سرویس سینمایی هنرآنلاین: آرش فلاحتپیشه بازیگر تئاتر در فیلم سینمایی "محمد رسول الله" در نقش ابرهه بازی کرده است. سابقه کار تئاتر او نزدیک به 17 سال است. او در دانشکده هنرهای زیبا در گرایش بازیگری تحصیل کرده است.
فلاحتپیشه میگوید تجربه بازی در فیلم ˝محمد رسول الله (ص)˝، او را به هنر تصویر نزدیک کرد اما در سینما آنچه ارائه میدهد، همه چیزهایی است که در تئاتر آموخته است.
با او درباره اهمیت نقش ابرهه در فیلم "محمد رسول الله (ص)" و نیز فضای سینمای امروز به صحبت پرداختهایم که در زیر میخوانیم.
شما بیش از آنکه بازیگر سینما باشید، بازیگر تئاتر هستید، چه طور شد که در فیلم "محمد رسول الله (ص) بازی کردید؟
به واسطه فعالیت تئاتر و دوستان خوبی که از قدیم داشتم، وارد سینما شدم. بعضی از این دوستانم در سینما سمتهای خوبی دارند. از جمله افشین هاشمی عزیز که به واسطه ایشان با رضا میرکریمی و محسن قرائی آشنا شدم. آقای میرکریمی مشاور پروژه این فیلم به دیدن اجراهای تئاتر میآمدند و بازیهای من را میدیدند. از پروژه "محمد رسول الله (ص)" هم خبرهایی میشنیدم. چند سال پیش خیلیها برای تست به دفتر آقای مجید مجیدی میرفتند. آن زمان خبر عظیم بودن این پروژه در اخبار سینما پیچیده بود. تا اینکه از سوی افشین هاشمی عزیز با من تماس گرفتند و بنده را به این پروژه معرفی کردند. در ابتدا بنده را به عنوان نقش ابولهب انتخاب کرده بودند که تمام مراحل تست گریم طی شد، اما محمد عسگری بازیگری که برای این نقش در نظر داشتند دوباره به پروژه ملحق شد که ایشان هم از دستیاران خوب مجیدی بودند. در ادامه 6 ماه بعد با من تماس گرفتند و نقش دیگری که برای من نقش ویژهتری بود، پیشنهاد دادند. نقش ابرهه کوتاه اما تأثیرگذارتر است.
چرا ویژه بود؟
نقشهای تاریخی از جنس کسانی که بارها دیدهایم همانند ابولهب و یاران و مخالفان امام حسین (ع)، نقشهایی روشن و شفاف هستند. البته اطلاعات ما از این کاراکترها از قبل در ذهن مانده است. بخشی از اطلاعات ما بر اساس نمایشهای مذهبی و تعزیه است که این اطلاعات تأثیر بسیار زیادی در نوع بازیگری و اجراهای این چنینی دارد. جامعه ما از بعضی تصاویر اشباع شده است، اما تصویری مانند شخصیت ابرهه را هم در سینما و هم از نظر موقعیت جغرافیایی که در تاریخ وجود دارد و در آن زندگی میکرده، کمتر در سینما دیده بودیم. تا پیش از این، تصویر خاصی از این شخصیت در کارهای تاریخی وجود نداشت. خود این مسئله جذابیت نقشم را دوچندان کرد.
خیلی از بازیگران تئاتر که وارد سینما میشوند، نگاه خاصی را با خود به همراه دارند. البته در شرایطی به سر میبریم که حالا دیگر بازیگران سینما به تئاتر میآیند و بازیگرهای تئاتر، سینما را تجربه میکنند. آیا این دو عرصه برای بازیگر نوعی تفاوتی دارد یا خیر؟
این وسواسی که در برخی دوستان وجود دارد، برای من هم هست. بعد از 16 سال کار تئاتر، پیشنهادهای زیادی در عرصه بازیگری سینما داشتهام، اما شرایط فراهم نشده بود. اساس کار هنری، فضیلت است، اما با این مسئله مواجه میشوید که برای وارد شدن به عرصه سینما باید به ابتذال تن بدهید و با برخوردهای کاسبکارانه بعضی از سینماگران روبرو شوید. در سینما آدمهایی از جنس دیگری وارد شدهاند که عرصه سینما را با همین طرز تفکر جلو میبرند. به عنوان مثال، فردی اسپانسر یک فیلم میشود و مثلا شرط میگذارد که همسرش باید بازیگر نقش اصلی و پسرش دستیار باشد. این مسائل برای یک هنرمند خیلی سخت است، چرا که شما به عنوان یک هنرمند تلاش کردهاید به این نقطه بازیگری برسید، حالا کسانی به واسطه پول میخواهند تجربیات شما را در یک شب طی کنند. همین مسئله باعث میشود دیگر آنها برای تو ارزشی قائل نشوند و میبینید که متأسفانه اساتید بزرگی در عرصه سینما چه کارگردانهای قبل انقلاب و چه بعد از انقلاب، به این قضیه تن میدهند. در واقع شما برای ورود به سینما و بازیگری باید پول زیادی داشته باشید تا به شما توجه کنند. اگر مناسبات به این شکل باشد، ترجیح میدهید در فضای تئاتری که شریفتر است، ماندگار شوید تا اتفاق درستی رخ دهد. این کار پیچیدهای نیست. به من نقشهای زیادی پیشنهاد شده است، اما دوست داشتم روی فضای اطراف خودم تأثیرگذار باشم، نه اینکه فقط حضور داشته باشم. هیچوقت تشنه این نبودم که کسی بازیام را روی پرده سینما و در قالب تصویر مشاهده کند. اگر وارد فضای سینما و تصویر شدم میدانستم که تصویر درستی ارائه میدهم.
با توجه به فروش فیلم "محمد رسول الله (ص)" و بازی شما در نقشی کلیدی، قطعاً پیشنهادهای بعدی هم برای بازی در سینما خواهد بود. بازهم ترجیح میدهید به صحنه تئاتر بازگردید؟
اصولاً سینما و تئاتر برای من تغییر نمیکند. هنوز هم خود نقش برایم اهمیت ویژهای دارد. شکل و گروه کاری هم اهمیت ویژهای دارد. پیش از این تجربه بازی در مجموعه تلویزیونی "گاهی به پشت سرت نگاه کن" به کارگردانی مازیار میری را داشتم که باز هم نظر لطف دوست خوبم افشین هاشمی عزیز بود که در این سریال به ایفای نقش پرداختم. کسانی که در آن پروژه جمع شده بودند، آدمهای شریفی بودند که سواد کار داشتند، به همین دلیل تو پیش خودت راضی هستی که در کنار آدمهایی فعالیت هنری میکنی که حداقلها را متوجه هستند و به تو نوعی احترام میگذارند. اما هنوز اصول برای من همان است.
اگر جایی ببینم به من توهین میشود و یا بشنوم که از بچههای امروزی تئاتر بگویند، فلانی در سینما هم تئاتری بازی میکند، سریع از پروژه دفاع میکنم. همانطور که وقتی نقش ابرهه را بازی کردم، همه به من لطف داشتند و همه عوامل به من میگفتند که بازی شما بازی ویژهای است که فقط من آنجا یک کلمه گفتم، آن چیزی که در تئاتریها یاد گرفتم را اینجا ارائه دادهام. این موضوعی است که باید اتفاق بیفتد. کسانی هستند که کمترین تجربه را در عرصه تئاتر داشتند و خود را تئاتری جا زدند. بعضی از دوستان هم چون آگاهی و دانش ندارند، کوچکترین برخوردها را به تئاتری بودن تعبیر میکنند، چون احساس میکنند که تئاتریها را از مسیری که دنبالش هستند، دور میکنند. با این صحبتها سعی میکنند که کار زشت خود را پوشش بدهند. کار خوب و نقش خوب باشد به هر حال اتفاق جذابی است، اما اولویتم همچنان تئاتر است. البته دیده شدن در عرصه سینما قطعاً لذت دارد و شیرین است.
گریم شما یکی از متفاوتترین گریمها در این فیلم در کنار دیگر نقشها بود. از اینکه نقشی منفی به شما واگذار شده بود، مخالفت نکردید؟
اصلاً به این شکل نبود که فکر کنم چون نقش منفی بازی میکنم، حالا همه آرش فلاحت پیشه را با نقش منفی یاد میکنند. اتفاقاً روزی که برای این فیلم تست گریم دادم، احساس کردم مجید مجیدی از گریم و نقشی که به من واگذارشده، راضی به نظر میرسد. و در واقع خواست خدا بود که همه چیز به روال عادی برگشت و بازیام آغاز شد. زمانی که نوبت به بازی بنده رسید، درگیر جشنواره تئاتر فجر بودم و زمانی که به من اعلام کردند برای فیلمبرداری بروم گفتم که نمیتوانم بیایم به دلیل اینکه با گروهی تمرین کردهام که نسبت به آنها تعهد دارم. شاید این هم یکی از خلقهایی است که حضور در تئاتر به ما آموخته است. شاید این عادت برای سینماگران خوشایند نباشد، اما برای بچههای تئاتری یک ارزش محسوب میشود. البته افراد زیادی این کار را انجام نمیدهند کار را رها میکنند بیآنکه کمی به زحمت دوستانشان فکر کنند.
برای نقش ابرهه اسمهای زیادی را شنیده بودیم، از اینکه نام شما در کنار بازیگرانی چون پرویز پرستویی و جمشید هاشمپور برای در این نقش بود، ترسی نداشتید؟
اتفاقاً احساس خوبی داشتم که نقشی به من واگذار شده بود که قرار بود بازیگران پیشکسوت و حرفهای سینما آن را ایفا کنند، اما قرعه به نام من افتاد و همین موضوع برایم افتخار است. واقعاً به دلیل حساسیت این نقش و فیلم استرس عجیبی در من وجود داشت، احساس خاصی داشتم و زمانی که دیالوگهایم را گفتم و کار تمام شد به یکباره مجید مجیدی دست زد و همه تشویق کردند و بار سنگینی از دوشم برداشته شد. زمانی که مجیدی تشویق کرد نفس راحتی کشیدم.
از نتیجه کار راضی هستید؟
حس و حال بعضی از کارگردانهای سینمایی باعث میشود تا بازیگر از تجربه کار با آنها لذت ببرد. آقای مجیدی از جمله کارگردان سینما است که با وسواس خاصی به فیلمهایش میپردازد. میدانم که تجربه کار با مجیدی برای من ماندگار خواهد بود. مطمئن هستم که فیلم سینمایی "محمد رسول الله (ص)" در ذهن همه در تاریخ سینما باقی خواهد ماند.
انتهای پیام/
صبا شادور