به گزارش هنرآنلاین به نقل از ستاد خبری جشنواره فیلم کوتاه تهران، حجت‌الله ایوبی در ابتدا به سالن‌های پردیس سینمایی چارسو رفت، پس از آن از دفتر نشریه روزانه و ستاد خبری جشنواره دیدن کرد و در ادامه از غرفه‌های بخش جنبی جشنواره را مورد بازدید قرار داد و در ادامه به میان خبرنگاران آمد و پاسخگوی سؤالات آن‌ها بود.

وی در مورد مشاهدات خود در پردیس سینمایی چارسو و سالن‌های سینما گفت: "باور کنید با دیدن سالن‌ها که پر از جمعیت بود خستگی‌ام در رفت. بعد از مسائل متعددی که در رابطه با سینما با آن مواجه هستیم وقتی می‌بینم که در مرکز شهر تهران ۵ سالن سینما به واسطه جشنواره فیلم کوتاه انجمن سینمای جوان مملو از جمعیت است احساس خوبی دارد."

رئیس سازمان سینمایی ادامه داد: "امروز که چهارمین روز جشنواره است من هیچ سالنی را ندیدم که مخاطبان در راهروها و پله‌هایش ننشسته باشند و هیچ سالنی را ندیدم که جمعیت زیادی در آن نایستاده باشند. این یعنی حال سینمای ما خوب است و جوانان ما علاقه‌مند و امیدوار هستند. از فرید فرخنده کیش و تیمش هم تشکر می‌کنم که ببا عملکرد مناسبشان توانسته‌اند جوانانی را که مخاطبان اصلی این جشنواره هستند با این حس و انگیزه در جشنواره گرد هم آورند."

وی همچنین در مورد محدودیت بودجه جشنواره فیلم کوتاه نسبت به سال گذشته گفت: "همه بخش‌های سینما با محدودیت بودجه مواجه هستند. امسال و سال گذشته از سال‌های سخت دولت جمهوری اسلامی ایران از لحاظ بودجه و مالی بوده است. همه دبیران و مدیران ما و اهالی سینما این شرایط را کاملاً درک می‌کنند زیرا این محدودیت عام است و تنها مختص فیلم کوتاه نیست."

ایوبی در پاسخ به این پرسش که چه برنامه‌ای برای اکران فیلم‌های کوتاه دارید، گفت: "همان‌گونه که در سال‌های گذشته امیدی در مورد اکران فیلم‌های مستند وجود نداشت اما الان شرایطی فراهم شده که اکران می‌شوند در مورد فیلم‌های کوتاه هم باید جلساتی تشکیل دهیم و تصمیماتی بگیریم."

معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ادامه داد: "یکی از بهترین راه‌هایی که به ذهنم می‌رسد تعامل با صدا و سیما است و ما بیشترین انتظار را از تلویزیون داریم تا کمک کنند که فیلم‌های کوتاه درخشان نمایش داده شوند. یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های من فیلم کوتاه است و امیدوارم تا سال آینده امکان اکران این آثار فراهم شود."

ایوبی همچنین در مورد استعدادهای نوجوان کشف شده در المپیاد فیلمسازی نوجوانان گفت: "من یک نفر را در سازمان سینمایی مأمور کرده‌ام که تک تک استعدادهایی که در جشنواره‌ها کشف می‌شود را شناسایی و پی‌گیری کند تا ببینیم کجا هستند و چه می‌کنند و به چه کمکی نیاز دارند تا بتوانیم کاری برای آن‌ها انجام دهیم. یکی از جاهایی که خیلی به آن امیدواریم همین المپیاد فیلمسازی نوجوانان است. ما از انجمن سینمای جوانان ایران هم یک گام عقب‌تر رفته‌ایم و داریم از نوجوانی به آینده سینما فکر می‌کنیم."

پیام عباس کیارستمی به فیلم‌سازان فیلم کوتاه

بررسی تحلیل فیلم کوتاه داستانی عنوان کارگاهی بود که روز گذشته ۲۳ آبان ماه، مهدی نادری نویسنده و فیلم‌ساز در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران برگزار کرد.

این کارگاه تنها نگاهی گذرا به آنچه از برخی فیلم‌سازان در این جشنواره به نمایش گذاشته شده است نبود. نادری ترجیح داد تا بافرمی متفاوت این کارگاه را مدیریت کند. او این بار هم سالن تاریک را برای برگزاری کارگاه انتخاب کرد. چراکه معتقد است با این فرم از اجرا می‌توان بیشتر حرف‌ها را شنید و دقت مخاطبان بیشتر خواهد شد. نمایش بدون صدا فیلم "ایثار" اثر اندری تارکوفسکی بر پرده سینما، روشن کردن شمعی در میان‌صحنه به یاد قربانیان حملات تروریستی به‌ویژه قربانیان حملات تروریستی فرانسه و وجود چند صندلی روی صحنه که هر یک از فیلم‌سازان می‌توانستند در طول اجرای برنامه محلی برای نشستن داشته باشند و روشنایی صحنه با نورپردازی که نادری طراحی کرده بود، ازجمله ویژگی‌های برگزاری این کارگاه بود.

این کارگاه با یک ایده خلاقانه برگزار شد. حضور نادر مشایخی آهنگساز و رهبر ارکستر ایرانی روی صحنه قبل از نمایش فیلم "ایثار" و صحبت درباره موسیقی این فیلم. مشایخی که بر روی صندلی در گوشه‌ای از صحنه با مردم صحبت می‌کرد گفت: چیزی که بر روی من تأثیرگذار است، صدای آغاز این فیلم هست و بعد تصاویری که می‌بینیم. تارکوسفکی معمولاً از آب در تصاویرش استفاده می‌کند، در این فیلم بیشتر از صدای آب استفاده می‌کند و بعد قطعه موسیقی که تمام می‌شود صدای مرغان دریایی و امواج دریا را می‌شنویم.

سعید ولی زاده و داود رحمانی کارگردانان فیلم "سه سال و سه ماه و دو روز"، پویا بادکوبه کارگردان فیلم "همسایه طبقه بالا"، سجاد و میلاد ستوده کارگردانان فیلم "بیماری" فیلم‌سازانی بودند که روی صحنه در کنار مهدی نادری حاضر شدند و درباره فیلم‌هایشان صحبت کردند و با حاضرین درباره چگونگی ساخت فیلم‌هایشان گفت‌وگو کردند.

سعید ولی زاده درباره ایده ساخت فیلمش گفت: سال گذشته فیلم "آنجا که خانه‌ام نیست" را در جشنواره منطقه‌ای ساخته بودم که بخشی از آن سانسور شد و در جشنواره فیلم تهران هم پذیرفته نشد. با خودم فکر کردم فیلم بعدی را کم ریسک تر خواهم ساخت. از دوستانم فیلم‌نامه‌ای خواستم. یکی از آشنایانم خانم زهرا رمضانیان ایده‌ای از پسر زندانی داشت که روز آخر زندگی‌اش است و مادرش برایش لباس بافتنی می‌آورد که سرما نخورد. از این ایده خوشم آمد. وارد پروسه نوشتن شدم و فکر کردم فیلم سختی است و نیاز به کمک داشتم و از داود رحمانی کمک گرفتم. ویژگی داود این است که اساساً از کارهای سخت لذت می‌برد و مثلاً برای ساخت دنیای زیرآب کمک زیادی بود.

داود رحمانی هم در صحبت‌هایش به جذابیت فیلم‌نامه اشاره کرد و گفت: قبل از اینکه سر فیلم‌برداری برویم، همه‌چیز را دکوپاژ کردیم به همین دلیل از قبل همه‌چیز در ذهن شکل گرفته بود.

پویا بادکوبه درباره انگیزه ساخت فیلم "همسایه طبقه بالا" نیز گفت: مجوز کارگردانی ارشاد بیشترین دلیل ساخت این فیلم بود. فیلم‌نامه فیلم بلندی را در حال نگارش داشتم که در حال اتمام بود. باید در فصل تابستان فیلم‌برداری می‌شد و متوجه شدم قانونی است که اول باید مجوز کارگردانی گرفته شود و من زمان کمی داشتم. تیزرهای زیادی ساخته بودم که برای آن‌ها به‌عنوان نمونه کار پذیرفتی نبود.

سجاد ستوده نیز در توضیح ساخت فیلمش گفت: اینکه مردی برای زنش سایه می‌خرد ازنظر ما دارای بار دراماتیک برای ساخت یک فیلم کوتاه بود.

یکی از حاضران درباره شباهت رمان "کوری" و فیلم "بیماری" صحبت کرد و از سجاد ستوده دلیل این شباهت را پرسید. ستوده گفت: من به‌هیچ‌وجه از این رمان اقتباس نکردم و در زمان ساخت فیلم به این رمان فکر نمی‌کردم. بیشتر فضای ذهنی ما شاید نزدیک به داستان‌های کافکا بوده است.

نادری در توضیح این پرسش گفت: به نظر من هنر و ادبیات و هر آنچه به وجود آمده است، حافظه جهان هست اما آیا ما چیزی را مستقیماً برداشت می‌کنیم یا خیر موضوع دیگری است.

در ادامه این جلسه، سعید ولی زاده کارگردان فیلم "سه سال و سه ماه و دو روز"، درباره موضوع فیلمش گفت: من در فیلمم سعی نکردم به‌زور به کسی بگویم حتماً بخشش داشته باشید و از اولیای دم بخواهم رضایت بدهید که کسی اعدام نشود اما امیدوار بودم که این فیلم این تأثیر را در کسی بگذارد که کسی که نزدیک اعدام است از کارش پشیمان است و عذاب می‌کشد.

سیف‌الله صمدیان عکاس و فیلم‌ساز ازجمله مهمانان این مراسم بود. او در بخشی از این جلسه در پاسخ به پرسش مهدی نادری که نظرش درباره فیلم کوتاه چیست؟ گفت: فیلم کوتاه خیلی حیف شد. متأسفم برای کسی که فکر کند تا فیلم بلند نسازد فیلم‌ساز نیست. قرار بود آقای کیارستمی هم در این جشنواره حضور داشته باشد اما به دلیل سفری که پیش آمد نتوانست بیاید اما از او خواستم اگر پیامی برای فیلم‌سازان کوتاه دارد بگوید تا من به شما منتقل کنم و او گفت: فیلم‌سازان، فیلم کوتاه را به خاطر خودش جدی بگیرند نه اینکه پلی باشد برای رسیدن به موقعیت فیلم‌سازی فیلم بلند و مثال خوبی از شعر زد و گفت: هیچ آدم عاقلی جایگاه عمر خیام را برای اینکه رباعی می‌گفت فراموش نمی‌کند.

صمدیان ادامه داد: شما لذت ساخت فیلم کوتاه را ببرید. نمی‌گویم به ساخت فیلم بلند فکر نکنید. در مورد کپی کاری یا اقتباس هم باید بگویم خوش به حال کسی که کپی کند و چیزی را به اصل اضافه کند و در این صورت اثر عین حلال است.

علی علایی از منتقدان سینما از دیگر مهمانان این جلسه بود او گفت: ازنظر من بسیاری از فیلم‌های کوتاه که در جشنواره فجر می‌بینیم به قول آقای صمدیان جایگاهشان را از زمان می‌گیرند اما هیچ‌وقت بلندای زمان نمی‌شوند. بسیاری از فیلم‌های بلند سینما ما فیلم‌های کوتاه خوبی هستند و در تلاش برای فیلم بلند شدن به‌راحتی از دست رفتند.

او ادامه داد: خوشحالم که این روحیه هنوز در فیلم‌سازان فیلم کوتاه هست که برای ساخت فیلم‌هایشان به هم کمک می‌کنند. نادری نیز در ادامه صحبت‌های علایی گفت: طبعاً طبق گفته شما وجدان در فیلم کوتاه بیدار است و همکاری خوبی بین بچه‌های فیلم کوتاه دیده می‌شود.

یکی از حاضران از سعید ولی زاده درباره موضوع فیلمش سؤال کرد، مبنی بر اینکه در فیلم هم درباره جرم صحبت شده وهم مجازات. چرا در این فیلم بخشش رخ می‌دهد و جرم بخشیده می‌شود؟ ولی زاده در پاسخ گفت: بخشودگی به آن معنا اتفاق نمی‌افتد. به‌نوعی درگیری آدم باوجدان و درونیاتش است. ولی زاده در ادامه از طراح صحنه فیلمش امین فاضلی یادکرد که نامش در بولتن جشنواره درج نشده از تلاش‌های او قدردانی کرد.

پویا بادکوبه کارگردان فیلم "همسایه طبقه بالا" در پاسخ به این پرسش که به چه دلیل به سراغ ساخت فیلم کوتاه رفت؟ گفت: ما زمان محدودی برای ساخت فیلم داشتیم و باید فیلمی می‌ساختم تا به‌عنوان نمونه کار به ارشاد می‌دادیم. من به دنبال یک داستان ساده و روراست بودم و همیشه خلاقیت برایم در این عناصر خلاصه می‌شود. اینکه کارگردان شبیه خودش باشد را دوست دارم. بنابراین به دنبال قصه ساده‌ای بودم. اصولاً این دغدغه من است که چرا این روزها همسایه‌ها از هم خبر ندارند و این موضوع برای ساخت فیلم برایم جالب بود.

نادری در پایان این جلسه تنوع نگاه در فیلم‌های این جشنواره و خصوصاً فیلم‌هایی که مورد واکاوی و تحلیل قرار گرفتند را از عناصر مهم این جشنواره دانست و از فیلم‌سازانی که امکان حمایت از آثار دیگر فیلم‌سازان کوتاه را دارند خواست تا از این طریق حمایت بهتری از فیلم کوتاه کنند.

حالا دیگر بعد از ۴ روز از برگزاری جشنواره و دیدن آثار قابل تأمل و دور از انتظار، توقعات به سطح بالاتری ارتقا یافته. کارها روال آرام تری یافته و برنامه‌ها همچنان با دقت و حساس ویژه برگزار کنندگان دنبال می‌شود.

شنبه در نخستین سانس جشنواره تکرار بخش‌های مستند، پویانمایی و بین الملل نمایش داده شد و فیلم‌های داستانی بخش مسابقه نیز در سالن شماره ۲ اکران شد. سانس ساعت ۱۵ و ۴۵ دقیقه مخصوص نشست‌های نقد و بررسی آثار و نشست تحلیلی ضرورت تجربه گرایی در سینما بود. همچنین تکرار بخش غیررقابتی ویدئوآرت (بین الملل) و رقابتی بین الملل نیز نمایش داده شد.

بعد از اقامه نماز در ساعت ۱۷ و ۴۵ دقیقه نشست ضرورت تجربه گرایی در سینما پی گرفته شد و علاوه بر تکرار بخشی از فیلم‌های بین الملل ، اکران ۴ فیلم در بخش مستند و ۱۰ فیلم در بخش پویانمایی سینمای ایران پی گرفته شد.

سانس چهارم روز شنبه با دو نشست همراه بود. میزگردی با حضور سیف آ... صمدیان و نقد و بررسی مسابقه فیلم‌های داستانی. همچنین تکرار ۵ فیلم در بخش مسابقه داستانی، ۱۰ فیلم در بخش غیررقابتی ویدئوآرت (بین الملل) و ۶ فیلم در بخش داستانی از جمله برنامه‌های روز چهارم جشنواره سی و دوم بود.

گزارشی از چهارمین نشست تخصصی فیلم‌های مستند

چهارمین نشست تخصصی فیلم‌های مستند شنبه ۲۳ آبان ماه با حضور مازیار فکری ارشاد (مجری مستند) و فخرالدین سیدی(تهیه کننده و مستند ساز) در سالن شماره دو مجتمع پردیس سینمایی چهارسو با نقد و بررسی ۳ فیلم "کهنمویی ساعت هفتصد و بیست" به کارگردانی ناصر درویشوند، "خواب" به کارگردانی مریم حق پناه و "هوادار" به کارگردانی بهزاد رسول زاده پرداخته شد که به دلیل غیاب بهزاد رسول زاده کارگردان فیلم "مادرم" نقد و بررسی نشد.

نصیر درویشوند کارگردان مستند ۳۰ دقیقه ای"کهنمویی ساعت هفتصد و بیست"، در ابتدا گفت: "انگیزه من از ساخت این مستند ثبت موضوع این ناو به صورت تصویری به جهت این بود که هیچگونه سند و تصویری درباره این موضوع ثبت نشده بود و حتی کارمندان نیروی دریایی نیز اطلاعات کاملی از آن نداشتند. یکی از موضوعاتی که انگیزه ای برای ساخت این مستند شد، حس تعلق خاطر افرادی است که بر روی ناوها کار می‌کردند، بود. سعی کردم حس افرادی که در این ناوها شهید می‌شوند و حتی جسد آن‌ها نیز پیدا نمی‌شود را در فیلم نشان دهم."

در ادامه فخرالدین سیدی با اشاره به اینکه دوبار این مستند را تماشا کرده است، گفت: "از نقاط قوت این مستند تصویری کردن بخش مهمی از تاریخ شفاهی ماست که مقتول مانده؛ چون خیلی از اتفاقات رخ داده در جریان جنگ تحمیلی در خشکی و دریاها به تدریج در حال فراموشی است و درویشوند با ثبت یکی از اتفاقات رخ داده، کار ارزشمندی انجام داده است. از "کهنمویی" اطلاعات زیادی را کسب کردم و این فیلم‌ها که به اتفاقات جنگ تحمیلی می‌پردازند، ارزش فراوانی دارند."

مازیار فکری ارشاد نیز در خصوص این فیلم گفت: "از نقاط مثبت فیلم، این موضوع بود که کارگردان به صورت هوشمندانه به معرفی شهید پرداخته است و دومین نقطه مثبت هم بیان سرنوشت ناوچه در آخر مستند بود."

درویشوند در پاسخ به پرسش فکری ارشاد در این رابطه که چگونه با وجود فقر منابع پژوهشی، اطلاعات را در این زمینه کسب کرده است، گفت: "با توجه به این موضوع که منابع پژوهشی کمی وجود دارد، با پرس و جو متوجه یک سری از مسائل شدم و یک سری از اطلاعات را نیز در حین فیلمبرداری به دست آوردم. اطلاعات به دست آمده پرس و جویی، صحت نداشتند و در فیلمنامه دچار مشکل شدم، چرا که فیلمنامه مطابق صحبت‌های افراد نوشته شده بود و این برای من مشکل ایجاد کرد که خوشبختانه به دلیل تغییر اندک فیلمنامه توانستم آن‌ها بسازم."

درویشوند گفت: "فیلم کهنمویی مستند بود و اگر افراد به شکل غیر خشک رفتار می‌کردند و مانند افسران نبودند، کهنمویی مانند فیلم‌های داستانی می‌شد و محدودیت انتخاب بازیگر و نبود شرایط مساعد کافی برای فیلمبرداری فیلم نیز در این میان دخیل بود."

در ادامه نشست ، نوبت به نقد و بررسی فیلم "خواب" به کارگردانی مریم حق پناه رسید.

"مریم حق پناه کارگردان فیلم ۲۳ دقیقه ای "خواب" در ابتدا گفت: خواب چیزی است که مدام انسان‌ها با آن درگیر هستند و برای ساخت فیلم، باید این موضوع را مدنظر داشت که چگونه می‌توان در عین حال که به استنادهای سینمای مستند وفادار بود، می‌توان یک امر ذهنی را به امری تصویری تبدیل کرد."

وی ادامه داد: "برای نوشتن فیلمنامه از مدخل علمی وارد شدم و چون مبحث خواب،بسیار گسترده بود،تصمیم گرفتم به موضوع "رؤیاهای ما آرزوهایمان است و آرزوها و کابوس‌هایمان،ترس‌هایمان است" بپردازم."

کارگردان این فیلم افزود: "مرحله بعد به تصویر کشیدن موضوعات و مسائل شاد کننده برای افراد جامعه بود که برای اکثر دختر بچه‌ها ازدواج و عروس شدن جزو رویاهایشان بود،پس به سراغ کسی که آرزو هارا خوب به تصویر می‌کشید،رفتم و بررسی کردم چه خواب‌هایی را می‌بیند و از روانپزشک مشاوره گرفتم و نمادها و سنبل هارا نشان دادم."

فخرالدین سیدی نظر خود را در باره این فیلم بیان کرد: "من بسیار مستندهای زیادی دیده‌ام و فیلم "خواب" جزو فیلم‌هایی بود که مطالب زیادی به من آموخت."

وی ادامه داد: "خواب فیلمی خیلی جسورانه بودو این موضوع که فردی جرئت داشته باشد فیلمی بسازد که خواب‌های افراد را به تصویر بکشد در عین حال کلیشه ای و خیلی هم پررنگ نباشد، بسیار قابل توجه است."

در ادامه نوبت به نقد و بررسی فیلم "هوادار" رسید.

مصطفی امامی کارگردان فیلم ۵ دقیقه ای "هوادار" گفت: "هوادار که داستان ۵ دقیقه بستنی خوردن پسر بچه ای بی توجه به محیط اطراف است، ادامه فیلمی با موضوع فوتبال است که در حال ساخت آن هستم. ایده ساخت این فیلم زمانی که قصدساخت مستندی در باره مرحوم حجازی داشتم به ذهنم رسید."

وی ادامه داد: "پس از اولین ورودم به استادیوم دنیایی در آن تجربه کردم که با سایر مکان‌هایی که قبلاً در پان‌ها مستند ساخته‌ام متفاوت است و خیلی اتفاقات کوچک ولی جذابی دیدم که سعی کردم در فیلم کوتاه آن‌ها را نشان دهم که"هوادار" یکی از این اتفاقات بود."

سیدی در باره "هوادار" گفت: "تجربه خیلی جذابی بود و پسر بچه ای که در نقطه طلایی کادر بود و تمام ۵ دقیقه مشغول خوردن بستنی بود که با پایان بستنی خوردن آن، فیلم هم پایا یافت."

امامی در پاسخ به پرسش فکری ارشاد در این رابطه که برای فیلمبرداری فیلم از قبل به تماشاگرها میزان سن داده شده بود یا نه، گفت: "این فیلم کاملاً بدون اطلاع ساخته شد و هیچکدام از تماشاگرها متوجه فیلمبرداری نبودند."

حامیان جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با حمایت سازمان‌ها و مراکز دولتی و غیردولتی برگزار شد.

این جشنواره با همکاری نهادها و سازمان‌های " شبکه مستند"، "وزارت تعاون"، "یونسکو"، "معاونت فرهنگی و اجتماعی شرکت مترو تهران و حومه"، "شهرداری تهران" و همچنین مراکزی نظیر "مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی"، "خانه کتاب"، "شورت فیلم"، "آسیفا ایران"، "موزه سینما"، "خانه سینما"، "انجمن تهیه‌کنندگان سینمای مستند ایران" و "انجمن فیلم کوتاه ایران" برگزار می‌شود.

ایده اکثر فیلم‌ها مختص فیلم کوتاه است

فیلم‌های کوتاه به واسطه ظرفیتی که برای جذب جوانان و فکرهای تازه و بکر دارند می‌توانند جریان ساز باشند. سومین نشست نقد و بررسی فیلم‌های مسابقه ملی - داستانی جشنواره با حضور ... قهرمان و ... بیرجندی به عنوان منتقد و کارگردان‌های فیلم‌های "بشین عزیزم"، "چمدان" و "ناتمانم به شدت هر چه تمام‌تر" برگزار شد.

در ابتدای این جلسه علی نظری کارگردان فیلم "بشین عزیزم" در توضیح شکل گیری ایده اولیه اظهار کرد: "در مراسمی بودم که اتفاقات این فیلم در آن رخ داد و باعث شد این فیلم را با این محوریت بسازم."

وی در پاسخ به این پرسش بیرجندی که آیا از فیلم دیگری ایده نگرفته بودی، گفت: "نه اصلاً؛ این داستان واقعاً برای من اتفاق افتاده بود. دقیقاً اسم فیلم کلمه‌ای است که ما در طول روز زیاد از آن استفاده می‌کنیم اما نسبت به افراد مختلف لحنش فرق دارد."

در ادامه بیرجندی اظهارکرد: "فضاسازی از حضور در کافه به گونه‌ای بود که چیزی دستگیر مخاطب نمی‌شد. قصد کارگردان این بوده که قصه از اول مشخص نشود. با کوتاه کردن فیلم یک بخشی از داستان از بین می‌رود. بازی پدیده‌ای است که خودش را هم به بازی می‌گیرد."

قهرمان نیز در ادامه صحبت بیرجندی گفت: "ما یک موقعیت نمایشی داریم که بکر است، اما نکته‌ای این است که آن حسی که باید از فضای خارج از قاب بگیرم، نمی‌گیرم. زنی را می‌بینیم که انگار از یک کافه رد شده، اما نتوانسته به داخل کافه برود. تیپ این افراد به شکلی است که هیچ کدام از آن‌ها متعلق به کافه نیستند."

علی نظری کارگردان فیلم توضیح داد: " تمام تلاشم این بود که یک فیلم بلند را فریز کنم چون زمان کمی در اختیار داشتم خواستم که تماشاچی از داستان جدا نشود. این فیلم پر از دیالوگ است."

آزاد محمدی در ابتدا خواست که نظرات مخاطبین را بشنود و پس از شنیدن نظر حضار در مورد داستان فیلم توضیح داد: "این فیلم ارتباط مستقیمی با ماهیگیر دارد. به دلیل کمبود امکانات و نبود لوکیشن‌ها نمی‌توانستم به دنیال یک شکارچی خرس بروم. ماهیت داستان به دنبال یک خشونت خاص است و آنچه قابل وصول‌تر بود پرداختن به این شغل بود. دنبال نزدیک‌ترین چیزی بودم که قابل اجرا باشد. ابتدا و انتهای فیلم اول روی داستان تاکید می‌شود و سعی کردم که منظورم را به طور غیر مستقیم به مخاطبان انتقال دهم."

بیرجندی در ادامه بیان کرد: "در مورد فیلم شما باید بگویم که خوش ساخت است و یک فرم دایره‌وار دارد اما از لحاظ کارگردانی و تدوین باید بگویم حس می‌کنم در طول فیلم قدری کند می‌شود. این فیلم از جمله فیلم‌هایی است که از کارگردانی و فرم خوبی برخوردار است. برای من آن عمل دراماتیک مهم‌تر بود." قهرمان نیز اظهار کرد: "یک نکته مثبت در مورد فیلم وجود دارد و آن اینکه ما با یک فیلمنامه‌ای روبه‌رو هستیم که کاملاً تصویری است."

سیم ریز در معرفی خود بیان کرد: "بیشتر در زمینه تئاتر و حوزه کودک فعال بودم. این اولین تجربه من در فیلمسازی بود و برایم تبدیل به خاطره‌ای جذاب شد. وقتی وارد سالن شدم، چند دانشجو در حال تحلیل فیلمم بودند و نمی‌دانستند که کارگردان کار هستم. وقتی فیلم به پایان رسید یکی از آن‌ها گفت شما فهمیدین فیلم چی شد؟"

سیم ریز با رد اینکه فیلم به سفارش آستان قدس رضوی ساخته شده است، گفت: "ایده مربوط به خودم بود و این فیلم یک قصه مختصر و مفید تک لوکیشن دارد. کارگردانی آن کاملاً منطقی و در مجموع فیلم خوبی است اما در مورد پایان فیلم فکر می‌کنم امکان کار بیشتری روی پایان آن وجود داشت. من به شخصه ترجیح می‌دهم که برای ساخت فیلم همین روش را پیش بگیرم و فیلم بلند را کوتاه نکنم. در مورد این فیلمنامه باید بگویم که هنگام نوشتن آن آقای پوراحمد همراه من بود و بعد از اینکه ۳ بار فیلمنامه را بازنویسی کردم گفت این فیلمنامه برای فیلم کوتاه مناسب است."

قهرمان نیز بیان کرد: "نقطه بارز اکثر فیلم‌ها این که واقعاً فیلم‌ها کوتاه بودند و ایده‌هایشان هم مختص فیلم کوتاه بود."

روز کتاب و سینما در جشنواره فیلم کوتاه

گرامیداشت روز کتاب و سینما با حضور خسرو سینمایی در جشنواره فیلم کوتاه تهران برگزار می‌شود.

در آخرین روز برگزاری سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران مراسم کتاب و کتاب خوانی با تقدیر از خسروسینایی، رهبر قنبری ، کاوه بهرامی مقدم و بزرگداشت پوران دخت سلطانی به مناسب هفتمین روز درگذشتش برگزار می‌شود.

این مراسم از ساعت ۱۹:۴۵ در سالن شماره ۲ پردیس سینمای چارسو با نمایش مجموعه فیلم‌های کوتاه اقتباسی حاضر در بخش مسابقه جشنواره برگزار خواهد شد.

گفتنی است؛ در پی تفاهم‌نامه دوجانبه انجمن سینمای جوانان ایران و موسسه خانه کتاب و نام‌گذاری ۲۵ آبان ماه به نام "کتاب و سینما" هیات داواران متشکل از فرید فرخنده کیش (دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران)، افشین داور پناه (معاون فرهنگی و پژوهشی خانه کتاب) و سید جواد میر هاشمی (مستندساز و پژوهشگر) از بین فیلم‌های بازبینی‌شده با موضوع "کتاب و کتاب‌خوانی" در سانس ویژه "کتاب و سینما" به تاریخ ۲۵ آبان فیلم‌های زیر به نمایش درآید.

اکوان دیو / میلاد دائمی و ثریا خداقلی زاده / میلاد دائمی صفحه خالی / سیاوش خدایی / سیاوش خدایی و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی قلب مترسک / علیرضا کزازی / کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پایان‌نامه / زهرا سادات آیت الهی / زهرا سادات آیت الهی وقتی بچه بودم / مریم کشکولی نیا / کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نقطه قرمز / مطهره احمد پور / مطهره احمد پور چهار دقیقه سکوت / امیرعلی میردریکوند / امیرعلی میردریکوند در پی این رویداد مقرر شد از هشت فیلم یاد شده در "سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران" با موضوع "کتاب و کتاب‌خوانی" به مناسبت "بیست و سومین هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران" خانه کتاب تجلیل به عمل آید و از بین فیلم‌های یاد شده بهترین فیلم انتخاب و در آیین اختتامیه جشنواره مورد تقدیر قرار گیرند. همچنین در آغاز این رویداد فیلم کوتاهی به پاس خدمات علمی، فرهنگی پوراندخت سلطانی کتابدار والامقام ایران با عنوان "بدرود بانوی والا مقام" ساخته امید طاری‌فر و محمد مهرانپوی به نمایش در خواهد آمد و در پایان سانس ویژه "کتاب و سینما" فیلم کوتاه اقتباسی کودکان ابری از محصولات انجمن سینمای جوان دفتر رفسنجان به کارگردانی رضا فهیمی و نویسندگی محمد شریفی نعمت‌آباد خالق مجموعه داستان "باغ اناری" به نمایش گذاشته می‌شود. محمد شریفی متولد ۳۰ شهریور ۱۳۴۰، شهر بهرمان (از توابع شهرستان رفسنجان) مدرس زبان انگلیسی در دانشگاه آزاد اسلامی رفسنجان مؤلف کتاب‌های سقوط پر در باران (مجموعه شعر - نشر محیط ۱۳۶۳)، باغ اناری (مجموعه داستان - چاپ چهارم، نشر نون، ۱۳۹۳)، تصورات گربه خیالاتی (قصه کودکان - آماده چاپ - نشر نون)، رؤیاهای بهشت (قصه کودکان ـ آماده چاپ ـ نشر نون)، اسطوره‌های سرخپوستان آمریکا (ترجمه - چاپ دوم - نشر نون - ۱۳۹۲) و ... است.

سینمای تجربه گرا از دریچه ناخودآگاه

نشست ضرورت تجربه گرایی در سینما با بحث درباره "جایگاه ذهنیت و ناخودآگاه در سینمای تجربه گرا" با حضور کارشناسان محمد صنعتی، تورج منصوری و حامد سلیمان زاده در سالن ۳ پردیس چارسو برگزار شد.

در ابتدای این نشست محمد صنعتی درباره رابطه سینما با ناخودآگاه گفت: تولد سینما و روانکاوی با فروید در دهه آخر قرن نوزدهم اتفاق افتاد. تلاش هردو شاخه شناخت انسان در حوزه هنر ، دانش و علم است. حتی در نوعی از سینما که تلاش می‌کند به گونه ای غیرقابل تفسیر فیلم بسازد یا مقابل تحلیل قرار گیرد، باز هم ناخودآگاه و ذهن انسان درگیر است. سینما بیش از هنرهای دیگر می‌تواند به تمامی واقعیت‌های بیرونی و درونی انسان نزدیک شود و آن را درک کند. کاری که دوربین انجام می‌دهد شبیه آندوسکوپی است که می‌تواند به درون ذهن انسان برود و تصویر آن را به ما نشان دهد.

صنعتی افزود: از حوالی دهه ۵۰ با پیشرفت تکنولوژی روبرو هستیم و سینماگران تلاش می‌کنند با کمک یافته‌های روان کاوی سینمای رئالیستی که واقعیت بیرونی را نشان می‌دهد، به فراسوی واقعیت عینی بروند و متوجه درون انسان شوند. والتر بنیامین می‌گوید:"با دوربین ناخودآگاه بصری را مانند ناخودآگاه غریزی کشف می‌کنیم."

این کارشناس درباره سینمای ذهنیت و ناخودآگاه بصری توضیح داد: سینمای تجربه گرا تلاش می‌کند از روایت داستانی که مبتنی بر کلام است، فاصله بگیرد و به دنیای عینیت قدم می‌گذارد. فروید می‌گوید:" خواب‌ها و رویاهای ما مشخصاتی دارند که مربوط به دوران کهن یا باستانی هستند و این‌ها آر در رؤیاپردازی می‌بینیم و زبان ناخودآگاه مثل خط هیروگلیف است و تصاویری که می‌بینیم، بیشتر بصری هستند". در ادبیات نیز شعری را ترجیح می‌دهیم که بتواند ایده‌های خود را تصویری تر بیان کند. سینماگران تجربی تلاش می‌کنند سینما را از ادبیات و رمان جدا کنند و ایده‌ها را تصویری نشان دهند.

وی افزود: ایده ای که نمی‌تواند به دلیل محدودیت‌های اجتماعی، فرهنگی، ارزش‌ها و معیارهای مذهبی ابراز شود یا برای فرد، دردناک است و یا اینکه نمی‌تواند از سانسور ناخودآگاه عبور کند به رؤیا و ناخودآگاه تبدیل می‌شود.

صنعتی درباره شکسته شدن مرزهای فیلمسازی در قرون متفاوت بیان کرد: در اواخر قرن ۱۹ و ۲۰ سمبولیست ها، دادئیست ها و سوررئالیست ها تلاش کردند مرزها را بشکنند. وقتی روان کاوی به وجود آمد، سوررئالیست ها در سینما و نقاشی به آن توجه کردند. خصوصیات کار آن‌ها این بود که وحدت زمان و مکان شکسته شود و در حال حاضر در سینمای مدرن بیشتر این نوع فیلم‌ها را می‌بینیم. اینگمار برگمن به عنوان یک فیلمساز با اینکه به ناخودآگاه نقب می‌زد، خط داستانی را رعایت می‌کرد و تماشاگر نیز داشت.

این کارشناس عنوان کرد: تکه تکه شدن یکی از خصوصیات هنر قرن ۲۰ است؛ یعنی سینماگران تجربی در کار خود روایت خطی، وحدت زمان و مکان را رعایت نمی‌کنند و آن قدر عینیت‌ها تکه تکه است که نمی‌توانیم مسائل را به یکدیگر ربط دهیم. سینماگران تجربی به دلیل استفاده بهتر از ابزار تجربی تلاش می‌کنند به ناخودآگاه نزدیک شوند، به آسانی منظورشان را برسانند و مثل یک کاشف کار کنند.

صنعتی در پایان صحبت‌های خود گفت: معتقدم حتی سینمای مبتذل که براساس لذت جنسی یا قدرت پیش می‌رود، باز هم به دنبال ناخودآگاه است اما تفاوت در این است که در سینمای اصیل و تجربی سینماگر در بیرون ناخودآگاه می‌ایستد اما در سینمای مبتذل سینماگر داخل یک کامروایی بلافاصله قرار گرفته و داخل آن است.

در ادامه این نشست تورج منصوری درخصوص مباحث مطرح شده گفت: سینمای تجربی به هیچ وجه غیرجدی تر از سینمای اصیل نیست و از نگاه من سینمای آماتوری به حساب نمی‌آید و زیربنای چیزی است که بعدها در سینما استفاده می‌شود. بخش بسیار زیادی از زبان سینما مدیون سینمای تجربی است و از نظرم انفجار بزرگ اتفاق افتاده و ما در معرض آن هستیم و بزرگ‌ترین مهاجرت تاریخ بشری در حال وقوع است. با نظریه آقای صنعتی درباره خطوط هیروگیلیف موافقم و به نظرم مبنای مونتاژ خلاق است. این خطوط نه تنها با تاریخ بشری بلکه با ساختمان تدوین هماهنگ است.

گزارشی از چهارمین جلسه نقد و بررسی فیلم‌های مستند

چهارمین نشست تخصصی فیلم‌های مستند شنبه ۲۳ آبان ماه با حضور مازیار فکری ارشاد (مجری مستند) و فخرالدین سیدی (تهیه‌کننده و مستندساز) در سالن شماره دو مجتمع پردیس سینمایی چارسو با نقد و بررسی ۳ فیلم "کهنمویی ساعت هفت‌صد و بیست" به کارگردانی ناصر درویشوند، "خواب" به کارگردانی مریم حق پناه و "هوادار" به کارگردانی بهزاد رسول‌زاده پرداخته شد که به دلیل غیاب بهزاد رسول‌زاده کارگردان فیلم "مادرم" نقد و بررسی نشد.

نصیر درویشوند کارگردان مستند ۳۰ دقیقه‌ای "کهنمویی ساعت هفت‌صد و بیست"، در ابتدا گفت: "انگیزه من از ساخت این مستند ثبت موضوع این ناو به‌صورت تصویری به جهت این بود که هیچ‌گونه سند و تصویری درباره این موضوع ثبت‌نشده بود و حتی کارمندان نیروی دریایی نیز اطلاعات کاملی از آن نداشتند. یکی از موضوعاتی که انگیزه‌ای برای ساخت این مستند شد، حس تعلق‌خاطر افرادی است که بر روی ناوها کار می‌کردند، بود. سعی کردم حس افرادی که در این ناوها شهید می‌شوند و حتی جسد آن‌ها نیز پیدا نمی‌شود را در فیلم نشان دهم."

در ادامه فخرالدین سیدی با اشاره به اینکه دو بار این مستند را تماشا کرده است، گفت: از نقاط قوت این مستند تصویری کردن بخش مهمی از تاریخ شفاهی ماست که مقتول مانده؛ چون خیلی از اتفاقات رخ‌داده در جریان جنگ تحمیلی در خشکی و دریاها به‌تدریج در حال فراموشی است و درویشوند با ثبت یکی از اتفاقات رخ‌داده، کار ارزشمندی انجام داده است. از "کهنمویی" اطلاعات زیادی را کسب کردم و این فیلم‌ها که به اتفاقات جنگ تحمیلی می‌پردازند، ارزش فراوانی دارند.

مازیار فکری ارشاد نیز در خصوص این فیلم گفت: از نقاط مثبت فیلم، این موضوع بود که کارگردان به‌صورت هوشمندانه به معرفی شهید پرداخته است و دومین نقطه مثبت هم بیان سرنوشت ناوچه در آخر مستند بود.

درویشوند در پاسخ به پرسش فکری ارشاد در این رابطه که چگونه باوجود فقر منابع پژوهشی، اطلاعات را در این زمینه کسب کرده است، گفت: با توجه به این موضوع که منابع پژوهشی کمی وجود دارد، با پرس‌وجو متوجه یک سری از مسائل شدم و یک سری از اطلاعات را نیز در حین فیلم‌برداری به دست آوردم. اطلاعات به‌دست‌آمده پرس‌وجویی، صحت نداشتند و در فیلم‌نامه دچار مشکل شدم، چراکه فیلم‌نامه مطابق صحبت‌های افراد نوشته‌شده بود و این برای من مشکل ایجاد کرد که خوشبختانه به دلیل تغییر اندک فیلم‌نامه توانستم آن‌ها بسازم.

درویشوند گفت: فیلم "کهنمویی" مستند بود و اگر بازی بازیگران کنترل نمی‌شد کهنمویی مانند فیلم‌های داستانی می‌شد و محدودیت انتخاب بازیگر و نبود شرایط مساعد کافی برای فیلم‌برداری فیلم نیز در این میان دخیل بود.

در ادامه نشست، نوبت به‌نقد و بررسی فیلم "خواب" به کارگردانی مریم حق پناه رسید. مریم حق پناه کارگردان فیلم ۲۳ دقیقه‌ای "خواب" در ابتدا گفت: خواب چیزی است که مدام انسان‌ها با آن درگیر هستند و برای ساخت فیلم، باید این موضوع را مدنظر داشت که چگونه می‌توان درعین‌حال که به استنادهای سینمای مستند وفادار بود، می‌توان یک امر ذهنی را به امری تصویری تبدیل کرد.

وی ادامه داد: برای نوشتن فیلم‌نامه از مدخل علمی وارد شدم و چون مبحث خواب، بسیار گسترده بود، تصمیم گرفتم به موضوع "رؤیاهای ما آرزوهایمان است و آرزوها و کابوس‌هایمان، ترس‌هایمان است"بپردازم.

کارگردان این فیلم افزود: مرحله بعد به تصویر کشیدن موضوعات و مسائل شاد کننده برای افراد جامعه بود که برای اکثر دختربچه‌ها ازدواج و عروس شدن جزو رویاهایشان بود، پس به سراغ کسی که آرزوها را خوب به تصویر می‌کشید، رفتم و بررسی کردم چه خواب‌هایی را می‌بیند و از روان‌پزشک مشاوره گرفتم و نمادها و سنبل‌ها را نشان دادم.

فخرالدین سیدی نظر خود را درباره این فیلم بیان کرد: من بسیار مستندهای زیادی دیده‌ام و فیلم "خواب" جزو فیلم‌هایی بود که مطالب زیادی به من آموخت.

وی ادامه داد: "خواب" فیلمی خیلی جسورانه بود و این موضوع که فردی جرئت داشته باشد فیلمی بسازد که خواب‌های افراد را به تصویر بکشد درعین‌حال کلیشه‌ای و خیلی هم پررنگ نباشد، بسیار قابل‌توجه است. استادیوم، دنیایی متفاوت با اطراف است.

در ادامه نوبت به‌نقد و بررسی فیلم "هوادار" رسید.

مصطفی امامی کارگردان فیلم ۵ دقیقه‌ای "هوادار" گفت: هوادار که داستان ۵ دقیقه بستنی خوردن پسربچه‌ای بی‌توجه به محیط اطراف است، ادامه فیلمی با موضوع فوتبال است که در حال ساخت آن هستم. ایده ساخت این فیلم زمانی که قصد ساخت مستندی درباره مرحوم حجازی داشتم به ذهنم رسید.

وی ادامه داد: پس از اولین ورودم به استادیوم دنیایی در آن تجربه کردم که با سایر مکان‌هایی که قبلاً در پان‌ها مستند ساخته‌ام متفاوت است و خیلی اتفاقات کوچک ولی جذابی دیدم که سعی کردم در فیلم کوتاه آن‌ها را نشان دهم که "هوادار" یکی از این اتفاقات بود.

سیدی درباره "هوادار" گفت: تجربه خیلی جذابی بود و پسربچه‌ای که در نقطه طلایی کادر بود و تمام ۵ دقیقه مشغول خوردن بستنی بود که با پایان بستنی خوردن آن، فیلم هم پایان یافت.

امامی در پاسخ به پرسش فکری ارشاد در این رابطه که برای فیلم‌برداری فیلم از قبل به تماشاگرها میزان سن داده شده بود یا نه، گفت: این فیلم کاملاً بدون اطلاع ساخته شد و هیچ‌کدام از تماشاگرها متوجه فیلم‌برداری نبودند.

سینماگر مستقل دونده استقامت است نه سرعت!

"محسن امیریوسفی" متولد سال ۱۳۵۰ آبادان است. شهری که در ۹ سالگی به خاطر جنگ تحمیلی، مجبور شد از آن مهاجرت کند. اگرچه در دانشگاه اصفهان ریاضی خوانده و در سال‌های جوانی شیفته تئاتر و ادبیات بود اما در نهایت عشق به سینما کار خودش را کرد و او در سال ۷۶ نخستین فیلم کوتاهش را ساخت، "نادر فرزند شمشیر" که اقتباسی از داستان "شمشیر" نوشته فرانتس کافکا بود.

بعد از آن فیلم "پدر و پسر" را ساخت که جایزه جشنواره اِبنزه اتریش را گرفت ولی فیلم کوتاه "دست‌های سنگی" و مستند کوتاه "کاروان" اتفاقات تازه‌ای را برای او رقم زدند.

او در سال ۸۳، فیلم سینمائی "خواب تلخ" را در ادامه "دست‌های سنگی" و با بودجه‌ای اندک ساخت. فیلمی که جایزه دوربین طلایی جشنواره کن را در سال ۲۰۰۴ برایش به ارمغان آورد و در چهل جشنواره معتبر پذیرفته شد و جوایزی چون اسکندرطلایی جشنواره تسالونیکی یونان و جایزه فیپرشی (فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم) و... را از آن خود کرد.

وقتی بیشتر انیمیشن‌ها پروژه‌های پایان‌نامه هستند

دومین نشست نقد و بررسی مسابقه ملی پویانمایی با حضور محمدعلی صفورا (استاد دانشگاه تربیت مدرس)، روانبخش صادقی(رئیس انجمن فیلمسازان انیمیشن) و امید خوش‌نظر(کارگردان انیمیشن) با همت آسیفا ایران در سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران برگزار شد.

صفورا درباره این انیمیشن گفت: "در این پویانمایی به نظر می‌رسد کارگردان با استفاده از تکنیک مداد رنگی فرم بصری جذابی را ساخته است. تکنیک سختی را انتخاب کرده است و نهایتاً راضی کننده است. فیلم درباره مادری است که به انتظار فرزندانش است، موضوع تازه‌ای نیست ولی لحظاتی را که قصه به آن می‌پردازد جذاب است و قصه خودش را روایت می‌کند. در واقع غم‌نامه‌ای است که با امید تمام می‌شود."

خوش نظر نیز درباره این انیمیشن گفت: "در این کار استفاده هوشمندانه‌ای از رنگ‌ها شده است. شاید برای ترکیب‌بندی‌ بیشتر جا داشت و به آن پرداخته نشده بود. بخش‌هایی از قاب با خاطرات کودکان زندگی می‌کند. ولی به نظرم انیمه‌ها خوب نبودند و حرکات دوربین جای کار داشت و می‌توانست بهتر باشد. همچنین مشخص نبود که صدای زنگ بعد فوت مادر است یا خیر."

صادقی در خصوص فیلم آینه گفت: "به نظرم انتخاب تکنیک در این اثر درست است ولی عملاً به آن نرسیده است و طراحی آن یک دست نبود. به هر حال کارگردان تکنیک سختی را انتخاب کرده بود و شاید به خاطر پایان‌نامه بودن نتوانسته بود به آن بپردازد." اعظم کاشفی‌کیا، کارگردان این پویانمایی گفت: "من انیمیت این کار را یک تنه انجام دادم و یک سال فیلمنامه و دکوپاژ آن طول کشید. تلاش خودم را کردم آن را به بهترین نحو ببندم. من ضعف خود را در زمینه سینما قبول دارم و این اولین تجربه من در زمینه انیمیشن بود."

صفورا در خصوص این انیمیشن گفت: "این فیلم با تکنیک تجربی فضای ویدیوآرت متفاوتی را خلق کرده است. وجه زنانگی را خیلی خوب بیان می‌کند و فیلم فضاسازی خوبی دارد."قطره‌ای روی سنگ داغ" یک پروژه پایان‌نامه بود که من استاد راهنمای آن بودم. فیلم یک جهان تازه خلق می‌کند. تعریف کردن قصه وظیفه فیلمساز نیست. بلکه فیلمساز جهانش را به مخاطب معرفی می‌کند. نمی‌توان گفت فیلمی که به روابط علی و معلولی پاسخ می‌دهد فیلم خوب یا بدی است."

صادقی نیز درباره این پویانمایی افزود: "زنانگی یکی از موضوعاتی است که شاید شبیه به آن را زیاد داشتیم. تکنیکی که برای آن انتخاب شده است تکنیک سختی است که به نظر می‌رسد با شتاب‌زدگی آن را به پایان رسانده است و به نظرم باید برای آن بیشتر وقت می‌گذاشت. با دقت در تکنیک است که محتوا بر فرم سوار می‌شود. در کل به نظرم این فیلم به لحاظ محتوایی ضعیف است و محتوا را انتقال نمی‌دهد. البته برخی آثار فقط یک سری شات‌های زیبا هستند که مفهومی را منتقل نمی‌کنند."

خوش‌نظر نیز در این خصوص ادامه داد: "فکر می‌کنم در این انیمیشن نیز ایده درنیامده است و مخاطب عام با آن نمی‌تواند ارتباط برقرار کند. ولی منطق روایی فیلم بر مخاطبان خاص نیز نمی‌تواند تاثیرگذار باشد."

صفورا درباره پویانمایی وسوسه گفت: "این فیلم یک فیلم۳D است و من آن را به لحاظ محتوا قبول دارم که یک نگاه انتقادی به مقوله پلیس است. داستان پلیسی است که خودش بی‌قانونی کرده است و من آن را از لحاظ محتوایی دوست داشتم." خوش‌نظر درباره این انیمیشن گفت: "این فیلم، فیلم خوبی نیست و نام آن نباید وسوسه گذاشته می‌شد. چرا که تنها کنجکاوی شخصیت دزد باعث می‌شود که گیر بیفتد. به نظرم این فیلم تنها یک تست انیمیت بوده است چرا که داستان آن جذاب درنیامده است. در جاهایی تکنیک از خود داستان جلو می‌افتد و به داستان توجه نمی‌شود. باید روی انیمیت شخصیت دزد بیشتر کار می‌شد."

خوش‌نظر در مورد این اثر گفت: "این فیلم یکی از بهترین کارهایی است که دیده‌ام که در مورد فاجعه هیروشیما است. فیلم تأثیرگذاری است که دغدغه پسرک را به نمایش می‌گذارد. همه چیز خوب روایت شده است. انتخاب تکنیک به خوبی انجام شده ولی به نظرم ویژوآل افکت روی کار ننشسته است."

صادقی نیز افزود: "این که اولین ایده‌ای را که به دهن می‌رسد را تبدیل به انیمیشن نکرده است جای تحسین دارد."

صفورا در همین رابطه اضافه کرد: "به نظرم فضای بصری کار از نقاط مثبت آن است. ولی از این حد عبور نمی‌کند و در ذهن مخاطب سؤال ایجاد نمی‌کند. موقعیت کودک در جنگ جذاب است ولی عکاسی که مال آن دوران نیست کمی به چشم می‌آید."

صفورا در خصوص این پویانمایی گفت: "مریم کشکولی از آن دسته از فیلمسازانی است که همه منتظر هستند فیلمش را ببینند. اینکه کارگردان درباره خودش و کودکی خود فیلم بسازد شجاعت زیادی می‌خواهد. شکل و لحن فیلم جذاب است."

خوش‌نظر در خصوص این پویانمایی گفت: "خانم کشکولی از اساتید انیمشین است. فضای این کار، فضای مربوط به کودک است ولی مخاطب بزرگسال هم دارد. تکنیک فانتزی که استفاده کرده است بسیار جذاب است که حتی نریشن و صدای خودش را روی فیلم گذاشته است و گفتگوی حدیث نفس دارد."

کشکولی: "به نظر خودم هم تکلیفم با مخاطب روشن نبود. شاید اگر می‌دانستم برای مخاطب بزرگسال فیلم می‌سازم با جرأت و جسارت بیشتری به آن می‌پرداختم ولی به خاطر مخاطب کودک مجبور شدم آن در جاهایی را تلطیف کنم."

همچنین در این نشست فیلم‌های دیگری از قبیل "وقت خوابه"، "بادکنک"، "ناگهان باد برمی‌خیزد"، "درنا"، "هراس" مورد نقد و بررسی قرار گرفت و برخی از کارگردانان این آثار به سؤالات کارشناسان نشست پاسخ دادند.

این نشست دومین نشست از نشست‌های نقد و بررسی آثار پویانمایی در جشنواره فیلم کوتاه بود که جلسه بعدی آن در روز یکشنبه ۲۴ آبان‌ماه برگزار می‌شود.

انتهای پیام/