به گزارش هنرآنلاین به نقل از ستاد خبری سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم، امسال از مجموع ۳۶۰۱ فیلم که از ۱۰۸ کشور به جشنواره ارسال شده، ۱۰۴ اثر به بخش بینالملل راه پیدا کردهاند. داوران قرار است پس از آمدن به پردیس سینمایی چهارسو طی دو روز و نیم بعد از جمع بندی، چندین جایزه به برگزیدگان اهدا کنند. از جمله این جوایز جایزه بزرگ جشنواره، جایزه بهترین فیلمهای داستانی، انیمیشن، تجربی، مستند و بهترین فیلم بخش ضد خشونت است.
هیأت داوران بخش بینالملل جشنواره فیلم کوتاه سی و دوم عبارتاند از "آندرهبدنارک" از لهستان، "ماتیاسفلوگه" از آلمان، "سیگو تونو" از ژاپن، خانم "چانگیوکموئیو" از چین و "علیرضا شجاعنورى" از ایران هستند.
پروفسور آندره بدنارک استاد فیلمسازی در مدرسهی ملی فیلم، تلویزیون و تئاتر "لودز" در لهستان و استاد مدعو در دانشگاههایی نظیر آج هیل (Edge Hill University) و اورمزکرک (Ormskirk) انگلستان است.
تحصیل در رشتهی کارگردانی فیلم از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ در مدرسه لودز و سپس اشتغال به فیلمسازی بلند، مستند و فعالیت در استودیوی فیلم و تلویزیون ملی لهستان، کارگردانی ۲۵ فیلم مستند و ۵ تئاتر تلویزیونی، و همچنین اخذ مدرک کارشناسی ارشد کارگردانی فیلم و سپس دکتری از دیگر فعالیتهای بدنارک است.
او از ۱۹۷۴ تدریس رشتههای کارگردانی و ساختار دراماتیک فیلم در گروه کارگردانی و گروه تولید مدرسه فیلم، تئاتر و تلویزیون لودز را آغاز کرد و همچنین دبیر پیشین جشنواره بینالمللی فیلم دانشجویی (Mediaschool) نیز بوده است.
داوری چندین جشنوارهی بینالمللی فیلم در تهران، هنگ کنگ، تایپه، بخارست، رم، استانبول، "دراما" ی یونان و ... از جمله دیگر فعالتهای آندره بدنارک است.
ماتیاسفلوگه متولد ۵ فوریه ۱۹۵۲ در "مکلنبورگ" بخش شرقی آلمان است و سردبیر مجله "Bildende Kunst" و نویسندهی آزاد و گرداننده نمایشگاههای هنری در برلین، عضو (aica) سازمان بینالمللی منتقدان هنر و نایب رییس گروه آلمان بوده است.
او همچنین ناشر و سردبیر مجلهی "neue bildende kuns" و عضو هیأت انتخاب، داوری و هیأت مشاوره و عضویت در "InterNations"، هیأت داوران "Kunstfonds" (Art Fund) در شهر بن، کمیته جمعآوری دولت فدرال، هیأت داوران Hauptstadkulturfonds (Culture Fund of the Capital City) در برلین، عضو منتخب، نایب رئیس و مدیر گروه آکادمی هنرهای برلین بوده است.
نویسندگی به صورت مستقل و گرداننده نمایشگاه در موزههای مختلف از جمله موسسه روابط خارجی (Ifa) و نماینده دپارتمان هنرهای تصویری این مؤسسه، دریافت کنندهی نشان صلیب شوالیه Knight's Cross از جمهوری لهستان از دیگر سوابق اوست. فلوگه از سال ۲۰۱۲ رییس دانشگاه هنرهای زیبای درسدن Hochschule fur Bildende Kunste Dresden است.
سیگو تونو در سال ۱۹۶۸ در "تاکارازوکا"، ژاپن به دنیا آمد و در رشته روزنامه نگاری دانشگاه "پپرداین" Pepperdine University ایالات متحده آمریکا (۱۹۸۷-۱۹۹۱) به تحصیل پرداخت. او پس از سه سال زندگی به عنوان دانش آموز در کلرمونت-فراند، فرانسه، فیلم کوتاه "ایچیگو ایچی" (۳۵ میلی متر، ب / W) را در لسآنجلس کارگردانی کرد که در ۱۹۹۸ در میان فیلمهای انتخابی جشنوارهی بینالمللی فیلم کوتاه توکیو قرار گرفت. پس از همکاری در تولید دو فیلم در هالیوود، برای نوشتن نمایش رادیویی خودش به ژاپن بازگشت (۱۹۹۷-۲۰۰۰).
او همچنین عضو کمیته جشنواره اروپایی "اوساکا" بوده (۱۹۹۸-۲۰۰۰) و از سال ۲۰۰۰ به عنوان مدیر جشنواره فیلم "شورت شورتس" (توکیو)، به عنوان بزرگترین مانیفست فیلمهای کوتاه ژاپن فعالیت کرده است.
او همچنین از سال ۲۰۰۳ عضو مؤسس و مدیر بخش آسیایی جشنواره "شورت شورتس" که به حمایت از فیلمهای آسیایی میپردازد، بوده است.
خانم چانگیوکموئیو (جیپسی) سالها به سردبیر پروژههای داخلی و خارجی بود و از ۱۹۹۶ به سمت استاد تدوین فیلم در آکادمی هنرهای نمایشی هنگکنگ (HKAPA) منصوب شده است. تجربه فراگیر تدریس او شامل تدوین، مستندسازی، تولید فیلم کوتاه و مشاوره و راهنمایی پروژههای فیلمسازی پایاننامه است. در عین حال او در گروههای فیلمسازی مستقل فعالیت میکند و به عنوان مشاور تولید یا مشاور تدوین در بسیاری از فیلمهای مستقل مشارکت دارد.
جیپسی همچنین به عضویت در هیأت داوری بسیاری از فستیوالهای داخلی و خارجی از جمله فیلمهای دانشجویی جشنواره کلرمونت فراند (Clermont-Ferrand Int'l Student Short Film Festival, ۲۰۰۲) در فرانسه، جشنواره بین المللی دانشجویی فیلم و تلویزیون مدیا اسکول (MEDIASCHOOL Int l Film & Television Schools Festival, ۲۰۰۷) در لهستان، (Trans-Chinese Student Short Film Festival, ۲۰۱۰) در چین و جشنوارهی فیلم کوتاه موج نو (Hong Kong Fresh Wave Short Film Festival, ۲۰۱۵) در هنگکنگ دعوت شده است.
علیرضا شجاعنورى نیز متولد ششم تیرماه١٣٣٤ در شیراز است. وی تحصیلکرده رشته زیستشناسى از دانشگاه شهید بهشتى و رشته بازیگرى از دانشگاه دیستریکت کلمبیا امریکا و زبان ایتالیایى از دانشگاه تهران است. او عضو شورای راهبری سینمای کودک و نوجوان، طراحی وراهاندازی المپیاد فیلمسازی نوجوانان، مدیرعامل شرکت فیلمسازى "بهنگر"، رییس هیأت مدیره و عضو مؤسس انجمن دوستداران میراث فرهنگى، مدیرعامل سیما مدیا بخش بینالملل سیمافیلم، مؤسس و اداره کننده جشنواره بینالمللى فیلمهاى کودکان و نوجوانان اصفهان بوده است. شجاع نوری در تأسیس و مدیریت بخش بینالملل بنیاد سینمایى فارابى و اداره بخش بینالملل جشنواره فیلم فجر مشارکت داشته است.
از سوابق تهیهکنندگی وی میتوان به فیلمهای "دونده زمین"، "صندلى خالى"، "یک بوس کوچولو"، "باغهای کندلوس"، "یک ایستگاه جلوتر"، "باب عزیز"، "پنج عباس" و چندین فیلم دیگر اشاره کرد.
همچنین در فیلمهای "محمد (ص)"، "یازده دقیقه"، "تردید"، "روز واقعه"، "شیرسنگى"، "سریال سربداران" نیز به عنوان بازیگر حضور داشته است.
سی و دومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران از تاریخ ۲۰ تا ۲۶ آبان ماه در پردیس سینمایی چارسو، برگزار خواهد شد.
رهبر ارکستر مشهور ایران و جهان: با سینما بزرگ شدهام
لوریس چکناواریان شاید متفاوتترین مهمان روز دوم جشنواره فیلم کوتاه است که درباره آشنایی با فیلم و علاقهاش به هنر هفتم میگوید: "من از دیر باز با سینما آشنا هستم به دلیل اینکه پدرم سینمادار بود، از کودکی با سینما بزرگ شدم و امروز علاقه مند بودم از کمترین وقتی که داشتم برای دیدن یک فیلم کوتاه استفاده کنم."
وی در گفت و گو با ستاد خبری سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران درباره اهمیت موسیقی در فیلم کوتاه گفت: "موسیقی یکی از ارکان سینماست و همیشه در فیلمهای موفق از موسیقی خوب استفاده شده است. موسیقی میتواند در فیلم کوتاه هم تأثیر گذار باشد و باعث شود تا ارتباط خوبی بین فیلم و مخاطب بوجود بیاید."
رهبر ارکستر موسیقی ادامه داد: "موسیقی فقط تعلق به فیلم بلند ندارد و در فیلمهای کوتاه میتواند جایگاه خوبی داشته باشد و نقش آفرینی کند. موسیقی پتانسیل این را دارد که با یک قطعه کوتاه چند ثانیه ای و یا یک افکت تأثیر خود را در فیلم بگذارد."
چکناواریان در پاسخ به این سؤال که آیا موسیقی میتواند در فیلم کوتاه و با توجه به زمان کم فیلم تأثیر کافی را داشته باشد؟ خاطرنشان کرد: "اگر کسی بخواهد حرفی را بزند با یک جمله کوتاه هم میتواند بگوید. موسیقی هم جدا از این قاعده نیست و با چند ملودی و قطعه کوتاه میتواند تأثیر گذار باشد."
رئیس هیات مدیره انجمن تهیهکنندگان مستند: مگر میشود سینمایی بدون روایت داشته باشیم
فیلم مستند یکی از پایههای سینماست. چه بسا آثار مستندی که توانستهاند ارتباطی بسیار فراگیرتر و عمیق تر از فیلمهای داستانی با مخاطب برقرار کنند. سعید رشتیان یکی از فعالان فیلم مستند معتقد است روایت به عنوان یکی از مشخصههای اصلی فیلم مستند در اغلب آثار این دوره از جشنواره قابل توجه است.
سعید رشتیان، رئیس هیات مدیره انجمن تهیهکنندگان مستند، در ارتباط با آثار مستند سی و دومین جشنواره فیلم کوتاه تهران، اظهار داشت: "در همه فیلمهایی که تا به حال دیدهام، نوآوری از جنس محتوایی و ایده پردازی بسیار پررنگ بود. از سوی دیگر دراماتیزه کردن و روایت فیلمیک مناسب از مشخصه اغلب مستندها بود."
رشتیان در پاسخ به این پرسش که نقش روایت در آثار مستند چقدر است، پاسخ داد: "اساساً روایت همان ساختار نمایشی است. مگر میشود ما سینما داشته باشیم اما روایت نداشته باشیم؟ مهارتهای فیلمساز در طراحیِ مناسب کار مشخص میشود. تجربه من میگوید به ندرت کارهایی که روایتِ طراحی شده مناسبی ندارند، موفق میشوند."
وی با تاکید بر اینکه اینکه از فیلم ۴ دقیقه ای تا ۳۰ دقیقه ای روایتها بسیار سرپا و چارچوب دار بود، ادامه داد: "هرچند ممکن است در کارهای بداهه اتفاقاتی بیفتد اما در اغلب موارد تواناییهای فیلمساز در ایده پردازی و روایت مناسب باعث موفقیت یک اثر مستند میشود. کارهای بد زیادی در عرصه مستند به چشم میخورد که نشان میدهد بدون طراحی و تعریف مناسب نباید به سمت ساخت آثار مستند رفت."
گفتنی است سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران از ۲۰ تا ۲۶ آبان ماه در پردیس چهارسو در حال برگزاری است.
جشنوارههایی مثل فیلم کوتاه از لحاظ تئوری کارساز است
نویسنده فیلمنامه کتاب قانون گفت: "برگزاری جشنوارههایی مثل فیلم کوتاه قطعاً میتواند از لحاظ عملی و تئوری گرهگشا و کارساز باشد و قطعاً بسیاری از فیلمسازهای آینده همین فیلمسازانی هستند که در این جشنواره حضور داشتند."
محمد رحمانیان در گفتوگو با ستاد خبری سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران در مورد اینکه برگزاری جشنواره فیلم کوتاه تا چه حد میتواند در پیشرفت سینمای کشور و شناسایی فیلمسازان جوان مؤثر باشد، گفت: "در کشور ما هر کسی که بخواهد فیلم بسازد اولین سوالی که از فیلمساز میشود این است که تا به حال فیلم کوتاه ساختهاید و این به دلیل اهمیتی است که فیلم کوتاه دارد."
وی افزود: "فیلم کوتاه در نظام سینمای ایران به قدری اهمیت دارد که شاخصه یک فیلساز محسوب میشود. باید به یاد داشته باشیم که بسیاری از کارگردانهای نام آشنا و مطرح کشور کار هنری خود را با ساختن فیلم کوتاه شروع کردند."
رحمانیان ادامه داد: "از نظر من جشنواره فیلم کوتاه ویترین سینمای امروز و آینده کشور است و این اهمیت جشنواره کوتاه را نشان میدهد."
وی در ادامه بیان کرد: "وقتی به اسامی فیلمسازان فیلم اولی نگاه میکردم دیدم که بیشتر بچههای فیلم اولی بلند، فیلم کوتاه سازان سابق بودند و با دشواریهای سینما در فیلم کوتاه آشنا شدهاند. سختی و دشواری که فیلمسازان فیلم کوتاه با آن مواجه هستند قطعاً بیشتر از مشکلاتی است که در فیلم بلند و کار کردن با عوامل حرفهای وجود دارد."
این کارگردان مطرح تئاتر اظهار کرد: "برگزاری جشنوارههایی مثل فیلم کوتاه قطعاً میتواند از لحاظ عملی و تئوری گرهگشا و کارساز باشد. قطعاً بسیاری از فیلمسازهای آینده و فیلمهایی که دیده خواهند شد، آثار همین فیلمسازانی است که در این جشنواره حضور داشتند."
وی در پاسخ به این پرسش که آیا همه کسانی که میخواهند وارد عرصه سینما شوند باید فیلمساز باشند و ما در بخشهای دیگر سینما احتیاج به هنر آموز نداریم، گفت: "من در رشته خودم مثال میزنم، همه کسانی که وارد عرصه تئاتر میشوند چه از طریق هنرستان هنرهای زیبا و یا دانشکده تئاتر، قطعاً به فکر بازیگری نیستند. از داخل این جوانان علاقهمند قطعاً نمایشنامهنویس، طراح صحنه، کارگردان و عوامل دیگر نیز بیرون خواهد آمد."
رحمانیان ادامه داد: "در حوزه فیلم کوتاه هم همینطور است و قطعاً هر کس که وارد فضای فیلم کوتاه میشود قرار نیست که این راه را ادامه دهد. عده زیادی در قسمتهای دیگر سینما مشغول به کار میشوند. عدهای فیلمسازی را فراموش کرده و به زندگی عادی روزمره خود باز میگردند، اما عده محدودی همچنان دوست دارند که از ساخت فیلم لذت ببرند و تا آخر عمر فیلمساز میمانند." نویسنده فیلمنامه شیرین تصریح کرد: "ساخت فیلم کوتاه آزمون خوبی است و قابلیتهای افراد را نمایان میکند که چقدر توانایی ادامه راه و قبول مشقتهای فیلمسازی را خواهند داشت."
فوت کوزهگری در سینمای کیارستمی
نشست شب جمعه ۲۲ آبان به تحلیل و واکاوی سینمای کیارستمی با حضور سیفالله صمدیان و فیلمسازان در سالن ۴ پردیس سینمایی چهارسو اختصاص داشت. صمدیان در این جلسه به این اشاره کرد که نیازی به اسطورهسازی از کیارستمی نداریم بلکه بودن در قامت یا مسیر امثال کیارستمی واقعاً پشتکار میخواهد.
در ابتدای این جلسه سیفالله صمدیان از علی کریم بهعنوان یکی از شاگردانی که کارگاههای آموزشی کیارستمی را تجربه کرده و برای مجموعه فرش ایرانی فیلم ساخته بود، دعوت کرد و گفت: این فیلم چفت و بست داستانی دکوپاژ شده دارد و میخواهم بدانم که چه طور شد درباره فرش فیلم ساختید.
کریم در پاسخ به سؤال صمدیان عنوان کرد: من از پروداکشن های تاریخی بزرگ میآیم، دچار نوعی سرگشتگی بودم و دنبال انگیزههای مهاجرت میگشتم و متوجه شدم کیارستمی کارگاه فیلمسازی دارد. ۳ ماه کارگاه طولانی، تمام تجربهای بود که داشتم. من قبلاً در سینما کار کرده بودم اما جرأت فیلمسازی پیدا نمیکردم اما با حضور در این کارگاهها طی چهار روز آخر قدرت و حتی انگیزه برای رقابت در فیلمسازی را به دست آوردم. فیلم من بین ۱۰۰ فیلم بهترین فیلم کارگاه کیارستمی شناخته شد.
وی ادامه داد: شیفته سینمای کیارستمی نبودم و در اولین جلسه کارگاه دیدم کیارستمی مثل کارهایش رفتار میکند و این صداقت باعث جستجوی آثار کیارستمی و پیدا کردن خود کیارستمی با حضور خودش بود. زبان این هنرمند عین اثرش است. او نزدیکتر به واقعیت کار میکند و همین باعث پیدا کردن مسیرم شد و چارهای نداشتم.
کریم درخصوص علت فیلمسازی بلند خود (من عاشق سپیده صبحم) گفت: فیلم کوتاه "آسانسور" را به پوسان بردم و این باعث آشنایی با امیر نادری شد و او بعد از دیدن فیلمم از من خواست که یک فیلم بلند بسازم و این مهمترین دلیل برای ساختن فیلم بلندم شد که نماینده جشنواره ونیز در سال ۲۰۰۸ بودم. ما بهشدت تحت تأثیر بزرگنمایی سینمای جهان هستیم و کسانی امثال کیارستمی تلاش میکنند زیورآلات سینما را از آن دور کنند. این برایم خیلی ارزشمند است که به جهانبینی کیارستمی برسم.
صمدیان در ادامه از قول کیارستمی گفت: فیلمسازی کوتاه را هیچوقت فدای فیلمسازی بلند نکنید و هرکدام بهجای خود ارزشمند است. او عاشق کار است و برایش بزرگترین نعمت خلقت محسوب میشود. اگر موقعیت این نوع فیلمسازی را بدانید، هیچ تفاوتی بین فیلمهای کوتاه و بلند او از لحاظ حسی وجود ندارد. باید عاشق تلاشی باشد که منجر به خلق یک اثر میشود.
او درخصوص فیلم "ABC آفریقا" ساخته کیارستمی که موردپسند اسکورسیزی واقع شده بود، گفت: اسکورسیزی گفته بود که ۸ بار این فیلم را دیده است و آرزو کرده که بتواند مثل ما فیلم بسازد چون در آمریکا امکان ندارد که بخواهید دوربین را در زوایای مختلف از راههای غریب ۳۶۰ درجه بچرخانید و همه چیز باید حسابشده باشد.
صمدیان افزود: آدمهایی مثل اسکورسیزی چنین برخوری با سینمای ایران دارند و امیدوارم دیگر فیلمسازان نیز این راه را ادامه دهند. داوران مراکشی میگفتند ما نمیتوانیم تصاویر را چندان نمایش دهیم اما کیارستمی آبروی جهان اسلام است.
این فیلمساز در خصوص سینما گفت: سینما در قیاس با سن و سال نقاشی خلق نشده و بچه خلف عکاسی است. همه کارگردانان در حال تجربه هستند و هرکس جهانبینی خود را دارد. ما باید برای تکتک پرسوناژها و حتی تکان خوردن برگی، جهانبینی و برنامه داشته باشیم.
علی اوسیوند: از کسانی که برای دیدن فیلم کوتاه آمدهاند، تشکر میکنم
بازیگر فیلم اخراجیها، گفت: وجود این همه مخاطبی که برای دیدن فیلم کوتاه به سالنها میآیند باعث خوشحالی من شده و من از طرف خودم از آنها تشکر میکنم.
علی اوسیوند بازیگر سینما و تلویزیون در گفتوگو با ستاد خبری سی و دومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران، گفت: "از نظر من جشنواره فیلم کوتاه یکی از مهمترین جشنوارههایی است که در کشور برگزار میشود. زیر بنای سینمای حرفهای دنیا فیلم کوتاه است. فیلمهای کوتاه به دلیل بکر و ناب بودن و صداقت و پاکی که دارد، میتواند حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشد و قطعاً از تاثیرگذاری زیادی هم برخوردار خواهد بود."
وی ادامه داد: "باید آزادی بیان در فیلم کوتاه بیشتر باشد تا بتواند به جایگاه خود دست پیدا کند. ما با حمایت فیلمهای کوتاه میتوانیم به یک سینمای حرفهای خوب دست پیدا کنیم."
اوسیوند اظهار کرد: "کسانی که وارد سینمای فیلم کوتاه میشوند عاشقان سینما هستند، چون بیشتر این فیلمها با کمترین بودجه ساخته میشود؛ باید از کسانی که در سینمای فیلم کوتاه سرمایهگذاری میکنند تقدیر و تشکر ویژه صورت گیرد."
وی افزود: "برگزاری جشنوارهها فیلمسازان جوان را سر ذوق میآورد و باعث ایجاد انگیزه در فیلمسازان جوان میشود. وجود این همه مخاطبی که برای دیدن فیلم کوتاه به سالنها میآیند باعث خوشحالی من شده و من از طرف خودم از آنها تشکر میکنم."
شبنم مقدمی: اگر فیلمنامه کوتاه خوب پیشنهاد شود، بازی میکنم
بازیگر فیلم امروز گفت: اگر کارگردانی با سابقه و تجربه خوب در ساخت فیلم کوتاه پیشنهاد بازی در فیلمش را بدهد، قطعاً میپذیرم و با علاقه بازی میکنم.
شبنم مقدمی در گفتوگو با ستاد خبری سی و دومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران در مورد نقش و تأثیر جشنوارهها در شکوفایی فیلمهای کوتاه گفت: "از نظر من تمام کسانی که میخواهند در آینده در سینمای بلند فیلم بسازند باید به ساخت فیلم کوتاه بپردازند و در ساخت فیلم کوتاه عملکرد خوبی داشته باشند و بعد به سینمای حرفهای روی بیاورند. صرفاً تحصیل در دانشگاهها نمیتواند برای ساخت فیلم بلند مؤثر باشد و بهترین راه کسب تجربه ساختن و فعالیت در فیلمهای کوتاه است."
وی ضمن تاکید بر اینکه تا با فیلم کوتاه آشنا نباشیم نمیتوانیم در فیلمهای بلند موفق عمل کنیم، گفت: "منظور من به کل سینما است؛ هنرمندان ما باید در همه رشتهها اعم از کارگردانی، فیلمنامهنویسی و بازیگری و همه عوامل سینما اول با حضور در فیلمهای کوتاه تجربه کسب کنند و بعد به سینمای بلند پای بگذارند. جوانان نباید دلخوش به آموختههای آکادمیک باشند و باید برای کسب تجربه در فیلمهای کوتاه حضور داشته باشند."
مقدمی در پاسخ به این پرسش که آیا ورود به عرصه فیلم کوتاه برای اینکه بتوان از این طریق وارد سینمای حرفهای شد مسیر درستی است، گفت: "قطعاً حضور در فیلم کوتاه از نظر من بهترین و تنها مسیری است که برای ورود به سینمای بلند میشناسم. ساخت و حضور در فیلم کوتاه حرفهایترین مسیری است که میتوان برای حضور در سینمای بلند طی کرد."
وی همچنین در پاسخ به این پرسش که آیا تمام افرادی که فیلم کوتاه میسازند در آینده باید به سمت فیلم بلند بروند یا میتوانند در همین عرصه فعالیت کنند و موفق باشند، اظهار کرد: "این موضوع به علاقهمندی خود شخص بستگی دارد و حتماً نباید هر کسی که وارد عرصه فیلم کوتاه میشود در نهایت به فیلم بلند روی بیاورد. افراد زیادی هستند که در ساخت فیلم کوتاه یک برند و صاحب نام هستند."
این بازیگر سینما و تلویزیون در ادامه در مورد بازی در فیلمهای کوتاه گفت: "من در گذشته در چند فیلم کوتاه ایفای نقش کردهام. اگر الان هم به من یک فیلمنامه کوتاه خوب پیشنهاد شود قطعاً و با علاقه بازی میکنم. البته کارگردانی که میخواهم در فیلمش بازی کنم هم مهم است؛ اگر از کارگردانهایی باشد که سابقه خوبی داشته و تجربیاتی در ساخت فیلم کوتاه داشته باشد، قطعاً قبول میکنم."
وی در پایان تصریح کرد: "هدف اصلی برگزاری این جشنوارهها باید شناساندن فیلم کوتاه به مخاطبین عام باشد و باعث شود که جامعه بیشتر با فیلم کوتاه آشنا شوند."
گزاشی از نقد و بررسی مسابقه ملی داستانی در تلاش برای تعریف فیلم کوتاه، خود به خود با این مشکل مواجه میشویم که صرف نظر از مدت زمان آن، معیارهای دقیق یا ویژگیهای روشنی وجود ندارد که در خصوص همه فیلمهای کوتاه کاربرد داشته باشد. این مشکل تعریف هنگامی پیش میآید که این واقعیت را از نظر دور بداریم که فیلم کوتاه نه یک طبقه یا تعریف ژانری، بلکه اصطلاحی عام است که از روزهای نخست پیدایش سینما به کار برده شده است تا ژانرها و انواع ممکن فیلم را تبیین نماید. در این راستا جلسه نقد و بررسی فیلمهای داستانی در روز اول جشنواره با حضور پیمان حقانی به عنوان مجری کارشناس و کارگردانهای فیلمهای داستانی، کریم لکزاده کارگردان فیلم "قمارباز"، امیر توده روستا کارگردان فیلم "جای منو توی اتاق بنداز" و فردین انصارینژاد کارگردان فیلم "بیگانه" برگزار شد.
در ابتدای این جلسه پیمان حقانی از وجود سالنهای مناسب برای نمایش فیلمهای جشنواره ابراز خرسندی کرد و گفت: "موضوع بحث من در مورد ژانر در سینمای ایران است. من منتقد نیستم و نیامدهام فیلمها را نقد کنم، میخواهم کمی در مورد فیلمها صحبت کنیم."
وی ادامه داد: "قرار نیست ما همه مثل هم فیلم بسازیم، ما در ژانر و فیلمنامه دچار فقر هستیم. ما باید در ژانرهای مختف فیلمنامه بنویسیم تا دچار تکرار نشویم و آثار متفاوتی خلق شود. تماشاگران از دیدن یک مدل فیلم خسته شدهاند و دوست دارند که در سبکهای مختلفی فیلم ببینند."
حقانی در ادامه در مورد فیلم "بیگانه" ساخته فردین انصاری گفت: "فیلم خیلی خوب شروع شده و با یک ریتم کند ادامه یافته است. در مدت زمانی که فیلم دارد، قصه کم میآورد. وقتی یک ریتم بیرونی کند است باید ریتم درونی تند وجود داشته باشد. ایدههای خیلی خوبی در فیلم داشتی؛ من هم سوررئال را خیلی دوست داشتم اما پس از کسب تجربه به ساخت فیلم رئال رسیدم."
فردین انصاری در پاسخ گفت: "من هیچ وقت به این فکر نمیکنم که فیلمم در چه ژانری ساخته شده است. به نظر من استفاده لفظ تند یا کند برای ریتم فیلم درست نیست. فیلم من مرز بین توهم و واقعیت است."
در بخش دوم جلسه پیمان حقانی در مورد فیلم "جای منو توی اتاق بنداز" ساخته امیر توده روستا گفت: "فیلم خوبی ساختی و اگر قصد ساختن فیلم بلند داری و فکر میکنی میتوانی با همین کیفیتی که فیلم کوتاه ساختهای فیلم بلند هم بسازی، میتوانی آثار خوبی خلق کنی. امیدوارم که فیلمهای بلندت نیز همینقدر درجه یک باشد."
امیر توده روستا اظهار کرد: "عکسی که در فیلم و روی حجله است، بر اساس زندگی شخصی من و فوت برادرم است. در ایدههای من مرگ همیشه نقش داشته ولی بعد از گذشت مدتی از مرگ برادرم نگاهم به مسئله مرگ کمی تغییر کرد. من معتقدم دلیل موفقیت این فیلم کار گروهی بود که انجام دادیم. انتخاب درست عوامل به من خیلی کمک کرد و در کنار گروه فیلمسازیام از ساخت این فیلم خیلی لذت بردیم. من از ابتدا قصد داشتم فیلم کوتاه بسازم اما تمام امکانات و عوامل را متناسب با یک فیلم بلند مهیا کردیم."
وی در مورد بازیگران فیلمش ضمن بیان اینکه در کل تمام بازیگران فیلمم بسیار باهوش بودند و ما مدت زمان زیادی را نیز تمرین داشتیم، شرح داد: "بازیگران فیلم من تلفیقی از بازیگران حرفهای و نابازیگران بود. نقش پدر را پدر خودم بازی کرد که به دلیل اینکه پایش شکسته بود مجبور شدیم فیلمبرداری را مدتی به تعویق بیاندازیم تا او بتواند سر صحنه فیلمبرداری حاضر شود. شاید دلیل خاصی برای این کار وجود نداشت و نقش مؤثر و پررنگی هم نبود، اما دلم میخواست این نقش را پدرم بازی کند."
سومین کارگردان حاضر در جلسه کریم لکزاده کارگردان فیلم "قمارباز" بود. پیمان حقانی در مورد این فیلم گفت: "ریتم و بازیها خیلی خوب بودند و من از دیدن فیلم لذت بردم، اما چرا هیچ کلوزآپ درستی از قمارباز به مخاطب ارائه ندادی."
کریم لکزاده در توضیح قصه فیلمش گفت: "شخصیت اول فیلم من کاراکتر منفی و سیاهی است که همه او را جادوگر تصور میکنند. من چون او را یک شخصیت جادویی و غیرواقعی میدیدم نمیخواستم تصویر مشخص و واضحی از او ارائه دهم."
فردین انصارینژاد کارگردان فیلم "بیگانه" که در میان حاضرین در سالن نشسته بود شروع به انتقاد از فیلم لکزاده کرد و پرسید: "چرا کاراکتر قمارباز بعد از مرگ از زیر خاک بیرون میآید؟"
لک زاده با تاکید بر اینکه این فیلم یک اثر سوررئال است، گفت: "از محتوا و نوع ساختار فیلم مشخص است که توهم و رؤیا در فیلم وجود دارد و همه چیز عین واقعیت نیست."
مهدی نادری فیلمنامهنویس، کارگردان و تهیهکننده سینما که در میان مخاطبان در سالن حضور داشت در انتقاد از تحلیل نامناسب فیلمها توسط برخی از افراد گفت: "بزرگترین و نادرستترین کار این است که در کار سوررئال بپرسیم چرا؟ مفهوم سوررئال کاملاً مشخص است. در این گونه آثار حقیقت و خیال با هم تلفیق شده و غیر قابل تشخیص هستند. برای نقد و تحلیل درست و منطقی یک اثر باید منطق تحلیل مبتنی بر منطق فیلم باشد. شما میتوانید بگویید که یک فیلم اثر خوبی نیست اما تحلیل آن باید بر اساس منطق و قاعده درست صورت پذیرد."
لکزاده در ادامه توضیح داد: "این فیلم به بادبادکی شباهت دارد که میخواهد از زمین جدا شود اما نخ آن در زمین است. در هنگام ساخت این فیلم فکر کردم حالا که فیلم ترکیبی از واقعیت و خیال است بهتر است از روش دوربین روی دست در فیلمبرداری استفاده کنم تا غیرواقعی بودن صحنهها و قصه از این طریق بهتر و بیشتر نشان داده شود."
هدفم در فیلم یادآوری تلف نشدن بیهوده وقتمان بود
کارگردان نوجوان فیلم "هشدار" معتقد است: امروزه بیشتر وقت ما بجای آنکه صرف کارهای مفید شود در داخل گوشی و فضای مجازی میگذرد و من هدفم از ساخت هشدار این بود که بگویم نباید وقت خود را با کارهای بیهوده تلف کرد.
حسین زینلی که از رفسنجان در المپیاد فیلمسازی نوجوانان شرکت کرده بود و به عنوان یکی از ۷۵ کارگردان منتخب المپیاد برای حضور در شب المپیاد نوجوانان به جشنواره فیلم کوتاه آمده است، در گفت و گو با ستاد خبری سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران در مورد موضوع و ایده فیلمش گفت: داستان فیلم من در مورد اعتیاد به تکنولوژی است و این که امروزه بیشتر وقت ما بجای آنکه صرف کارهای مفید شود در داخل گوشی و فضای مجازی میگذرد.
وی با بیان اینکه اعتیاد فقط به مواد مخدر نیست امروزه انسانها اعتیاد به تکنولوژی دارند، گفت: هدف من از ساخت این فیلم این بود که بگویم نباید وقت خود را با کارهای بیهوده تلف کرد.
زینلی با اشاره به اینکه بابت ساخت این فیلم گواهی افتخار از داوران ملی در المپیاد فیلم نوجوان گرفتهام، خاطرنشان کرد: در گذشته فقط علاقه مند بودم و برای المپیاد فیلم ساختم اما در دوره جدید کلاسهای فیلمسازی ثبت نام کردم تا بتوانم به صورت علمی و تجربی فیلم سازی را ادامه دهم.
فرید فرخندهکیش: آثار تولید شده در المپیاد نتیجه مجموعه ایدههای بکر و ناب بچهها بود
دبیر سی و دومین جشنواره فیلم کوتاه تهران گفت: "ما به بچههای المپیاد نه آموزشی دادیم و نه سعی داشتیم آموزش دهیم. آثار آنها نتیجه مجموعه ایدههای بکر و ناب خود بچهها بود و صرفاً اگر دوستان دیگری کمک کردند، فقط جنبه همراهی داشت."
شب المپیاد فیلمسازی نوجوانان عصر امروز (۲۱ آبان ماه ۱۳۹۴) با حضور مدیران سینمایی و فیلمسازان نوجوان در پردیس سینمایی چارسو برگزار شد.
در ابتدای این مراسم فرید فرخندهکیش دبیر جشنواره و مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران گفت: "فکر میکنم بهتر است همانطور که برای این شب نام المپیاد را برگزیدهاند امشب را به آنها واگذار کنیم و من تنها به گفتن چند جمله کوتاه بسنده میکنم."
وی ادامه داد: "این اتفاق بزرگ به همت مجموعههایی که وظیفهدار بخشی از سینمای ایران هستند، رخ داد. برای ساخت مجموعه فیلمهایی که در فرصت دو ماه و نیم تولید شد، ما نه آموزشی دادیم و نه سعی داشتیم آموزش دهیم. این آثار نتیجه مجموعه ایدههای بکر و ناب خود بچهها بود و صرفاً اگر دوستان دیگری کمک کردند فقط جنبه همراهی داشت."
فرخندهکیش اظهار کرد: "ما شاهد تولید ۴۸۳ اثر در این اتفاق ملی بودیم. نکته مهمی که من لازم میدانم بگویم این است که انجمن شما را تنها نخواهد گذاشت و سعی میکنیم امکانات لازم را برای ادامه کار شما فراهم کنیم. در این بخش از جشنواره ما ۷۵ اثر از ۷۸ فیلمساز را مورد توجه قرار دادیم."
وی تصریح کرد: "تفاوت این انتخاب با المپیاد فیلمسازی که در جشنواره فیلمهای نوجوانان برگزار شد این است که در جشنواره ۳ اثر از هر استان انتخاب شد ولی این ۷۵ اثر با یک نگرش بدون نگاه به محل تولید انتخاب شده است."
دبیر سی و دومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران در پایان از بچههای المپیاد فیلمسازی تشکر کرد و اظهار امیدواری کرد که این فیلمسازان نوجوان بتوانند آینده سینمای ایران را تضمین کنند.
پس از آنها فیلم "نقاشیها حرف میزنند" ساخته رضا سلیمانی از خرمآباد به عنوان یکی از کمسنترین فیلمسازان المپیاد پخش شد و از آتوسا سلیمانی بازیگر این فیلم و رضا سلیمانی دعوت شد تا روی سن آمده و در مورد این فیلم صحبت کنند. آتوسا سیلمانی بازیگر خردسال فیلم که با زبان شیرین کودکانهای صحبت میکرد مورد توجه و تشویق حضار واقع شد. همچنین شقایق ورشوچی کارگردان فیلم "زندگی من" به عنوان دیگر کارگردان کم سن المپیاد نیز برای حضور روی سن دعوت شد و توضیحات مختصری در مورد فیلمش ارائه داد.
در ادامه از این سه هنرمند خواسته شد تا از میان ۷۵ اثر انتخابی ۱۰ فیلم را به صورت قرعه کشی برای نمایش در پایان این مراسم انتخاب کنند که فیلمهای "سیاه تا سفید" ساخته امیرحسین قپانوری، "تفکیک" ساخته محمد اشراقی، "عکس" ساخته اسمر حسنی، "سنت کهن" ساخته محمدامین محمدی، "قفس زندگی" ساخته محبوبه کشتگر، "سفید سیاه" ساخته سها جهانشاهی، "دیلیت" ساخته احمد نصیری، "آدمهای سر به زیر" ساخته فاطمه خدمتگزار، "شاید دیر" ساخته مهشاد ولی، "قانون" ساخته غزل روشنبخش انتخاب شد.
در ادامه توسط مهدی علیاکبرزاده مدیرکل اردوها و فضاهای پرورشی آموزش و پرورش، حبیب ایلبیگی مدیرکل اداره نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی، علیرضا شجاعنوری دبیر جشنواره فیلمهای نوجوانان، مهدی پیماندار معاون مالی بنیاد سینمایی فارابی از فاطمه موسوی، ریحانه حسن پور، اسما شیری، آرزو گلفام، محبوبه کشتگر، ملیکا سادات جنابزاده، غزل روشنبخش، فاطمه صادقیمنفرد، پریزاد احمدی، مهشاد ولی، دنیا کرمزاده، پریا رازدار، زهرا عاقل، نگار تقوایی، ثنا علیآبادی، المیرا رستمی، دریا سایبانی، سارا رضاپور، سیده طاهره وحدانی، سها جهانشاهی، اسمر حسنی، ملیکا وزیریمقدم، پردیس رهبر سوره، صاحبه خدمتگذار، فاطمه خدمتگذار، زهرا حیدری، فریماه سیفی، زهرا حقیقت، پردیس پاکباز، سیده زهرا موسوی موحد، شقایق ورشوچی، آناهیتا یزدانشناس، نرجس حسین زاده، شقایق حیدری، ماهان ستایی مقدم، مهدی کاظمی، حمیدرضا مجتهدزاده، سید محمد تقیان، رضا سلیمانی، پارسا فریور، آرش سامانی خوزانی، حمیدرضا درخشان فر، محسن حمدی، صابر قنبرنژاد، مسعود دستآموز، حسین زینلیپور، یزدان موسیخانی، رسول احدی، محمد امین محمدی، کسری هدایتنیا، مصطفی عشرتی، سعید دانشور، محمد اشراقی، احمد قربانی، محمد حسین مهدیخانی، سیدعلیرضا چادردوزان، فرهاد سلطانی، امیرحسین موسوی، علیرضا براتی، امیرحسین قپانوری، علی غیاثی، میلاد جعفری، مهرداد سراج جباری، صادق اسحاقی، مصطفی حامی خواه، علیرضا فرامرزی، امیررضا احمدی، افشین بجوند، کیانوش غلامی، سید مهدی طاهریان، محمد حسن خنجری، شایان گوهری، محمد استادیان، یزدان نصیری، آرمان برومند و احمد نصیری به عنوان ۷۵ فیلمساز نوجوان برگزیده تقدیر به عمل آمد.
علیرضا شجاعنوری پس از تقدیر از نوجوانان فیلمساز گفت: "خیلی خوشحالم که بچههای المپیاد را میبینم. با دیدنشان روحم تازه میشود. امیدوارم این المپیاد در سالهای آتی نیز در جریان باشد و این چشمههای جوشان انرژی را همیشه شاهد باشیم."
وی تصریح کرد: "قصد ما از برگزاری المپیاد صرفاً ساختن فیلم و تربیت فیلمساز نبود، بلکه قصدمان این بود که فیلمسازی را به عنوان یک کار دم دستی به نوجوانانمان معرفی کنیم و برویم به سمت اینکه هر نوجوان میتواند در اوقات فراغتش فیلمسازی را تجربه کند که اگر به این نتیجه برسیم و هر ایرانی یک فیلم سه دقیقهای بسازد دیگر هر فیلمی ما را فریفته خودش نخواهد کرد."
داور ژاپنی جایزه رضا فهیمی را اهدا کرد
رضا فهیمی که جایزه بخش آسیا و جایزه بزرگ جشنواره Short Shorts ژاپن را برای فیلم "کودکان ابری" از آن خود کرده بود، امروز و در حاشیه سی ودومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران جایزهاش را دریافت کرد.
سیگو تونو که برای داوری آثار جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران به ایران آمده است این جایزه نقدی را طی مراسمی با حضور فرید فرخنده کیش دبیر جشنواره و مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران، حسن دزواره مشاور امور بینالملل جشنواره فیلم کوتاه تهران، آرش رصافی معاون تولید و پشتیبانی انجمن سینمای جوانان ایران به رضا فهیمی اهدا کرد.
پیش از این به دلیل موانع و مشکلات بینالمللی بانکی امکان اهدای این جایزه به فهیمی مقدور نبود.
رضا فهیمی نیز برای تشکر از حسن توجه جشنواره Short Shorts یک بسته پسته به سیگو تونو هدیه داد که بسیار مورد توجه وی قرار گرفت.
فیلم "کودکان ابری" به کارگردانی رضا فهیمی و تهیهکنندگی انجمن سینمای جوانان ایران با کسب جایزه بزرگ جشنواره بینالمللی Short shorts ژاپن طبق قوانین جشنواره مستقیماً به آکادمی اسکار معرفی شده است. این فیلم همچنین جایزه جشنواره مالزی را نیز کسب کرده است.
سلسله نشستهای تحلیلی ضرورت تجربه گرایی کلید خورد اولین جلسه از سلسله نشستهای تحلیلی "ضرورت تجربهگرایی در سینما" با حضور احمد الستی (پژوهشگر و استاد دانشگاه)، شادمهر راستین (نویسنده و فیلمنامه نویس) و حامد سلیمانزاده (مجری-کارشناس) طی دو سانس در روز پنجشنبه ۲۱ آبان ماه برگزار شد.
الستی در ابتدای این نشست که با محوریت "تأثیر سینما از تجربهگرایی در هنرها و رادیکالیسم" برگزار شد، اظهار داشت: "طی سالهای اخیر تاکید زیادی بر رونق سینمای تجربهگرا صورت گرفته است. تصور عموم از فیلم کوتاه، فیلمهای داستانی، مستند و انیمیشن است؛ زیرا برای ساخت فیلمهای تجربهگرا انرژی کمی گذاشته میشود."
این استاد دانشگاه در ادامه افزود: "این در حالی است که عموم تحولات سینما در سایه تجربهگرایی اتفاق افتاده است؛ مثل رسیدن به تواناییهای صداگذاری یا تجربیات استفاده از رنگ، پرده عریض و ..."
رویکرد اصلی این نشست نشان دادن ارتباط تجربهگرایی در سایر هنرها و استفاده از آنها در سینمای تجربهگرا بود که با نمایش قطعاتی از فیلمهای مختلف همراه شد.
الستی با طرح پرسشی مبنی بر اینکه چگونه هنرهای دیگری که در اختیار سینماست به صورت تجربی وارد سینما شدند، به ارائه پاسخ آن پرداخت و گفت: "سینما ترکیبی از هنرهای دیگری چون موسیقی، نقاشی، معماری و ... است. این محصولِ ترکیبی در ماهیت همیشه تجربهگرا بوده و معبری برای ورود سایر هنرهای تجربهگرا قرار گرفته است."
در ادامه مراسم فیلم "سقوط خاندان آشِر" ساخته ۱۹۲۸- آمریکا به نمایش گذاشته شد. به گفته الستی این فیلم، معماری تجربی را وارد سینما میکند. الستی در این باره توضیح داد: "شاید آنچه ما به عنوان حضور معماری نوگرا از آن یاد میکنیم همان طراحی صحنه باشد. این فیلم از طریق به کار گرفتن دکورهایی تازه و فرمی نو، کارکردهایی نوین در هنر معماری میآفریند و در سینما به خوبی به فیلم تبدیل میشود."
"زهر و ابدیت" عنوان فیلم بعدی بود که به نمایش گذاشته شد. در این فیلم تجربهگرا آفرینش تصویرهای متفاوت مورد توجه قرار گرفته. الستی در این باره گفت: "یکی از دائمیترین دغدغههای فیلمسازانِ تجربهگرا ماهیت تصویر است."
نمایش فیلم " درهم تنیده" که کیفیت نقاشی را مورد تجربه قرار میدهد و "مجسمهسازی در فضا" با تاکید بر تغییر کارکرد رنگ در یک تجربه سینمایی بخش بعدی این نشست تحلیلی بود. همچنین موسیقی تجربه-گرا در فیلم فرانسوی "باله مکانیک" مورد چالش قرار گرفت.
شادمهر راستین در دومین سانس از این نشست، بحث "تأثیر سینما از تجربهگرایی در هنرها و رادیکالیسم" را پی گرفت و اظهار داشت: "ماهیت تجربه چیست؟ وقتی فردی مهارت زیادی در انجام عملی پیدا میکند از او به عنوان فردی باتجربه یاد میکنیم، در عین حال وقتی کسی اولین برخورد را با یک امر دارد، تجربه گراست."
راستین از تجربه در "اجرای جدید" و "انتقال یک مفهوم" به عنوان دو جنبه کلی تجربهگرایی یاد میکند و میگوید: "در عصر حاضر بیشتر تجربه در مفاهیم را داریم. باید در نظر داشت که برای یک کار تجربی بخشی از اتفاق، اثرمان و بخشی خودمان هستیم."
او با بیان اینکه شاید نخواهید اولین فیلم کوتاهتان مثل سایر آثاری که میشناسید باشد، در توضیحی بیشتر افزود: "یک راهش دیدن ۲۰ هزار فیلم خوب است که در عمل شدنی نیست. از سوی دیگر سینما مثل یک اثر نقاشی و یا موسیقی نیست و به یک مجموعه عواملِ همراه و همفکر نیاز دارد."
راستین در ادامه اضافه کرد: "در شروع قرن بیستم مهمترین اثر هنری "هنرمند" است به گونهای که جلوتر از اثر هنریاش قرار میگیرد."
در ادامه مراسم برداشت جدیدی از فیلم "سگ اندلسی" و اثری که مطابق با تجربه در اجرا بود، به نمایش گذاشته شد.
راستین با بیان اینکه در دهه ۲۰ مجموعه فیلمهای جریانِ اصلی سینما به دلیل اهمیت به بازده اقتصادی از بُعد هنر و سرگرمی دور میشوند، خاطرنشان میکند: "تغییر در هر دورهای متفاوت است. اما اعتراض به نوع روایت از ویژگیهای اصلی فیلمسازان دوره حاضر در ایران است. هرچند رادیکالیسمی که اعتراض دارد باید کنشمند باشد. اما احساس میکنم چیزی که در ایران وجود دارد اعتراض به واکنش-هاست. مهمترین نیاز امروز بیان فردی خودِ فیلمساز است."
در یک جمعبندی کلی میتوان گفت کلیدواژههای این نشست، یکی "هنرِ واکنشی" است که در دهه اخیر در سینمای ایران پررنگ شده و برخی آثار را به سمت ابتذال نظریه سوق داده است. دیگری کلیدواژه "انسان- خالق" است یعنی کسانی که آثارشان فراموش میشود اما خودِ هنرمند همواره جلوتر از اثر هنری-اش قرار میگیرد.
نشستهای تحلیلی "ضرورت تجربهگرایی در سینما" طی سه جلسه تحت عناوین "تأثیر سینما از تجربه-گرایی در هنرها"، "خاستگاههای اجتماعی تشکیل دهنده سینمای تجربهگرا" و "جایگاه ذهنیت و ناخودآگاه در سینما" به ترتیب در روزهای ۲۱، ۲۲ و ۲۳ آبان ماه رأس ساعت ۱۵ و ۴۵ دقیقه در سالن شماره ۳ پردیس چارسو برگزار خواهد شد.
گزارش نقد و بررسی مسابقه ملی تجربی
دومین نشست نقد و بررسی فیلمهای تجربی در دومین روز جشنواره با حضور مهدی نادری (فیلمساز) و کارگردانان فیلمهای "بالانس" علی فرآورده، "پرنده و ماهیگیر" مجید امیراصلانی زنجانی، "بداههخوری در دستگاه هاضمه" مجید شهبازی و "خآب آلودگی" رضا نوروزیگوهر برگزار شد. این نشست درحالی برگزار شد که اهالی سینمای تجربی در یک فضای جدید و در تاریکی مطلق به نقد آثار پرداختند.
در ابتدا پس از کنار رفتن پرده سن نادری و کارگردانان به همراه چراغ قوههایی که بر پیشانی خود داشتند روی سن حضور یافتند. پس از آن کارگردانان به معرفی خود و کارهایشان پرداختند.
علی فرآورده کارگردان فیلم بالانس در مورد این فیلم گفت: "فیلم یک فیلم تجربی است و هر کسی هم ممکن است برداشت خاص خودش را داشته باشد. فقط دوست داشتم فرم را از لحاظ بصری و هم ایده و ساختار یک تجربه جدید داشته باشیم."
مجید امیراصلانی نیز اظهار داشت: "من نمیتوانم بگویم فیلمساز هستم و فقط دوست دارم همه چیز را تجربه کنم و این فیلم هم نتیجه یک کارگاه است که آن را تجربه کردم."
مجید شهبازی دیگر مهمان این نشست نیز گفت: "دوست دارم که در روز تولدم که امروز است از تجربه یک فیلم تجربی لذت ببرم."
نوروزیگوهر نیز درباره فیلم خود توضیح داد: "این فیلم نتیجه یک تنفر است؛ تنفر از همه چیز. از سینمایی که میبینم گرفته تا بازی کردنها. چرا که فیلمهایی را که میبینم موضوعی را نمیشکافد. در فیلم تجربی که حاصل تأمل در یک لحظه است موضوعی را در ده دقیقه شکافتیم و میخواهیم آن را طور دیگری ببینیم."
پس از آن نادری شمعی را به یاد قربانیان خشونت و تروریسم روشن کرد و گفت: "یادمان باشد هماکنون که ما به راحتی درباره اتفاقات فرهنگی صحبت میکنیم، ممکن است در همین لحظه عدهای در دستگاه منفور تروریسم کشته میشوند و حسرت یک لحظه تنفس را دارند."
علی فرآورده در ادامه درباره فیلم خود اظهار داشت: "این فیلم یک داستان خطی نیست و از یک ایده و اتمسفر برخاسته است. در واقع حاصل درگیریهای ذهنی خودم بود، درباره کره زمین و هستی جاذبه زمین و... ولی نه از لحاظ علمی و معنی آن. بیشتر در بحث تخیلی آن مانور دادم. ما دو روز زندگی یک شخصیت را در فیلم نشان دادیم که در آن دو روز یک عقاب برایش غذا میآورد. هر کس قرار است از این فیلم برداشت خودش را داشته باشد."
پس از آن رضا نوروزی در همین رابطه افزود: "قبل از هر چیزی ما باید ببینیم قبل از اینکه نقد کنیم، چگونه میخواهیم با اثر مواجه شویم. این نحوه مواجهه بسیار اهمیت دارد. فکر میکنم دلیلش عدم همزبانی اصولاً وجود ندارد و به نسبت به آن هم اقدام نمیشود."
نادری نیز در خصوص فیلم فرآورده تاکید کرد: "به نظرم فیلم شما شبیه یک داستان است. سؤال ایجاد میشود روابط علی و معلولی ایجاد میکند و قرارداد میگذارد، درباره آن یک رفتار محافظهکارانه ایجاد میکنیم. بنابراین آیا فکر نمیکنید این فیلم در ابتدا یک فیلم داستانی بوده است؟ آیا درباره حقیقت حرف زدی یا واقعیت؟"
فرآورده در پاسخ بیان کرد: "به نظر من فیلمم در حال بازی بین داستانی و تجربی است. بهنظرم حقیقت و واقعیت ندارد بیشتر دید فلسفی دارد. در سینمای تجربی هم میتوانیم داستان داشته باشیم."
سپس نادری افزود: "بر سر مفهوم سینمای تجربی بحث زیاد است. سینمای تجربی تلاش و مرارت و شجاعت یک انسان آگاه است برای اینکه خودشان را شجاعانه در اختیار گسترش زبان سینما قرار میدهند. مثلاً بسیاری از شیمیستها به دانش پزشکی خدمت کردند ولی قربانی آن کشفی هستند که انجام دادند؛ اما ما امروزه دیگر نمیمیریم. فیلمساز تجربی قرار نیست فیلمی بسازد که مردم خوششان بیاید. معمولاً با عواطف و احساسات سر و کار ندارد. این فیلم قربانی گسترش زبان سینما است و آنقدر شجاع است که آن را با ما به اشتراک بگذارد."
به حذف همه چیز بدون از بین رفتن سینما معتقدم
پس از آن امیراصلانی درباره فیلمش گفت: "این فیلمی که از من دیدید ماحصل یک کارگاه است. در واقع بحث موضوعی و داستانی ندارد و در کل یک پلان بود. من چیز جدیدی را در این کارگاهها تجربه کردم. ما انواع و اقسام ایدههای مختلف را جلو بردیم. این فیلم نه کارگردان داشت و نه فیلمبردار. نه میتوان نشستن پرنده روی فنس را کارگردانی کرد و نه ماهیگیری.
وی ادامه داد: من جزو معلمهایی هستم که خودم کار میسازم و با شاگردانم تجربه میکنم. من فقط دوست دارم تجربه کنم و به حذف همه چیز بدون از بین رفتن سینما معتقدم. صحنههای فیلم ما زندگیاند و ما فقط به عنوان یک هنرمند تجربه شاعرانهای از آن میکنیم تا فیلم دیده شود. من به سینمای جدیدی فکر میکنم. باید فیلمهایی بسازیم که فقط در سینما بتوان آن را دید و نه در منزل. تماشاگر هم جزئی از بازی است که فقط در سینما حضور دارد.
شهبازی نیز در خصوص فیلمش گفت: "این فیلم درباره میل به خوردن است. صدای غذا خوردن دیگران مرا همیشه آزار میداد. که با استفاده از ریتم خود به خود فیلم به سمت موسیقی رفت. البته پایان فیلم با صدای بود که ستاد برگزاری جشنواره از آن ایراد گرفت." وی افزود: "من در این فیلم فقط با تک فریمها کار کردم و حدود ۱۷۰۰ فریم را در دوقیقه کنار هم گذاشتم و سعی کردم هیچ فریمی اضافه نباشد."
شهبازی در خصوص چرایی انتخاب نام این فیلم گفت: "در ابتدا نام این فیلم خوردن بود. این فیلم مجموعی از صداهای خوردن خوراکیهای مختلف است. بداههخوری مجموع کارهابی روزمره است که ما انجام میدهیم و ما به آن اوبژه آنقدر نزدیک میشویم که ممکن است حال ما را خراب کند ولی با آن کنار میآییم."
نادری در ادامه گفت: "یکی از کارکردهای سینمای تجربی این است که فیلمساز شجاعت دارد که به عنوان مثال دوربین معکوس میکند، ممکن ما به عنوان تماشاگر از آن خوشمان نیاید ولی این روند آرام آرام در سینما به روایتهای جدید تبدیل خواهد شد؛ بسیاری از فیلمهای داستانی محصول این نوع سینما هستند."
در ادامه نوروزیگوهر نیز در رابطه با فیلمش گفت: "باید این سؤال را مطرح کرد که آیا تجربه فیلمساز به مخاطب نیز منتقل میشود یا خیر. به نظرم یک وهم است. ولی مجبور بودم از نشانههای آشنا برای اینکه نمخاطب فیلمم را ببیند استفاده کنم. و همزمان نشانههای دیگری بزارم که آن را رد کند. میخواستم که بیننده از فیلم جدا شود و دوباره برگردد. نمیخواستم بیننده را مرعوب کنم. من هنگام فیلم ساختن به تجربی و تکنیکی بودن آن فکر نمیکنم."
همچنین در پایان این نشست نادر مشایخی (آهنگساز پیشکسوت) که از مهمانان جلسه بود در خصوص فیلم تجربی گفت: "من میتوانم تجربه را در مدیومهای مختلف نظیر هنر، موسیقی و.. تجربه کنم و به مخاطب فکر نمیکنم. خودم مخاطب فیلمم هستم. تجربه چیزی است که قانونی ندارد. موسیقی تجربهای گذرا است و دائماً در حال تغییر است. فراموش نمیشود بلکه مخاطب آن را در خاطرش نگه میدارد. گیاهی که من دوست دارم علف هرز است چرا که نابود نمیشود؛ همچنین حیوان مورد علاقه من کرم خاکی است چرا که در رفتارش امیدی ندارد و فقط میداند که باید برود و راهش را پیدا کند."
انتهای پیام/