سرویس تئا‌تر هنرآنلاین: تماشاخانه پندار یکی دیگر از سالن‌های خصوصی تازه تاسیس تئا‌تر است که که در ساختمانی در خیابان نجات‌اللهی(ویلا) واقع شده است. این سالن نمایش کوچک که به تازگی فعالیت خود را با اجرای نمایش "گودبرداری" به کارگردانی هما شیرازی آغاز کرده است، یک سالن بلک باکس پنجاه متری دارد که صحنه آن با 5 متر عرض و 10 متر عمق برای اجرای هر نمایش، می‌تواند روزانه چهل نفر تماشاگر به ظرفیت تئا‌تر تهران اضافه کند.

با حضور در این تماشاخانه با کیانوش بابادی مدیر و موسس این مجموعه که خود فارغ‌التحصیل شاخه بازیگری رشته نمایش است به گفت‌وگو نشستیم تا درباره این مجموعه، ویژگی‌ها، نیاز‌ها و اهداف آن بیشتر بدانیم.

کیانوش بابادی در ابتدا در خصوص روند تاسیس این سالن نمایش و چرایی بازگشایی آن به خبرنگار تئا‌تر هنرآنلاین گفت: قبل از هر چیز لازم می‌دانم یادآوری کنم کسانی که در تئا‌تر سرمایه‌گذاری می‌کنند اساسا به پیشرفت یا برد اقتصادی و مالی نمی‌اندیشند، هرچند نگرش من به این مسئله تا حدودی اقتصادی هم بوده اما دلیل عمده آن یک علاقه شخصی است. اکثر تماشاخانه‌دار‌ان افراد تئاتری هستند که سرمایه خود را در مسیر تاسیس یک تماشاخانه خصوصی به کار گرفته‌اند تا آن را در اختیار گروه‌های خاص تئاتری قرار دهند. اما متاسفانه گاهی نیز شرایط اقتصادی سالن‌های خصوصی تئا‌تر به گونه‌ای است که تماشاخانه‌ها ناگزیر می‌شوند که سالن تئا‌تر را در اختیار گروه‌های قرار دهند که نوع کارشان با اهداف تماشاخانه هم‌خوانی ندارد. بنابراین من فکر نمی‌کنم تماشاخانه پندار هم در آینده از این قاعده مستثنی باشد اما با این وجود همه تلاش خود را به کار می‌بندیم تا گروه‌هایی را بپذیریم که دست کم چند فاکتور اساسی از آنچه که این تماشاخانه مدنظر دارد را داشته باشند. من به قضیه شکل حرفه‌ای‌تری نگاه کردم و دوست دارم سالن من محل اجرای نمایش آثار هنرمندانی باشد که اتفاقاً گروه‌های نسبتاً حرفه‌ای تری دارند.

حمایت از نمایش‌های جذاب که استطاعت مالی ندارند

او در خصوص سلیقه این تماشاخانه برای انتخاب آثار خاطرنشان کرد: در فراخوان دریافت آثار نمایشی برای تماشاخانه روی جذب آثار متفاوت تاکید داشته‌ایم و بخشی از نقطه نظر من برای اجرای آثار در تماشاخانه پندار، متوجه گروه‌های دانشجویی و غیر دانشجویی است که کارشان به جشنواره‌ای نرسیده اما ارزش دیده شدن دارد. سعی داریم گروه‌هایی را که استطاعت مالی چندانی ندارند اما اثرشان می‌تواند توجه مخاطبان را جلب کند، به طور جدی مورد حمایت قرار دهیم.

تماشاخانه‌ای با سه پلاتوی ۲۵، ۳۰ و ۵۰ متری

مدیر تماشاخانه پندار با اشاره به امکانات و تجهیزات این تماشاخانه، خاطرنشان کرد: این مجموعه علاوه بر یک سالن بلک باکس ۵۰ متری با عرض ۵ متر و عمق ۱۰ متر با ظرفیت چهل نفر تماشاگر، دارای دو پلاتوی ۳۰، ۲۵ متری است. ما سعی کردیم در این تماشاخانه با استفاده از امکاناتی نظیر کف لمینت، عایق بندی نور و صدای سقف و دیوار‌ها با آگوستیک حرفه‌ای و دانسیته بالا، اتاق فرمان نسبتاً حرفه‌ای، سیستم گرمایشی و سرمایشی مطلوب و سیستم صوتی مناسب و نور کافی مکان قابل توجهی برای اجرای نمایش‌ها فراهم کنیم.

یکی از نکاتی که همواره در مورد سالن‌های خصوصی تئا‌تر مورد بحث قرار می‌گیرد عدم برخورداری آن‌ها از استانداردهای تئاتری است چیزی که تماشاخانه پندار نیز از آن مستثنی نیست.

معضل استاندارد نبودن سالن‌های خصوصی تئا‌تر؛ مسئله‌ای بنیادی

بابادی مدیر تماشاخانه پندار این مسئله را مشکلی بنیادین می‌داند که البته چندان امیدی هم به حل آن ندارد. او در این رابطه گفت: بحث تجهیزات و امکانات سالن‌های تئا‌تر هم یک مسئله وارداتی و صادراتی است و این مسئله کاملا به دولت برمی‌گردد. چون به هر حال این تجهیزات باید به کشور وارد شود که ما بتوانیم آن‌ها را تهیه کنیم. به عنوان مثال پرژکتورهایی در سطح بازارهای ما وجود دارد که دیگر شاید بتوان آن‌ها را در موزه‌های اروپایی یافت اما درحال حاضر بهترین پرژکتور در کشور ما محسوب می‌شود. از سویی بسیاری از تماشاخانه‌های خصوصی در محلی تاسیس شده‌اند که مناسب سالن تئا‌تر نیستند اما به هر حال چاره‌ای دیگری هم نداریم چون هویت این شهر هیچ‌گاه یک هویت فرهنگی و هنری نبوده است و ما مجبوریم از یک اتاق یا پارکینگ به عنوان یک تماشاخانه استفاده کنیم. به نظر من اتفاق خاصی در این زمینه نخواهد افتاد مگر اینکه به این تماشاخانه‌ها کمکی اساسی شود.

با تکیه بر اجرا هزینه‌ها را تامین می‌کنیم

این فعال تئاتری همچنین با اشاره به بحث تامین هزینه‌های این سالن تئا‌تر تاکید کرد: اکثر تماشاخانه‌های خصوصی برای اینکه بتوانند هزینه‌های خود را تامین کنند اقدام به برگزاری کارگاه‌های آموزشی و فعالیت‌های جانبی دیگر می‌کنند اما من علاقه دارم که این مجموعه صرفا تئاتری باشد و هزینه‌های خود را صرفا از طریق اجرای نمایش تامین کند. هرچند که مخالفتی هم با این موضوع ندارم چون به هر حال برای سرپا نگه داشتن یک تماشاخانه می‌توان از این راه حل‌های مناسب بهره گرفت به شرطی که برای خود تئا‌تر حاشیه ایجاد نکند. اما من در این تماشاخانه سعی می‌کنم تا جایی که امکان دارد از خود تئا‌تر هزینه‌های این تماشاخانه را تامین کنم. هرچند پیش بینی اینکه این تماشاخانه می‌تواند با تکیه صرف بر اجرای نمایش‌ها هزینه‌های خود را تامین کند، کار دشواری است چراکه دیدگاه صاحبان تماشاخانه‌ها نمی‌تواند صرفاً هنری باشد و بحث درآمد هم مهم است، به هر روی سرمایه اولیه بالایی برای تاسیس سالن‌های تئا‌تر صرف شده و باید بتوانیم به نحوی آن را سرپا نگه داریم. بر این اساس من به دنبال ایجاد ارتباط با گروه‌هایی هستم که استطاعت مالی بالایی ندارند اما کارشان قابل اجراست و می‌تواند بخشی از هزینه‌ها را از طریق جذب تماشاگر برگرداند. اگرچه پیدا کردن گروه‌هایی که آثار متفاوتی دارند کار آسانی نیست اما به نظر می‌رسد در بین آثاری که متقاضی اجرا در تماشاخانه‌های مختلف هستند، می‌شود برای هر ماه دست کم یک نمایش پیدا کرد.

برگزاری کارگاهای آموزشی تئا‌تر در دستور کار تماشاخانه

بسیاری از تماشاخانه‌های خصوصی به دلیل عدم بازدهی مالی اجرای نمایش برای تامین هزینه‌های تماشاخانه به برگزاری کلاس‌های مختلف، اجاره سالن به گروه‌های غیر تئاتری و یا اختصاص دو یا سه نوبت اجرا در روز به گروه‌های مختلف رو می‌آورند، مدیر تماشاخانه تازه تاسیس پندار ضمن تایید این مسئله؛ بیان کرد: من از همه ظرفیت‌های این تماشاخانه استفاده می‌کنم. اگر بتوانیم روزانه دو اجرا داشته باشیم استقبال می‌کنیم و همینطور برگزاری کارگاهای مختلف تئاتری را پیگیری خواهیم کرد.

اولویت با نمایش‌های خاص و متفاوت است

بابادی با اشاره به تعداد و نوع گروه‌های تئاتری که در مدت کوتاه تاسیس تماشاخانه متقاضی اجرا در این سالن تئاتری بوده‌اند، گفت: طی این یک ماهی که تماشاخانه تاسیس شده بیشتر از ۸ نمایش را بازبینی کردیم که متاسفانه هیچ کدام آن گونه که باید مناسب تماشاخانه پندار نبوده‌اند. با وجود اینکه کارهای خوبی بودند و زحمت فراوانی برای آن‌ها کشیده شده بود اما ظاهرا راه را اشتباه رفته بودند و شاید احتیاج به مشاور هنری داشته‌اند چون به هر حال اکثرا کم تجربه و جوان بودند اما با وجود این، ما گروه‌ها را دلسرد نکردیم و سعی کردیم با دادن مشاوره‌های رایگان، به آن‌ها کمک کنیم. به هرحال تماشاخانه پندار آماده اجراست و‌‌ همان طور که گفتم در این مدت کارهایی به ما پیشنهاد داده شده، اما با آثار متفاوتی که اتفاق ویژه‌ای در آن صورت گرفته باشد هنوز به نتیجه نرسیده‌ایم. بنابراین جدول اجراهای ما همچنان باز است و اولویت ما اجرای نمایش‌های خاص و متفاوت خواهد بود.

بازبینی آثار با رویکردی کاملا هنری و تجربی

او در توضیح نحوه انتخاب و ارزشیابی آثار نیز گفت: من به هیچ عنوان در بحث هنری تماشاخانه دخالت نمی‌کند از این جهت که معتقدم تماشاخانه دار ضمن اینکه می‌خواهد اجرای خوبی روی صحنه برود به مسائل دیگر هم فکر می‌کند به همین دلیل دخالت او در امور هنری تماشاخانه ممکن است خیلی جالب نباشد. شایان فیروزی، آرش ابراهیم‌زاده و مجتبی بتوندی اعضای گروه بازبینی آثار پندار هستند و رویکرد این گروه در بحث بازبینی یک رویکرد و نگرش کاملا هنری و تجربی است و کارهایی که از یک ساختار شسته رفته و درعین حال متفاوت برخوردار باشند در اولویت قرار دارند. بر این اساس نگرش بازبین‌های ما کمی نو‌تر و پیشرو‌تر است.

انتهای پیام/