سرویس تئا‌تر هنرآنلاین: نمایش "این آب آ‌شامیدنی نیست" تازه‌ترین اثر داوود بنی‌اردلان است که از ۱۶ دی‌ماه اجراهای عمومی خود را در تالار حافظ آغاز می‌کند. این کارگردان تئا‌تر، با ارائه توضیحاتی در مورد نمایشنامه این اثر که نخستین تجربه‌ نمایشنامه‌نویسی وودی آلن به شمار می‌رود به خبرنگار هنرآنلاین گفت: در این کار وودی آلن از یک سو نظام سرمایه‌داری و از طرف دیگر چپ‌ها را دست می‌اندازد و به شوخی می‌گیرد، به واسطه آنکه هردو ماحصل تفکر جهان امروز‌اند. داستان اتفاقی است که در سفارتخانه آمریکا در یک کشور کمونیستی رخ می‌دهد. ما نماینده هر دو طرف و سفارتخانه‌ای را می‌بینیم که تبدیل به دیوانه‌خانه شده و آدم‌هایی پر از توهم با تفکرات غلط آن را می‌گردانند.

او ادامه داد: اساس اکثر کارهای این نویسنده دیالوگ محور است. زمانی که روی ترجمه کار می‌کنید، کار سخت‌تر می‌شود. جنس عمده دیالوگ‌های او آمریکایی است، شوخی‌هایی که اکثرا در فرهنگ ما درک نمی‌شود. حتی زمانی که روی آن کار می‌کردیم، بسیاری از این شوخی‌ها را درک نمی‌کردیم. باید آن‌ها را تغییر می‌دادیم یا به فرهنگ خودمان نزدیک می‌کردیم. این متن اولین کاری است که آلن برای "برادوی" می‌نویسد و می‌گوید بعد از آن دیگر جرات نکرده چنین متنی بنویسد چرا که پر از شوخی‌های سرسام‌آور و گیج کننده است که شخصیت و داستان در شوخی‌ها گم می‌شود. وقتی نمایشنامه را می‌خوانید، آن را درک می‌کنید، با متنی مواجه‌اید که پر از شوخی است و همه شخصیت‌ها پس این شوخی قرار دارند. شوخی‌های کلامی کار را پیش می‌برد، بنابراین اجرا و باورپذیر کردن آن پروژه عظیمی است.

بنی‌اردلان در رابطه با چگونگی باورپذیر کردن شوخی‌های متن در نمایش "این آب آ‌شامیدنی نیست" اظهار کرد: بخشی از شوخی‌ها در مورد آدم‌های مورد علاقه "وودی آلن" است مانند "تنیسور" عقب افتاده آمریکایی که از نظر او قهرمان است. بخشی از شخصیت‌ها همین کارکرد را برای مخاطب ایرانی داشته و جذاب‌اند. به عنوان مثال اگر "وودی آلن" در مورد یک "بوکسور" حرف می‌زند ما آن را تبدیل به "مایکل تایسون" کردیم که برای مخاطب ما هم آشنا باشد. خیلی از شوخی‌ها هم نزدیک نشد و آن‌ها را حذف کردیم. بازیگران محور این نمایش هستند و تمام تلاش خود را در این نمایش به کار بسته‌اند.

او تاکید کرد: تلاش کرده‌ایم، هرآنچه در صحنه وجود دارد مانند طراحی لباس و صحنه در راستای مفهومی‌تر کردن کلام باشد. دیالوگ‌ها پشت هم و پینگ‌پونگی‌اند که درآوردن آن‌ها نیاز به بازیگران قوی دارند. نوع دیالوگ گویی به شکلی است که سر مخاطب بین بازیگران بچرخد. حتی دکوری که کار کردیم ساختمانی دو طبقه است که ابتدای کار در بازی آن‌ها محو می‌شود.

این کارگردان تئا‌تر همچنین با انتقاد از تالار حافظ خاطرنشان کرد: تالار حافظ سرویس دهی مناسب به مخاطبان و گروه‌های نمایشی ندارد. زمان نمایش‌هایی که در این تالار اجرا می‌روند به هم نزدیک است، اکنون نمایش اول ساعت۳۰: ۱۸ تا ۲۰ اجرا می‌رود و آغاز کار نمایش ما ۳۰: ۲۰ است؛ حال شما تصور کنید نصب یک دکور دو طبقه چگونه خواهد بود و این مشکل هنرمندان است.

او افزود: من با تیمی حرف زدم، با تیم دیگری تمرین کردم و با تیم دیگری هم اجرا می‌روم. اولین تایم اجرای من شهریورماه بود، بعد تبدیل به ۲۴ آذر شد و اکنون ۱۶ دی ماه است. ما با جشنواره تئا‌تر فجر تداخل داریم و اجرای ماه به ۱۵ اجرا محدود می‌شود. البته امکان ۱۵ اجرا بعد از جشنواره را هم داریم، اما با توجه به بزرگ بودن و پرهزینه بودن کار به احتمال بسیار اجرا نخواهیم رفت.

نمایش "این آب آشامیدنی نیست" نوشته وودی آلن با ترجمه نگار شاطریان از ۱۶ دی‌ماه هر شب در تالار حافظ به صحنه می‌رود. سپند امیر سلیمانی، سینا رازانی، پگاه طبسی‌نژاد (مهمان از گروه بازی)، آیدا صادقی، حسین کشفی اصل، علی دولتشاهی، رضا افشار، محمد رضا خلج‌زاده، داریوش سام‌زاده، الهام پریشانی، احسان مرادخواهی، رامتین هداوندخانی، سمیه روزگاری، حمید رضا مرادی و عزت مهر اوران بازیگران این نمایش‌اند.

انتهای پیام/