سرویس تئاتر هنرآنلاین: مهرداد کورشنیا این روزها دو نمایش "مونس" و "قرار" را در دو سالن اصلی تهران یعنی تالار حافظ و سالن استادناظرزاده مجموعه ایرانشهر به صحنه دارد، همین مسئله سبب ایجاد انتقادهایی نسبت به او و آثارش شده است. این کارگردان تئاتر نیز با ارائه توضیحاتی در رابطه با این مسئله به خبرنگار هنرآنلاین گفت: هیچ کارگردانی دوست ندارد هم زمان دو نمایش به صحنه داشته باشد، اما چرا این اتفاق میافتد؟ آیا این مسئله تنها مربوط به کارگردان میشود؟ من از سال ۹۰ تا پایان سال ۹۲ کاری نداشتم و در این مدت همه دوستان میگفتند چرا بعد از دو اجرای موفق نمایشهای "آقا لیلا" و "آخرین نامه" که هر دو از زاویهای متفاوت به جنگ میپرداختند و با اقبال و موفقیت روبه رو شدند کار اجرا نمیکنم.
او ادامه داد: طی این مدت درخواست اجرا به سالنهای مختلف داده بودم اما هیچ کدام با پاسخ مثبت روبهرو نشد، چراکه بسیاری از سالندارها میگفتند ممکن است کارهای شما بفروش نباشد. نحوه کار و رزومهام مشخص است، من با گروهی جوان کار میکنم. در طی این سه سال نمایشنامههایی را نوشتم، چراکه من در درجه نخست نمایشنامهنویسام و بعد کارگردان. کلیه متنهایی که نوشتهام نیز ایرانی و برگرفته از دغدغههای من است. چرا آن زمان کسی در مورد کار نکردن من سئوال نمیکرد؟ سال ۹۳ به دلیل اینکه هیچ کمک هزینه مالی نداشتم، مجبور به بازتولید شدم و نتوانستم تولید جدید داشته باشم. قصد داشتم نمایش "عزازیل" را اجرا کنم، اما این اثر کاری پرهزینه بود و میبایست از حمایت حداقلی برخوردار میشد. سال ۹۳ هم بودجهای وجود نداشت. بعد از چهارسال، به یکباره زمان اجرایی برای تالار حافظ به دست آوردم. اما این تالار تقریبا خصوصی به شمار میرود و هزینه بسیار بالایی دارد، بنابراین هیچ منتی بر هیچ هنرمندی نیست. همزمان با اجرای نمایش "مونس" درخواست اجرایام در سالن استاد ناظرزاده به واسطه کنسل شدن یک اجرای این مجموعه پذیرفته شد. فرصتی که میشد از آن بهره برد.
کوروشنیا اظهار کرد: با توجه به این شرایط آیا میتوانید آن را نپذیرید؟ امکان دارد شما سه سال دیگر هم نتوانید به صحنه بروید. قبول دارم، این نمایش نباید در این سالن به صحنه میرفت و شهید شد. این اجرا باید در سالنی بلک باکس به صحنه میرفت. گروهها به دلیل نداشتن بودجه و سالن به محض امکان اجرا در سالنی آن را میپذیرند. من باید نسبت به این وضعیت معترض باشم ما بابت اجرا نه هزینهای دریافت کردیم و نه تبلیغات ویژهای داشتم که بتوانیم به واسطه آن فروش میلیاردی داشته باشیم. گروه جوان من با اثری با کیفیت، مردم را به تماشای تئاتر دعوت کرد.
این کارگردان تئاتر در پاسخ به این سئوال که چرا با آگاه بودن به این مسئله و شرایط خاص اجرا در مجموعه ایرانشهر ریسک اجرای اثرش را پذیرفته است عنوان کرد: آن زمان اینگونه فکر نمیکردم. به بخشی از مسائل آگاه بودم اما نمیدانستم شرایط تئاتر تا این اندازه بیمار باشد. گویا جامعه تئاتری کارها را با آیتمهای خاصی مانند حضور افراد چهره یا تبلیغات ویژه ارزیابی میکنند. تئاتر مانند صنعت سینما نیست که چرخه اقتصادی خاصی داشته باشد. ما نمایشی ایرانی با فرم و روایت ایرانی همراه با گروهی جوان کار کردیم و تمام قوانین تئاتر شرافتمند را رعایت کردیم. در این میان تنها به یک مسئله میتوان خرد گرفت و آن کیفیت کار است. باید کار دیده شود و در مورد آن بحث کرد.
کوروشنیا افزود: باید به علت این مسائل پرداخت. سه سال پیش، تعداد مشخصی تماشاگر رسمی داشتیم، تعدادی که طی این سالها افزایش نداشته است. همچنین سانس اجراها بسیار محدودتر بود و امروز به دهها اجرا در هر شب رسیده است. از سمت دیگر دوران گذار تبلیغات سنتی به مجازی هستیم. تعدادی از جوانان علاقمند بدون هیچ نظارتی در فضاهای مجازی مشغول فعالیتاند. در این میان شاید بار اقتصادی برای آنها داشته باشد اما روندی مشخص و صحیحی بر آن حاکم نیست. در این میان بسیاری از هنرمندان هم به این مسائل تن میدهند و با هر جنجال و خبررسانی همراه میشوند، شاید مخاطب پیدا کنند اما از رسالت اصلی تئاتر به دور میافتند.
او در بخش دیگری از سخنان خود، در مورد مسئله ذکر نام امیر حسین چهل تن در برشور نمایش "مونس" و اعتراض نسبت به این موضوع گفت: این مسئله در ابتدای نمایشنامه قید شده است. این اثر با نگاهی به داستان امیر حسین چهل تن است اما جهان بینی روایت و فرم متفاوتی دارد. ایده اولیه براساس این داستان است، تمرکز من روی کاراکترها و دروغ مقدس مادرانه است. در داستان مادر فوت میکند و بیشتر اتفاقات بیرون از خانه است. داستان ۱۲ صفحهای که یک سال را روایت میکند. در مصاحبههایم به این مسئله اشاره کردهام، تنها من و طراح بروشور این نکته مهم را فراموش کردیم و بابت آن عذرخواهی هم کردم. اما شنیدهام که گفتهاند تمام دیالوگهای داستان از آقای چهل تن است، این در حالیست که من نمایشنامهای ۴۰ صفحهای با ۲۷۸ دیالوگ نوشتهام، در این میان ۱۲ دیالوگ متعلق به این نویسنده است که آن هم با ادبیات من نوشته شده است. فرم کار لاین تیک و یک مجلس زنانه است، پنج کاراکتری هم که به عنوان مهمان وارد میشوند، در داستان آقای چهل تن نیستند و خلق ذهن من است.
انتهای پیام/