سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری‎های تهران این هفته هم شاهد افتتاح نمایشگاه‎های بسیاری در شاخه‏‌های مختلف هنر از عکاس گرفته تا نقاشی و حجم بودند. گالری گلستان، شیرین یک، شیرین دو و اعتماد گالری‎هایی هستند که در گزارش این هفته نمایشگاه‎های برگزارشده، آنها را مرور می‌کنیم.

نقاشی-کلاژهای آنه‌محمد تاتاری در اعتماد

آنه محمد تاتاری تازه‎ترین نقاشی‎های خود را در گالری اعتماد روی دیوار برده است، این نقاشی‎ها نیز مانند کارهای گذشته این نقاش پیشکسوت بر فضای روستایی، رنگ‎های گرم و البته استفاده از کلاژ پارچه تاکید دارد. با این حال این آثار نسبت به مجموعه‏‌های گذشته او تغییراتی نیز دارند، در آنها چهره‎های آشنایی از هنر معاصر غرب وجود دارند که در دل فضاهای عشایری و روستایی تابلوهای تاتاری در حال گشت و گذار هستند گویی از سوی نقاش به دیدن ایران دعوت شده‎اند.

به نظر می‏‌رسد هنرمند با استفاده از این المان‌ها تلاش دارد به فرهنگ عامه نزدیک شود، این عناصر که از فرهنگی دیگر آمده‌اند اما برای مخاطب آشنا هستند، او را به خود جلب کرده و گفت‎وگوی خود با عناصر سنتی و ایرانی نقاشی‌ها را به گوش مخاطب می‌رسانند. تاتاری کوشیده است به مخاطب نزدیک شود، او همه مردم را مخاطب خود می‌‏داند و دایره تعریفش از این کلمه بسیار گسترده است، برای او هنر کالایی لوکس نیست بلکه ابزاری برای گفت‎وگو و نزدیک شدن به آدم‏هاست.

" آنک انسان" در گالری شیرین یک

رخساره و امید بنایی زوج هنرمندی هستند که حجم‎های خود را در گالری شیرین به نمایش گذاشته‌اند. حجم‎هایی شکل گرفته از صورتک‌ها، فنر‎ها و پایه‎های ساخته شده از فلز که تمثال‎هایی از انسان هستند هرچند آسیب‎دیده و مجروح به نظر می‎رسند یا به جسم‎های بی روحی درون یک کابوس شباهت دارند.

این هنرمندان در این مجموعه تلاش کرده‎اند که انسان در حال نابودی یا نابود شده امروز را تصویر کنند. چنان که خود اذعان کرده‎اند بسیار تحت تاثیر اتفاقات روز جهان هستند؛ هرچند این آثار را از چهار سال قبل آغاز کرده‎اند و در این مدت مدام تغییرشان داده‎اند تا از آنها انسانی که مورد نظر خودشان است را بسازند. آنچه مسلم است اینکه این روزها حتی در آثار هنرمندان نیز حال انسان معاصر خوب نیست.

نقش پیدا و شعر پنهان در شیرین دو

کتایون روحی هنرمند ایرانی ساکن فرانسه برای نخستین بار نقاشی‎های خود را در ایران و در گالری شیرین دو به نمایش گذاشته است. نقاشی‌های او البته تنها نقاشی نیستند بلکه در فضایی میان شعر و نقاشی در حرکت‎اند زیرا روح شعرها و نوشته‎های خود را بر سطح بوم آورده است و با آنها فرم‎هایی را پدید آورده و فضاسازی کرده است. با این حال نمی‌توان کارهای این هنرمند را نقاشی‎خط دانست زیرا او تنها بر بوم می‎نویسد و در این کار با خوشنویسی کاری ندارد.

فضای آثار کتایون روحی حال و هوایی عرفانی نیز دارد، او کودکی را مدام در تابلوهای خود و در میان درختان دنبال می‏‌کند، کودکی که گویی در حال سیر و سفر است و به دنبال چیزی در این درختستان ساخته نقاش، می‌‏گردد. او برای این کودک‎ فرم‎های بی‎شماری در ذهن دارد تا به این ترتیب هر مخاطبی را به نوعی با آثارش همراه کرده و او را راهی همان سفری کند که کودک در آن است.

کودکی مخدوش در گلستان

مریم کوهستانی هشت حجم سوررئالیستی خود را در گالری گلستان به نمایش گذاشته است. این آثار تصویری از کودکان به مخاطب ارائه می‏‌کنند، کودکانی خارج شده از جایگاه انسانی خود، قطع عضو شده، پیوند خورده با حیوانات یا معلق در فضا، با چهره‎هایی تهی از انسانیت و رها شده در وضعیتی نامطمئن.

آنها در جهانی ناامن سرگردان به نظر می‌‏رسند حتی اگر مشغول تاب بازی باشند، همان بازی شیرینی که ریشه در رویای پرواز برای آدمی دارد، اما اینجا کودک نه تنها طعم پرواز را نمی‎‏چشد بلکه خود به نیمی انسان و نیمی کلاغ بدل شده‏ است که نه می‏‌تواند بپرد نه می‌تواند کنشی انسانی داشته باشد. مجسمه‌های دیگر کوهستانی نیز کودکان را در چنین فضایی نشان می‏‌دهند آنها به نوعی وضعیت ناامن کودکان امروز را به تصویر می‏‌کشند؛ کودکانی که نه تنها از همه چیز محرومند بلکه هر روز مجبور به زندگی در جهانی ناامن و پر هراس هستند.

انتهای پیام/