سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری‎های تهران این هفته شاهد بیش از 26 افتتاحیه بودند و در میان این رویدادهای هنری نمایش آثاری از بزرگان هنر معاصر ایران در سبک‎ها و مدیاهای گوناگون چشم‎گیر بود. هنرمندان جوان نیز همچون باقی روزهای افتتاحیه سهم بزرگی از گالری‎های شهر را به خود اختصاص داده بودند تا آثار نقاشی، چاپ، طراحی، عکس و حجم خود را به نمایش بگذارند. از میان این نمایشگاه‎ها، رویدادهای چهار گالری شماره شش، آران، نات و گلستان را برای گزارش این هفته انتخاب کرده‎‏ایم.

معمای گهواره زمان در گالری شماره شش:

بابک اطمینانی نقاش معاصر پس از چند سال مجموعه جدید خود با عنوان "گهواره زمان" را در گالری شماره شش به نمایش گذاشته است. شیوه نمایش این آثار البته به اندازه خود کارها جالب توجه هستند زیرا در این نمایشگاه 19 روزه هر روز یک تابلو روی دیوار قرار خواهد گرفت تا مخاطبان آن را به تماشا بنشینند.

اطمینانی همچون مجموعه‎های پیشین خود همچنان به موضوعات هستی‎شناسانه و نمایش فضاهایی مشابه عکس‏‌هایی ماهواره‎ای از صورت‎های فلکی و کائنات در معنای کلی‎تر می‎پردازد. او برخلاف بسیاری نمایشگاه‌ها هر تابلو به مثابه امری مجزا، مستقل و کلی به نمایش می‏‌گذارد تا توجه مخاطبان را به دنیای هر یک از این نقاشی‎ها که در ظاهر آبستره می‏‌نمایند جلب کند. با این حال اطمینانی خود را نقاشی آبستره نمی‏‌داند، او معتقد است که طبیعت را آن هم نه به شیوه‎ای فیگوراتیو بلکه در تلاش برای نمایش باطن طبیعت و بیان چگونگی شکل‎گیری آن به تصویر می‎‏کشد. او در همه این سال‌ها و در همه آثارش به دنبال نوعی کشف و شهود است، او با قرار دادن ذره‎بین‎هایی در کنار تابلوهایش از مخاطب می‎خواهد که این جهان مادی و منظم را با دقت بیشتری ببیند، و در ساختار مادی آنها که به عالم هستی شباهت بسیار دارد عمیق‎تر شود. در واقع بابک اطمینانی از طریق فرم ارائه آثار خود تلاش دارد که گره‌ای با مفهوم آثارش ایجاد کرده و آن نگاه دقیق و جستجوگری درونی خود را به مخاطب نیز پیشنهاد کند.

بازگشت در گالری نات:

هنگامی که مردم مادرید در مقابل اشغالگران فرانسوی در دوم ماه مه سال ۱۸۰۸ میلادی به پاخواستند. در همان روز و روز بعد، پاسخی سریع و وحشیانه گرفتند. مورخان به کشتار بیش از ۵۰۰۰ نفر از مردم بی‌گناه در جریان شورش‌های مادرید اشاره کرده‌اند. در سال ۱۸۱۰ یعنی دو سال پس از ماجرای سوم ماه مه و در کشوری که هنوز توسط سربازان خارجی به ویرانی کشیده می‌شد فرانسیسکو گویا کار خود را روی نخستین سیاه قلم‌های مجموعهٔ فجایع جنگ آغاز کرد.

آیدین خانکشی‎پور با طرح ایده گویا و دعوت از 21 هنرمند از آنها خواسته است که با انتخاب یکی از سیاه‌قلم‌های گویا، بیان خود را از موضوع جنایات جنگی و البته به شیوه طراحی بیان کنند. جنایاتی که این روزها به وفور و حتی بیشتر از سال 1808 در هر گوشه از جهان در حال رخ داد هستند، جنایاتی که برحافظه تاریخی ما جای دارند و مدام در هرگوشه از جهان که امکان ظهور یابند رخ می‏‌دهند. اما سوال اصلی اینجاست که میزان این جنایات همچنان در حال افزایش است، بی‌پردگی‌ و صراحت گویا در بیان جنایات ما را شوک زده می‎کند و می‏‌ترساند اما این اتفاقات تنها در اسپانیای سال 1808 رخ نداده‌اند و همچنان ادامه دارند.

میان‎گاه زمین و زمان در گالری آران:

مرتضی پورحسینی مجموعه جدید خود با عنوان "میان‎گاه" را در گالری آران به نمایش گذاشته است. دو مجموعه نقاشی 5 تایی که به بازنمایی پرتره‎های دختر و پسر جوانی می‎پردازند. دقت در بازنمایی فیگورها و کار روی جزییات اثر چنان از سوی هنرمند جدی گرفته شده است که بیش از هرچیز دیگری در نگاه نخست برای مخاطب جذاب است با این حال این پرتره‌های به شدت واقعی در جهانی غیر واقعی و نمادین به تصویر کشیده شده‎اند، آنها در وضعیت‎های خاصی قرار دارند که موجب جدایی آنها از هر پرتره دیگری می‌‏شود.

زن جوان در جهان رازآمیزی هرچه تمام با رفتاری تردیدآمیز در 5 تصویر مجزا در حال بازکردن جعبه‎ای دیده می‏‌شود، جعبه‎ای که می‎تواند سوالات یک نسل، مردمان یک سرزمین خاص، یا حتی پرسش‎هایی بشری را درون خود داشته باشد، جعبه‎ای که در نهایت خالی است. مرد جوان اما اشیا مختلفی در دست دارد، او موقعیت‎های مختلفی را تجربه می‏‌کند اما تنها به نظاره اکتفا کرده ‎است. پرتره‎های پورحسینی با انبوهی سوال در مقابل مخاطب قرار دارند و از آنها تنها همین سوالات برای بیننده باقی خواهد ماند.

پرنده‎های رنگارنگ هومن بصیری در گالری گلستان:

هومن بصیری پس از دو سال مجسمه‎ها و نقاشی‎های خود را به گالری گلستان برده است، او همچنان که در مجموعه پیشین خود، پرندگان را موضوع کارش قرار داده بود، پرندگانی با فرم‎های آشنای برگرفته از نقاشی ایرانی، که در گل و مرغ مشابه آنها را دیده‎ایم ارائه کرده است. با این حال او پرندگانش را از فضای آشنای نقاشی ایرانی بیرون کشیده است، آنها را به بی‌زمانی و بی‌مکانی آبی رنگی منتقل کرده است که می‎تواند آسمان نباشد.

افزون‎ بر این آنها را مدام بیشتر از پس از فرم شناخته شده خود دور کرده و به مرز انتزاع می‏‌کشاند و باز به تصاویر شناخته شده ما نزدیک می‌‏کند. مجسمه‎های بسته‌بندی شده بصیری نیز همین موقعیت را دارند، آنها در تلاش برای حفظ فرم اصلی خود هستند و برای اینکه از این فرم تعدی نکنند به نظر می‏‌رسد هنرمند به ناچار آنها را بسته‎بندی کرده است.

انتهای پیام/