به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، مراسم تکریم و معارفه معاون جدید و سابق واحد پژوهشی و آموزشی خانه هنرمندان ایران با حضور "مجید رجبی معمار" مشاور فرهنگی و هنری شهردار تهران و مدیرعامل خانه هنرمندان ایران دوشنبه 23 آذر در تالار استاد امیرخانی این خانه برگزار شد.

در این مراسم مدیرعامل خانه هنرمندان ایران ضمن تشکر از دکتر "سجاد باغبان" معاون سابق واحد پژوهشی و آموزشی خانه هنرمندان ایران گفت: وظیفه خود می دانم که از زحمات بی شمار دکتر باغبان تشکر و قدردانی کنم. واحد پژوهشی و آموزشی خانه هنرمندان ایران کارنامه بسیار درخشانی از فعالیت های مختلف از برگزاری نشست ها و همایش های گوناگون تا انتشار کتاب و مجله های هنری و فرهنگی دارد، قطعاً باید بکوشیم مسیری که با تلاش های دکتر مجید سرسنگی، دکتر بهمن نامور مطلق و دکتر باغبان ساخته شده است را امروز با تلاشی مضاعف ادامه دهیم تا بتوانیم در زمینه اندیشه و تفکر در خانه هنرمندان ایران حرف های بسیاری برای گفتن داشته باشیم.

وی در پایان افزود: امیدوارم دکتر "سیدعماد حسینی" بتواند فعالیت های ارزشمند پژوهشی و آموزشی خانه هنرمندان ایران را تداوم بخشد. برای دکتر باغبان عزیز نیز همواره آرزوی موفقیت و پیروزی دارم.

لازم به ذکر است استعفای دکتر "سجاد باغبان" از سمت معاون پژوهشی و آموزشی خانه هنرمندان ایران به دلیل تعهد تحصیلی و تدریس ایشان در دانشگاه اصفهان است.

در ادامه مراسم دکتر "سیدعماد حسینی" با حکم مدیرعامل خانه هنرمندان ایران به سمت معاون پژوهشی و آموزشی خانه هنرمندان ایران انتخاب شدند.

نمایشگاه "مروری بر آثار کیومرث کیاست" در خانه هنرمندان ایران

نمایشگاه "مروری بر آثار کیومرث کیاست" کارتونیست و نقاش پیشکسوت، جمعه 27 آذر ساعت 17، در نگارخانه "زمستان" خانه هنرمندان ایران افتتاح خواهد شد.

در این نمایشگاه که نخستین نمایشگاه انفرادی استاد کیومرث کیاست نقاش و کارتونیست تبریزی پس از 26 سال محسوب می‌شود، 55 اثر منتخب از 40 سال فعالیت هنری او به نمایش درمی‌آید.

کیاست که هم دوره هنرمندانی چون درم‌بخش، محصص، بخش‌پور و ... است از سال 1352 و با فعالیت در مطبوعات به عنوان طراح و کارتونیست آغاز به کار کرد. او سپس به تصویرسازی و نقاشی نیز پرداخت. این هنرمند با قلمی باریک و شکننده در پهنه خطوطی ریز و درهم، یاد‌ها و باورهایش را از تاریخ سرزمینش بر کاغذ آورده است. کیاست که در پرداخت طرح‌هایش شوخی‌های بسیار غریبی با طبیعت و ساختمان پیکر آدمی کرده و می‌کند، گاهی طراحی طنزاندیش و خشن می‌نماید و گاهی نقاشی که می‌خواهد تنها چیزی را به تصویر بکشد.

گفتنی است، آخرین نمایشگاه انفرادی کیومرث کیاست در سال 1368 در گالری شیخ برگزار شد و آخرین نمایشگاه گروهی‌ای که این هنرمند در آن شرکت داشته است در سال 1389 و در گالری ساربان بوده است. او پیش از انقلاب اسلامی در گالری‌های سیحون، نقش، تخت جمشید و ... نمایشگاه‌های موفقی برگزار کرده و سابقه برگزاری 90 نمایشگاه انفرادی و گروهی را در کارنامه هنری خود دارد.

کیومرث کیاست متولد سال 1327 از پیشگامان و بنیان‌گذاران کاریکاتور نو در تبریز به شمار می‌رود، این هنرمند در حال حاضر به عنوان استاد دانشگاه مشغول به فعالیت است.

نمایشگاه "مروری بر آثار کیومرث کیاست" تا 7 دی ادامه خواهد داشت و علاقه‌مندان می‌توانند برای تماشای این آثار، همه‌روزه از ساعت 13 تا 20 به نشانی خیابان آیت‌الله طالقانی، خیابان شهید موسوی شمالی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران مراجعه کنند.

خسرو دهقان: آرزوی فیلمسازهای ایرانی ساخت فیلمی مانند "کریمر علیه کریمر" است

در یکصد و چهل و یکمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران که دوشنبه 23 آذر در تالار استاد ناصری برگزار شد، فیلم "کریمر علیه کریمر" به نمایش در آمد. در ادامه نیز خسرو دهقان و کیوان کثیریان به نقد و بررسی فیلم پرداختند.

دهقان در ابتدای این نشست گفت: "کریمر علیه کریمر" از معدود فیلم های تاریخ سینماست که توانسته جوایز اسکار را درو کند و برای فیلم، کارگردانی، فیلمنامه، بازیگر زن و بازیگر مرد اسکار بگیرد. رابرت بنتون فیلمنامه نویس قدرتمندی است که در زمینه های مختلفی طبع آزمایی کرده و موفق بوده، همان طور که در کارگردانی هم عملکرد شایسته ای از خود نشان داده است.

وی سپس به معیارهای اهداء جایزه جایزه اسکار اشاره کرد و ادامه داد: اسکار در عین اینکه نگاهی نرم به ملودرام و اندکی اشک و آه دارد، به موضوعات روز جامعه اهمیت می‌دهد. "کریمر علیه کریمر" نیز با طرح مساله زن، آینه‌ای در برابر اجتماع آمریکا در دهه 70 میلادی بوده است؛ از همان لحظه اول فیلم وارد فضای اجتماعی واقعی آن دوران می‌شویم. این فیلم که متعلق به سینمای بدنه است، حرفش را سرراست می‌زند و در عوضِ آموزش شنا به تماشاگر، او را به داخل استخر هل می‌دهد. یکی از دلایل موفقیت این فیلم که در کسب جایزه اسکار نقش مهمی دارد، این است که محک تماشاگر به آن خورده و مورد استقبال فراوان قرار گرفته بود. "کریمر علیه کریمر" همان فیلمی است که ساخت آن، آمال و آرزوی فیلمسازهای هم‌وطن ماست؛ فیلمی گرم، با هزینه پایین، فروش بالا و.. . محتوای فیلم نیز چیز پیچیده‌ای نیست و از آسمان نیامده است. کارگردان هم قصد ندارد نظریه‌ای سیاسی یا روانشناختی به فیلم تحمیل کند.

این منتقد سینمایی افزود: فیلم در واقع به وضعیت زنان در اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80 میلادی در جامعه آمریکا می‌پردازد. شخصیت زن فیلم یعنی "جوانا" قصد دارد "تد" را آدم کند. در واقع او زنی است که چندین سال به امورات سنتی خانه‌داری، بچه‌داری و.. مشغول بوده و مرد خانه به دنبال پیشرفت شغلی و شخصی خود بوده است. حال "جوانا" می‌خواهد بگوید زن هم شخصیت دارد و می‌تواند کار کند و هویت فردی و استقلال اقتصادی داشته باشد. او سر عناد با همسرش ندارد اما به تقسیم زندگی در همه زمینه‌های داخل و بیرون از خانه و مسئولیت‌پذیری در زندگی مشترک معتقد است و نمی‌پذیرد که نادیده گرفته شود. پس از ترک خانه و در غیاب محسوس "جوانا"، "تد" در سر دو راهی بین کار و بچه به سرعت تصمیم می‌گیرد و با بچه پیش می‌رود. بر سر تمام دوراهی‌هایی که در فیلم می‌بینیم، کفه بچه سنگین‌تر است و "تد" که سال‌ها به‌خاطر کار از انجام وظایف خود به‌عنوان همسر و پدر غافل بوده، اینبار به‌خاطر بچه کارش را از دست می‌دهد.

دهقان در ادامه و در پاسخ به سوال کثیریان در خصوص محوری بودن عنصر خانواده و نقش مهم بچه در فیلم گفت: دعوای زن و شوهر نه بر سر پول، بلکه در مورد بچه بود. بچه در فیلم نقش موتور محرکه را داشت که اگر در این میان نبود، تمام معادلات تغییر می کرد. در واقع حضور اوست که باعث ایجاد این تحولات در خانواده خود می‌شود. "جوانا" نیز که از عدم مسئولیت‌پذیری "تد" ناراحت است، وقتی در دادگاه با تحولات او روبرو می‌شود، تصمیم می‌گیرد خودش را کنار بکشد. دلیل رفتنش از زندگی نیز وارد کردن شوک به "تد" برای توجه به مسئولیت‌هایش است. اینها مسائلی است که ما نیز در جامعه خود با آن مواجه هستیم. نباید فراموش کنیم که در تاریخ سینما فیلم‌هایی موفق به فروش بالا شده‌اند که توانسته‌اند خانواده‌ها را درگیر خود کرده و به تماشای فیلم ترغیب کنند. هالیوود اگرچه ایدئولوژی خود را دارد، اما در وهله اول به گیشه و فروش بالا اهمیت می‌دهد.

این منتقد سینمایی افزود: این فیلم در زمان خود لایق اسکار بوده است. شاید الان برخی از ابعاد فیلم لوس به نظر برسد، اما در آن دوره با توجهی که به مساله ساختار خانواده و استقلال زن داشته، مانند یک بمب عمل کرد. ما نباید تصور خود نسبت به دنیای غرب را بر اساس آنچه ماهواره تصویر می‌کند، شکل بدهیم. بسیاری از مسائل دنیای غرب و شرق به هم شبیه است و آنها نیز قید و بندهای اجتماعی خود را دارند.

دهقان در پایان در مورد عملکرد جشنواره‌های مختلف سینمایی و جهت‌گیری‌های آنها گفت: هر جشنواره سیاست‌های خاص خودش را دارد و آنها را دنبال می‌کند. به‌عنوان مثال جشنواره فیلم برلین نگاهی سیاسی دارد و به همین دلیل است که به "تاکسی" جعفر پناهی جایزه می‌دهد. آنها چنین موضوعی را انکار هم نمی‌کنند. جشنواره فیلم فجر نیز به گمان من جوایزش را به حق می‌دهد. البته بیش از آنکه به جوایز اهدا شده و هیات داوران و سلیقه آنها در اهدا جوایز توجه کنیم، باید نگاه خود را به سیاست مرکزی هر جشنواره معطوف کنیم.