سرویس تجسمی هنرآنلاین: آناهیتا عاصیان نمایشگاه‌گردان نمایشگاه "چشم‌های خاموش" که در گالری آرته برگزار شده است درباره این نمایشگاه به هنرآنلاین گفت: نمایشگاه "چشم‌های خاموش" حاصل کار 13 هنرمند دانشجوی دانشگاه تهران، دانشگاه هنر و چند دانشگاه معتبر دیگر است که با تکنیک چاپ دستی، فلز، لینو و برخی نیز با تکنیک‌های خاص خود بچه‌ها کار شده است. وی افزود: در این نمایشگاه احمدرضا اسحقی، آناهیتا عاصیان، یاسمین مردانی، محمد باباکوهی، سهراب نبی پور، هما خسروی، اشکان رضوانیان، مائده مصور زاده، پونه رجب دوست، سیاوش پورعباس، ثمره صادقی، مهتاب دهروان، مصطفی حسینی حدود 90 اثر، در ابعاد کوچک‌تر از 50 سانتی متر را به روی دیوار برده‌اند. عاصیان درباره چرایی برپایی نمایشگاهی با تکنیک چاپ دستی بیان کرد: چند سالی است که برای برپایی این نمایشگاه با موضوع عجایب المخلوقات اساطیری و تکنیک چاپ دستی فکر کردیم و در نهایت تصمیم گرفتیم نمایشگاهی داشته باشیم با این مضمون و این تکنیک، چرا که تکنیک چاپ دستی بسیار قوی است و با تمام محدودیت‌ها خلاقیت هنرمند را پرورش می‌دهد. نمایشگاه‌گردان این نمایشگاه درباره عنوان "چشم‌های خاموش" نیز گفت: عنوان نمایشگاه بر اساس استیتمنت نمایشگاه شکل گرفت. در استیتمنت نمایشگاه درباره چاپ توضیح داده شده است. در واقع نگاه ما به این موضوع بود که امروز چشم‌هایی که نگاه کرده‌اند، بسیاری از موضوعات را از یاد برده‌اند و ما سعی کردیم آن را تغییر دهیم. در واقع در این نمایشگاه نگاهی به تکامل چاپ داشتیم و اینکه آرتیست‌ها چندین قرن پیش از چاپ بسیار استفاده می‌کردند و امروز این هنر تبدیل به یک صنعت شده است. ضمن این‌که برخی اوقات نگاه کردن را از یاد می‌بریم و درست به همین دلیل، هنر چاپ از بین رفته است و دیگر چاپ را هنری نمی‌بینند و بیشتر فکر می‌کنند که چاپ یک صنعت است، در حالی که چاپ یک هنر ناب، خاص و گسترده است. عاصیان در ادامه درباره ویژگی این نمایشگاه و تفاوت آن با سایر نمایشگاه‌هایی که در حوزه چاپ دستی برگزار شده‌اند عنوان کرد: نسلی که در این نمایشگاه حضور دارد، نسل جوان است و دانشجو، با سنین کم و پویا، نگاه‌های جدیدی را می‌توان دراین نمایشگاه جستجو کرد که حرف‌های بسیاری برای گفتن دارند و با توجه به اینکه فردیت خود را حفظ کرده‌اند اما با هم جمع شده‌اند و گروهی گامی دراین زمینه برداشته‌اند. ضمن اینکه موضوعات متفاوتی انتخاب شده است. مثلا کارهای خودم درباره ضرب‌المثل‌ها است، برخی از دوستان روی اساطیر و برخی نیز روی عجایب‌المخلوقات کار کرده‌اند. اما تم کلی نمایشگاه یک دست است و بیننده با تم عجایب‌المخلوقات اساطیری روبه رو می‌شود. در بخشی از استیتمنت این نمایشگاه که سهراب نبی‌پور آن را نوشته است آمده: او را به نام‌هایی بسیار می‌خواندند، نام‌هایی که امروزه از یاد رفته‌اند و تنها به آینده‌ای که به حال بدل گشته است اشاره می‌کنند. نام‌هایی بسیار دور، همراه با دیگرانی نزدیک‌تر. به روزترین فن زمانه، صنعتی نوظهور، پدیده‌ای نو در همه گیری روشن‌گری و بخشنده‌ای که پیش از دیگر هنرها که خود از آنان نبود عموم مردم را در نظر می گرفت. همه در برابر چشمان او برابر بودند و او را ضدیت تکینگی و انحصارزدای اشرافیت می‌دانستند. آن روی رخش اما موجودی بسیار بی رحم بود از جنس چوب و فلز. سخت و چموش، فرسایشگر آهسته زیست افسارکش روزافزونش، انسان‌ها ، دیروز هنرورزها و امروز هنرمندها. زمانی گذشت و او پیر می‌شد، رو به زوال می‌رفت و اشکال تازه فرزندانش راه را گشوده نمی‌کرد، همچون دارویی آرام بخش که درد مرگ را به تعویق انداخته بود. در عزای از دست دادنش بعدها، یادبودها برگزار می‌شد. آیین‌هایی که هر روزه قربانی می‌گرفت. آیینی که داوطلب را مجبور می‌کرد تا درتجربه نیاکان خویش طرحی بزند. طرحی نسنجیده، و محروم از مهر تایید خالق خویش. اثری تنها برای چاپ، به دور از اندیشه تکثیر ایده در نهایت امکان خویش. نور امید اما در پیکره بر ساخته این امر فراموش ناشدنی نهفته بود. امکانی بی بدیل در بیان هنری و به کارگیری خصوصیات کارماده در خدمت ایده‌ای که خود ابزارش را برگزیده بود. ایماژ ذهنی هنرمند و ایده خلاقه او بود که روح حیات را به این کالبد در لرزش مرگ، بازدمید. زمانی بود و اکنون زمانی خواهد رسید. چاپ به عنوان گونه‌ای از بیان در کنار دیگر اشکال آن آرام خواهد گرفت، و لازمه تداوم زندگی در عصر جدید را نه در ماهیت کهن خویش بلکه در بیانی منحصر به فرد بازخواهد یافت. در این صورت خواهم گفت، چاپ شیاردهنده و پیکر تراش سطح کاغذ به مثابه ایجادگری دراعماق دو بعد، پیش بری هم سنگر نقاشی در نفوذ به سطح از نگاه مدرن و هدف از حیات امروزی اش عبوراز سطح روزمرگی چشم‌هاست. چشم‌هایی که نگاه کردن را از یاد برده‌اند. انتهای پیام/