سرویس تجسمی هنرآنلاین : روشنک امین الهی متولد 1351 است. او تا 20 سالگی در کلاس‌های علی فرمرازی طراحی آموخته است و بعد از آن نقاشی را با ثمیلا امیرابراهیمی ادامه می‎دهد. امین‎الهی در دانشگاه گرافیک خوانده‌ است و از 9 سال قبل در دوبی زندگی و کار می‏‌کند. او در این شهر سال‎ها از فضای نقاشی جدا شده و به گرافیک تبلیغاتی روی آورد. او آخرین نمایشگاه انفرادی خود در ایران را 10 سال قبل و در گالری زنگار برگزار کرد و پس از آن در دوبی هیچ نمایشگاه دیگری نداشت. این هنرمند از سال 2013 هنر نقاشی را از سر گرفت و مدتی قبل مجموعه جدید خود را در گالری اعتماد به نمایش گذاشت. با او به گفت‏‌وگو نشستیم تا با او و هنرش بیشتر آشنا شویم.

تحصیلات شما در زمینه گرافیک بوده است، هنرمندی که گرافیک خوانده به نقاشی چگونه نگاه می‎کند؟ آیا با خطر دکوراتیو شدن کارهایش مواجه نیست؟

گرافیست‎ها با سلیقه هستند، می‎دانند رنگ‎ها را چطور کنار هم قرار دهند و فرم را خیلی خوب می‏‌شناسند. با این حال نقاشان کار فیزیکی نقاشان را خوب می‏‌دانند به نظر خودم من باید همیشه مراقب دکوراتیو شدن کارهایم باشم. در این مجموعه که از من در گالری اعتماد به نمایش درآمد ابتدا می‏‌خواستم از آینه استفاده کنم و حتی سفارش برش آینده دادم و چند تابلو نیز با این آینه‌ها کار کردم اما بعدا شنیدم که در تهران استفاده از آینه در نقاشی بسیار زیاد شده است و به همین دلیل این کار را متوقف کردم. کانسپت آینه البته با آثار این مجموعه موضوعاتی تاریخی و اسطوره‎ای دارند مناسب بود، اینکه مخاطب می‏‌توانست در این تاریخ خودش را ببیند، مفاهیم جالبی ایجاد می‏‌کرد؛ اما ترجیح دادم که از آینه استفاده نکنم. برای من نقاش بودن بر گرافیست بودن ارجحیت دارد و آن را در خودم بیشتر احساس می‎کنم با این حال عقیده دارم که دانستن گرافیک اتفاق‎های خوبی را رقم می‏‌زند و می‎تواند به کارهای یک نقاش جذابیت‎های بیشتری بدهد. مجموعه قبلی شما که 10 سال قبل به نمایش گذاشته شد چه موضوعی داشت؟

همه کارهای آن مجموعه چهره بود و "صورت‎ها" نام داشت، آنها نیز مثل کارهای این نمایشگاه با شاهنامه ارتباط داشتند. من همیشه با قصه ارتباط خوبی دارم زیرا روایت‎ها مرا به ساختن تصویر سوق می‏‌دهد. به لحاظ رنگ‎گذاری و اجرا آن مجموعه دارای سرعت بسیار زیادی بود، آثار آن نیز روی کاغذ کرافت که روی چوب لمینیت شده کار شده بودند درحالی که کارهای جدید من رنگ روغن روی بوم هستند و این سرعت در استفاده از رنگ و اجرا نیز وجود ندارد.

علاقه شما به روایت و ساختن تصاویر براساس آنها چگونه شکل گرفت؟

من نقاشی می‎کردم، قبلا گرافیک خوانده بودم و پس از آن دوست داشتم تصویرسازی را نیز تجربه کنم زیرا روایت‌ها همیشه برایم موضوع جذابی بوده است. تصویری کردن یک برش از روایت‌ برای من که تصویری فکر می‏‌کنم بسیار جالب است چون من در ذهنم همواره در حال ساختن این تصاویر هستم. در فاصله زمانی بین دو مجموعه، کار شما به لحاظ تکنیکی بسیار تغییر کرده است. درباره این تغییر کمی توضیح دهید.

من در این سال‌ها همواره در حال یاد گرفتن بودم. در سال 2013 با آقای رضا درخشانی آشنا شدم، شیوه کار کردن او بسیار بر من تاثیر گذاشت و میکس مدیا را از او یاد گرفتم. به علاوه کار کردن او روی بوم‎های بزرگ و دیدن کار کردن او به من جرات داد که در ابعاد بزرگ کار کنم. به علاوه همیشه به استفاده از رنگ‌های جرمی علاقه داشته‌ام و هرچیزی که دوست دارم را به این رنگ‌ اضافه می‏‌کنم. این نکات باعث شد کم‌کم شکل کار من تغییر کند و فضای متفاوتی بر کارم حاکم شود.

لطفا درباره این مجموعه جدید که به تازگی در گالری اعتماد به نمایش در آمد صحبت کنید. چه شد که باز هم موضوع شاهنامه را انتخاب کردید و برای بیان آن این فرم و بیان را برگزیدید؟

برای کارم همیشه تصاویر بسیاری را جمع کرده و در کامپیوترم نگه می‏‌دارم، یکی از این تصاویر، طرح‎هایی از فرش‎های عشایر ایران بود که تصاویر آدم و شیر و ... روی آنها بسیار دیده می‎شود. هندسه موجود در این فرش‎ها بسیار برایم جالب بود و فکر می‏‌کردم چطور این هنرمندان چنین طرح‎هایی را خلق کرده‌اند. به علاوه کتابی از آقای تناولی پیدا کردم به نام "عشاق، اسب‎ها و پادشاهان" که حجم عظیمی از فرش‎ها در آن بود و من شخصیت‎هایم را از درون تصاویر این فرش‌ها انتخاب کردم. با این حال نقاشی‌های من از جایی به بعد کاملا از این نقوش جدا شدند و مسیر خودشان را پیش بردند. من کارهایم را قبل از رنگ‎گذاری، کاملا طراحی می‏‌کنم و در رنگ‎گذاری بود که این خطوط محو شدند. البته بخشی از کارها دیگر شخصیت‎های شاهنامه نیستند و مثل شیرزن، شاه‌بانو و شاه‌پری تنها حال و هوایی اسطوره‎ای دارند. این‌ها از دل داستان‎های عامیانه و امثال و حکم ما آمده‌اند و همیشه دوست داشته‌ام روی آنها کار کنم.

نقاشی‎های شما دارای دو نکته هستند، نخست اینکه پس زمینه مشخصی برای آنها وجود ندارند و در فضایی نامشخص قرار دارند به علاوه آنها صورت‎های محوی نیز دارند و نمی‏‌توان دقیقا آنها را شناخت...

این نقاشی‌ها پس زمینه ندارند زیرا کاراکترها برایم مهم‎تر هستند اما شاید بد نباشد که امتحان کنم که کارهایم صحنه‌پردازی داشته باشند. به علاوه من خواستم آنها را محو جلوه دهم تا بین بودن و نبودن در نوسان باشند و جنبه اسطوره‌ای بیشتری نیز دارند.

درباره تابلوی سیمرغ که تنها اثر متفاوت نمایشگاه شماست و بخش عمده آن نیز با آینه کار شده است کمی توضیح دهید.

داستان سیمرغ برای من بسیار جذاب بود و این داستان عطار را خیلی دوست دارم. این ماجرای ما که همیشه به دنبال یک قهرمان می‏‌گردیم در همه این مجموعه وجود دارد. سیمرغ هم این کاراکتر را دارد و برایم بسیار جالب بود. به علاوه سیمرغ من رنگی نیست اما همان ابهت سیمرغ‌های رنگی که دیگران کار می‌کنند را دارد.

همیشه بر این موضوع تاکید می‌شود که هنرمند همیشه باید در محیط بومی خودش باشد، زندگی در دوبی بر هنر شما چه تاثیری داشته است؟

مزیت دوبی این است که با ایران فاصله بسیار کمی دارد و من کاملا با اخبار و فضای ایران در آنجا زندگی می‏‌کنم. البته فضای آرت در آنجا بین‎المللی‎تر است و شما بیشتر و راحت‎تر با هنرمندان در ارتباط هستید. در این‌ سال‌ها همانطور که گفتم چندان به فکر نمایشگاه گذاشتن نبودم زیرا دوست داشتم مجموعه‎ای را کار کرده و تکمیل کنم و بعد برای نمایش آن تصمیم بگیرم. خانم شیرین پرتوی و آقای اعتماد در دوبی کارهای مرا دیدند، خانم پرتوی کارهای مرا به آرت‌فر وین بردند، اما تصمیم گرفتم نمایش آثارم را در گالری اعتماد برگزار کنم.

اقتصاد هنر را در دوبی چطور می‎بینید؟

بازار هنر در دوبی خوب اما بسیار محدود است، به این معنا که افراد بسیار کمی به این نمایشگاه‎ها می‎آیند. با این حال اگر کارهای یک هنرمند در دوبی عرضه شود چون گالری‌ها اینترنشنال هستند فضای دیده شدن بیشتر است و قیمت آثار هم گران‎تر است. دلیل اینکه نمایشگاه اول من در ایران برگزار شد نیز این است که من به آقای اعتماد بسیار، اعتماد دارم. اینجا جایی است که من بزرگ شده‌ام و مرا می‎شناسند به علاوه قیمت آثار من در ایران درست‎تر شکل می‎گرفت.

به نظر می‏‌رسد فضای هنر معاصر از نقاشی فاصله گرفته است...

بله، این موضوع برای من که نقاشی را کار اصلی خودم می‏‌دانم چندان خوشایند نیست اما این اتفاق رخ داده است و البته منحصر به این دوران نیست. در این دوران همه به همه چیز نگاه کرده‌اند تا به هنر معنای جدیدی بدهند، به هر حال من دنبال مد نیستم و سعی نمی‏‌کنم تنها به دنبال مدرن شدن باشم.

بسیاری معتقدند که هنر ایران، مهم‎ترین هنر منطقه به لحاظ کیفی است، آیا در دوبی نیز نگاه به هنر ایران همین‎گونه است؟

بله من هم معتقدم که اینگونه است. اما الان مدتی است که تلاش می‎کنند هنرمندان عرب را بیشتر از هنرمندان ایرانی معرفی کنند تا بگویند ما هم هنر داریم.

چه باید کرد تا هنر ایران در فضای خارج از کشور بهتر معرفی شود؟

چشم‎ها همیشه در همه رویدادهای هنری به سمت دوبی برمی‎گردد و دنیا هم نگاه ویژه‌ای به دوبی دارد، آنها هم سعی می‏‌کنند نگاه جهانی داشته باشند در حالی که ایران این زبان را نداشته است. هنرمندان ایرانی را اینجا می‌شناسند اما مهم‎ترین کاری که می‎توان کرد این است که نگذاریم کارهای تقلبی مثلا به حراج‌ها برود. به علاوه گالری‎های ما باید بتوانند با عرفی که در جهان وجود دارد کار کنند و صادق باشند.

انتهای پیام/