سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالریهای تهران این هفته شاهد بیش از 26 افتتاحیه بودند و در میان این رویدادهای هنری نمایش آثاری از بزرگان هنر معاصر ایران در سبکها و مدیاهای گوناگون چشمگیر بود. هنرمندان جوان نیز همچون باقی روزهای افتتاحیه سهم بزرگی از گالریهای شهر را به خود اختصاص داده بودند تا آثار نقاشی، چاپ، طراحی، عکس و حجم خود را به نمایش بگذارند. از میان این نمایشگاهها، رویدادهای چهار گالری شماره شش، آران، نات و گلستان را برای گزارش این هفته انتخاب کردهایم.
معمای گهواره زمان در گالری شماره شش:
بابک اطمینانی نقاش معاصر پس از چند سال مجموعه جدید خود با عنوان "گهواره زمان" را در گالری شماره شش به نمایش گذاشته است. شیوه نمایش این آثار البته به اندازه خود کارها جالب توجه هستند زیرا در این نمایشگاه 19 روزه هر روز یک تابلو روی دیوار قرار خواهد گرفت تا مخاطبان آن را به تماشا بنشینند.
اطمینانی همچون مجموعههای پیشین خود همچنان به موضوعات هستیشناسانه و نمایش فضاهایی مشابه عکسهایی ماهوارهای از صورتهای فلکی و کائنات در معنای کلیتر میپردازد. او برخلاف بسیاری نمایشگاهها هر تابلو به مثابه امری مجزا، مستقل و کلی به نمایش میگذارد تا توجه مخاطبان را به دنیای هر یک از این نقاشیها که در ظاهر آبستره مینمایند جلب کند. با این حال اطمینانی خود را نقاشی آبستره نمیداند، او معتقد است که طبیعت را آن هم نه به شیوهای فیگوراتیو بلکه در تلاش برای نمایش باطن طبیعت و بیان چگونگی شکلگیری آن به تصویر میکشد. او در همه این سالها و در همه آثارش به دنبال نوعی کشف و شهود است، او با قرار دادن ذرهبینهایی در کنار تابلوهایش از مخاطب میخواهد که این جهان مادی و منظم را با دقت بیشتری ببیند، و در ساختار مادی آنها که به عالم هستی شباهت بسیار دارد عمیقتر شود. در واقع بابک اطمینانی از طریق فرم ارائه آثار خود تلاش دارد که گرهای با مفهوم آثارش ایجاد کرده و آن نگاه دقیق و جستجوگری درونی خود را به مخاطب نیز پیشنهاد کند.
بازگشت در گالری نات:
هنگامی که مردم مادرید در مقابل اشغالگران فرانسوی در دوم ماه مه سال ۱۸۰۸ میلادی به پاخواستند. در همان روز و روز بعد، پاسخی سریع و وحشیانه گرفتند. مورخان به کشتار بیش از ۵۰۰۰ نفر از مردم بیگناه در جریان شورشهای مادرید اشاره کردهاند. در سال ۱۸۱۰ یعنی دو سال پس از ماجرای سوم ماه مه و در کشوری که هنوز توسط سربازان خارجی به ویرانی کشیده میشد فرانسیسکو گویا کار خود را روی نخستین سیاه قلمهای مجموعهٔ فجایع جنگ آغاز کرد.
آیدین خانکشیپور با طرح ایده گویا و دعوت از 21 هنرمند از آنها خواسته است که با انتخاب یکی از سیاهقلمهای گویا، بیان خود را از موضوع جنایات جنگی و البته به شیوه طراحی بیان کنند. جنایاتی که این روزها به وفور و حتی بیشتر از سال 1808 در هر گوشه از جهان در حال رخ داد هستند، جنایاتی که برحافظه تاریخی ما جای دارند و مدام در هرگوشه از جهان که امکان ظهور یابند رخ میدهند. اما سوال اصلی اینجاست که میزان این جنایات همچنان در حال افزایش است، بیپردگی و صراحت گویا در بیان جنایات ما را شوک زده میکند و میترساند اما این اتفاقات تنها در اسپانیای سال 1808 رخ ندادهاند و همچنان ادامه دارند.
میانگاه زمین و زمان در گالری آران:
مرتضی پورحسینی مجموعه جدید خود با عنوان "میانگاه" را در گالری آران به نمایش گذاشته است. دو مجموعه نقاشی 5 تایی که به بازنمایی پرترههای دختر و پسر جوانی میپردازند. دقت در بازنمایی فیگورها و کار روی جزییات اثر چنان از سوی هنرمند جدی گرفته شده است که بیش از هرچیز دیگری در نگاه نخست برای مخاطب جذاب است با این حال این پرترههای به شدت واقعی در جهانی غیر واقعی و نمادین به تصویر کشیده شدهاند، آنها در وضعیتهای خاصی قرار دارند که موجب جدایی آنها از هر پرتره دیگری میشود.
زن جوان در جهان رازآمیزی هرچه تمام با رفتاری تردیدآمیز در 5 تصویر مجزا در حال بازکردن جعبهای دیده میشود، جعبهای که میتواند سوالات یک نسل، مردمان یک سرزمین خاص، یا حتی پرسشهایی بشری را درون خود داشته باشد، جعبهای که در نهایت خالی است. مرد جوان اما اشیا مختلفی در دست دارد، او موقعیتهای مختلفی را تجربه میکند اما تنها به نظاره اکتفا کرده است. پرترههای پورحسینی با انبوهی سوال در مقابل مخاطب قرار دارند و از آنها تنها همین سوالات برای بیننده باقی خواهد ماند.
پرندههای رنگارنگ هومن بصیری در گالری گلستان:
هومن بصیری پس از دو سال مجسمهها و نقاشیهای خود را به گالری گلستان برده است، او همچنان که در مجموعه پیشین خود، پرندگان را موضوع کارش قرار داده بود، پرندگانی با فرمهای آشنای برگرفته از نقاشی ایرانی، که در گل و مرغ مشابه آنها را دیدهایم ارائه کرده است. با این حال او پرندگانش را از فضای آشنای نقاشی ایرانی بیرون کشیده است، آنها را به بیزمانی و بیمکانی آبی رنگی منتقل کرده است که میتواند آسمان نباشد.
افزون بر این آنها را مدام بیشتر از پس از فرم شناخته شده خود دور کرده و به مرز انتزاع میکشاند و باز به تصاویر شناخته شده ما نزدیک میکند. مجسمههای بستهبندی شده بصیری نیز همین موقعیت را دارند، آنها در تلاش برای حفظ فرم اصلی خود هستند و برای اینکه از این فرم تعدی نکنند به نظر میرسد هنرمند به ناچار آنها را بستهبندی کرده است.
انتهای پیام/