجار میرود تا این ایدهها را کاملتر و پختهتر کند و درنهایت به جایی برسد که بتوان آن را اجرا کرد. وی با اشاره به این نکته که قطعا در هر خانوادهای یک مسافر راه دور حضور دارد، درباره ارتباط این پرفورمنس با مخاطب اظهار کرد: فکر میکنم این اتفاق به گونهای است که همه با آن درگیر هستند. به هر حال در هر خانوادهای این اتفاق افتاده است و این بسیار دردناک است که شما نمیتوانید با نزدیکان خود ارتباط داشته باشید.
فلاحی درباره تعبیه باکسهای ابتدایی اجرای پرفورمنس نیز گفت: آن باکسها مربوط به حسهای شماست. وقتی شما دستتان را وارد باکس میکنید، در واقع با حس لامسه خود فکر میکنید که چه چیزی در آن وجود دارد. قصد داشتم با تعبیه این باکسها نشان دهم که افراد بیشتر از کدام حس خود استفاده میکنند وچقدر حسهای دیگرشان فعال است. انتهای پیام/