سرویس تجسمی هنرآنلاین : روشنک امین الهی متولد 1351 است. او تا 20 سالگی در کلاسهای علی فرمرازی طراحی آموخته است و بعد از آن نقاشی را با ثمیلا امیرابراهیمی ادامه میدهد. امینالهی در دانشگاه گرافیک خوانده است و از 9 سال قبل در دوبی زندگی و کار میکند. او در این شهر سالها از فضای نقاشی جدا شده و به گرافیک تبلیغاتی روی آورد. او آخرین نمایشگاه انفرادی خود در ایران را 10 سال قبل و در گالری زنگار برگزار کرد و پس از آن در دوبی هیچ نمایشگاه دیگری نداشت. این هنرمند از سال 2013 هنر نقاشی را از سر گرفت و مدتی قبل مجموعه جدید خود را در گالری اعتماد به نمایش گذاشت. با او به گفتوگو نشستیم تا با او و هنرش بیشتر آشنا شویم.
تحصیلات شما در زمینه گرافیک بوده است، هنرمندی که گرافیک خوانده به نقاشی چگونه نگاه میکند؟ آیا با خطر دکوراتیو شدن کارهایش مواجه نیست؟
گرافیستها با سلیقه هستند، میدانند رنگها را چطور کنار هم قرار دهند و فرم را خیلی خوب میشناسند. با این حال نقاشان کار فیزیکی نقاشان را خوب میدانند به نظر خودم من باید همیشه مراقب دکوراتیو شدن کارهایم باشم. در این مجموعه که از من در گالری اعتماد به نمایش درآمد ابتدا میخواستم از آینه استفاده کنم و حتی سفارش برش آینده دادم و چند تابلو نیز با این آینهها کار کردم اما بعدا شنیدم که در تهران استفاده از آینه در نقاشی بسیار زیاد شده است و به همین دلیل این کار را متوقف کردم. کانسپت آینه البته با آثار این مجموعه موضوعاتی تاریخی و اسطورهای دارند مناسب بود، اینکه مخاطب میتوانست در این تاریخ خودش را ببیند، مفاهیم جالبی ایجاد میکرد؛ اما ترجیح دادم که از آینه استفاده نکنم. برای من نقاش بودن بر گرافیست بودن ارجحیت دارد و آن را در خودم بیشتر احساس میکنم با این حال عقیده دارم که دانستن گرافیک اتفاقهای خوبی را رقم میزند و میتواند به کارهای یک نقاش جذابیتهای بیشتری بدهد. مجموعه قبلی شما که 10 سال قبل به نمایش گذاشته شد چه موضوعی داشت؟
همه کارهای آن مجموعه چهره بود و "صورتها" نام داشت، آنها نیز مثل کارهای این نمایشگاه با شاهنامه ارتباط داشتند. من همیشه با قصه ارتباط خوبی دارم زیرا روایتها مرا به ساختن تصویر سوق میدهد. به لحاظ رنگگذاری و اجرا آن مجموعه دارای سرعت بسیار زیادی بود، آثار آن نیز روی کاغذ کرافت که روی چوب لمینیت شده کار شده بودند درحالی که کارهای جدید من رنگ روغن روی بوم هستند و این سرعت در استفاده از رنگ و اجرا نیز وجود ندارد.
علاقه شما به روایت و ساختن تصاویر براساس آنها چگونه شکل گرفت؟
من نقاشی میکردم، قبلا گرافیک خوانده بودم و پس از آن دوست داشتم تصویرسازی را نیز تجربه کنم زیرا روایتها همیشه برایم موضوع جذابی بوده است. تصویری کردن یک برش از روایت برای من که تصویری فکر میکنم بسیار جالب است چون من در ذهنم همواره در حال ساختن این تصاویر هستم. در فاصله زمانی بین دو مجموعه، کار شما به لحاظ تکنیکی بسیار تغییر کرده است. درباره این تغییر کمی توضیح دهید.
من در این سالها همواره در حال یاد گرفتن بودم. در سال 2013 با آقای رضا درخشانی آشنا شدم، شیوه کار کردن او بسیار بر من تاثیر گذاشت و میکس مدیا را از او یاد گرفتم. به علاوه کار کردن او روی بومهای بزرگ و دیدن کار کردن او به من جرات داد که در ابعاد بزرگ کار کنم. به علاوه همیشه به استفاده از رنگهای جرمی علاقه داشتهام و هرچیزی که دوست دارم را به این رنگ اضافه میکنم. این نکات باعث شد کمکم شکل کار من تغییر کند و فضای متفاوتی بر کارم حاکم شود.
لطفا درباره این مجموعه جدید که به تازگی در گالری اعتماد به نمایش در آمد صحبت کنید. چه شد که باز هم موضوع شاهنامه را انتخاب کردید و برای بیان آن این فرم و بیان را برگزیدید؟
برای کارم همیشه تصاویر بسیاری را جمع کرده و در کامپیوترم نگه میدارم، یکی از این تصاویر، طرحهایی از فرشهای عشایر ایران بود که تصاویر آدم و شیر و ... روی آنها بسیار دیده میشود. هندسه موجود در این فرشها بسیار برایم جالب بود و فکر میکردم چطور این هنرمندان چنین طرحهایی را خلق کردهاند. به علاوه کتابی از آقای تناولی پیدا کردم به نام "عشاق، اسبها و پادشاهان" که حجم عظیمی از فرشها در آن بود و من شخصیتهایم را از درون تصاویر این فرشها انتخاب کردم. با این حال نقاشیهای من از جایی به بعد کاملا از این نقوش جدا شدند و مسیر خودشان را پیش بردند. من کارهایم را قبل از رنگگذاری، کاملا طراحی میکنم و در رنگگذاری بود که این خطوط محو شدند. البته بخشی از کارها دیگر شخصیتهای شاهنامه نیستند و مثل شیرزن، شاهبانو و شاهپری تنها حال و هوایی اسطورهای دارند. اینها از دل داستانهای عامیانه و امثال و حکم ما آمدهاند و همیشه دوست داشتهام روی آنها کار کنم.
نقاشیهای شما دارای دو نکته هستند، نخست اینکه پس زمینه مشخصی برای آنها وجود ندارند و در فضایی نامشخص قرار دارند به علاوه آنها صورتهای محوی نیز دارند و نمیتوان دقیقا آنها را شناخت...
این نقاشیها پس زمینه ندارند زیرا کاراکترها برایم مهمتر هستند اما شاید بد نباشد که امتحان کنم که کارهایم صحنهپردازی داشته باشند. به علاوه من خواستم آنها را محو جلوه دهم تا بین بودن و نبودن در نوسان باشند و جنبه اسطورهای بیشتری نیز دارند.
درباره تابلوی سیمرغ که تنها اثر متفاوت نمایشگاه شماست و بخش عمده آن نیز با آینه کار شده است کمی توضیح دهید.
داستان سیمرغ برای من بسیار جذاب بود و این داستان عطار را خیلی دوست دارم. این ماجرای ما که همیشه به دنبال یک قهرمان میگردیم در همه این مجموعه وجود دارد. سیمرغ هم این کاراکتر را دارد و برایم بسیار جالب بود. به علاوه سیمرغ من رنگی نیست اما همان ابهت سیمرغهای رنگی که دیگران کار میکنند را دارد.
همیشه بر این موضوع تاکید میشود که هنرمند همیشه باید در محیط بومی خودش باشد، زندگی در دوبی بر هنر شما چه تاثیری داشته است؟
مزیت دوبی این است که با ایران فاصله بسیار کمی دارد و من کاملا با اخبار و فضای ایران در آنجا زندگی میکنم. البته فضای آرت در آنجا بینالمللیتر است و شما بیشتر و راحتتر با هنرمندان در ارتباط هستید. در این سالها همانطور که گفتم چندان به فکر نمایشگاه گذاشتن نبودم زیرا دوست داشتم مجموعهای را کار کرده و تکمیل کنم و بعد برای نمایش آن تصمیم بگیرم. خانم شیرین پرتوی و آقای اعتماد در دوبی کارهای مرا دیدند، خانم پرتوی کارهای مرا به آرتفر وین بردند، اما تصمیم گرفتم نمایش آثارم را در گالری اعتماد برگزار کنم.
اقتصاد هنر را در دوبی چطور میبینید؟
بازار هنر در دوبی خوب اما بسیار محدود است، به این معنا که افراد بسیار کمی به این نمایشگاهها میآیند. با این حال اگر کارهای یک هنرمند در دوبی عرضه شود چون گالریها اینترنشنال هستند فضای دیده شدن بیشتر است و قیمت آثار هم گرانتر است. دلیل اینکه نمایشگاه اول من در ایران برگزار شد نیز این است که من به آقای اعتماد بسیار، اعتماد دارم. اینجا جایی است که من بزرگ شدهام و مرا میشناسند به علاوه قیمت آثار من در ایران درستتر شکل میگرفت.
به نظر میرسد فضای هنر معاصر از نقاشی فاصله گرفته است...
بله، این موضوع برای من که نقاشی را کار اصلی خودم میدانم چندان خوشایند نیست اما این اتفاق رخ داده است و البته منحصر به این دوران نیست. در این دوران همه به همه چیز نگاه کردهاند تا به هنر معنای جدیدی بدهند، به هر حال من دنبال مد نیستم و سعی نمیکنم تنها به دنبال مدرن شدن باشم.
بسیاری معتقدند که هنر ایران، مهمترین هنر منطقه به لحاظ کیفی است، آیا در دوبی نیز نگاه به هنر ایران همینگونه است؟
بله من هم معتقدم که اینگونه است. اما الان مدتی است که تلاش میکنند هنرمندان عرب را بیشتر از هنرمندان ایرانی معرفی کنند تا بگویند ما هم هنر داریم.
چه باید کرد تا هنر ایران در فضای خارج از کشور بهتر معرفی شود؟
چشمها همیشه در همه رویدادهای هنری به سمت دوبی برمیگردد و دنیا هم نگاه ویژهای به دوبی دارد، آنها هم سعی میکنند نگاه جهانی داشته باشند در حالی که ایران این زبان را نداشته است. هنرمندان ایرانی را اینجا میشناسند اما مهمترین کاری که میتوان کرد این است که نگذاریم کارهای تقلبی مثلا به حراجها برود. به علاوه گالریهای ما باید بتوانند با عرفی که در جهان وجود دارد کار کنند و صادق باشند.
انتهای پیام/