سرویس تئاتر هنرآنلاین: خانه هنرمندان ایران سه‌شنبه 14 مهرماه در مکانی که درست چند سال پیش میعادگاه آخرین دیدار حمید سمندریان به سمت خانه ابدی‌اش بود، میزبان دوستداران، هنرمندان و اعضا خانواده هما روستا، بانوی تئاتر، سینما و تلویزیون بود.

در این مراسم که اجرای آن بر عهده محمودرضا رحیمی بود، مجید سرسنگی مدیرعامل خانه هنرمندان ایران با بیان اینکه ما از خداییم و به سمت او بازمی‌گردیم گفت: درگذشت بانوی هنرمند ایران را به خانواده و جامعه هنری تسلیت می‌گویم. برای کسانی که حمید سمندریان و هما روستا را می‌شناختند، امروز روز غمگین و پردردی است، اما خوشحالیم روح سمندریان در کنار روح او آرام گرفته است. چند سال پیش در این مکان بدرقه استاد سمندریان بودیم و امروز همسر و همراه او را که سال‌ها درد کشید، اما لحظه‌ای لبخند از لبانش دور نشد را بدرقه می‌کنیم. جسمش در زمین آرام خواهد گرفت و روحش در آسمان با همسرش به شادی خواهد پرداخت.

رخشان بنی‌اعتماد کارگردان سینما که با چشمانی اشک‌بار در این مراسم حاضر بود، یادداشتی را در مورد این هنرمند خواند. او بیان کرد: گفتن از هما، همای بر پرده سینما همای بر صحنه تئاتر نیاز به تکرار ندارد. من هیچ‌وقت نه شانس کار کردن با او را داشتم و نه رفیق گرمابه و گلستان هم بودیم. رابطه دوستی ما، دیدارهایی گاه‌به‌گاه و فاصله‌دار بود، اما مداوم، از زمان‌های دور. دیدارهایی نه در میهمانی و گشت‌وگذارهای مفرح، در ناکجاآبادهای دور و نزدیک و کنج و گوشه‌های فراموش‌شده درد و نیاز. شک ندارم این وجه هما برای خیلی‌ها شناخته‌شده نیست. چون هرچقدر در صحنه بازی قدرتمند بود به همان اندازه دور بود از خودنمایی و خودنمایشی.

در طول همه این سال‌ها هر جا دلیلی بود که به تأثیرگذاری شخصیت او و نه فقط شهرتش نیاز می‌دیدم بی‌ملاحظه و تردید از او درخواست می‌کردم و من از به یک اشاره و از او به سر دویدن. دامنه این همراهی‌ها از ساعت‌ها و ساعت‌ها نشستن و گپ زدن با دختران رانده‌شده از خانه و خانواده تا جمع‌آوری هزینه قلب کودکی بیمار حتی تا سفر به شهری دور برای نجات زنی از پای چوبه دار؛ و خیلی جاها و خیلی کارها. دیدارهای گاه‌به‌گاه و فاصله‌دار اما مداوم، در طول سال‌های دراز از این جنس بود. حس زلال و روان زنی که هر جا لازم بود، با همه وجودش حضور داشت و همه توانش را خرج پیدا کردن روزنه‌ای می‌کرد به نور، بی‌آنکه منتظر شکار دوربین خبرسازانی باشد که به شکل رایج امروزه در بوق و کرنا تیتر می‌کنند تفقد بانوی نیکوکار هنرمند را. هما از این جنس بود، جنس بی‌بدیلی که در بازار مکاره این روزگار کمتر یافت می‌شود. هما، هما روستا از این جنس بود.

همچنین ابراهیم حقیقی یکی از اعضا آکادمی سمندریان و دوستان نزدیک این زوج هنرمند نیز ضمن تسلیت به اعضا خانواده و تمام حاضران در این مراسم با خواندن قطعه شعری اظهار کرد: جاده خالی است، فسرده است، کم رود / هرچه می‌پژمرد از رنج دراز/ ساقه‌های لطیف کالبدهای ما تاب کار سنگین بیماری‌های درازمدت را ندارد و روزی می‌شود. هما روستا سال‌ها بیماری و نبود حمید را تاب آورد تا نهال نازک دستانش زیر بار این غم جانکاه خم شد.

او در ادامه با بیان سخنانی از زبان زنده‌یاد روستا در مورد فعالیت‌هایی که باید در آکادمی سمندریان انجام می‌دادند گفت: امسال خیلی کار داریم، رسول جای بزرگ دارد، حسن نمایشنامه خوانی دارد، نمایشگاه عکس و پوسترهای حمید را می‌گذاریم، خیلی کار داریم... اگر حالم بهتر بشود خیلی کار داریم. حالش بهتر نشد. از سفر مداوای هندوستان که بازگشت حالش خوب بود، اما حال خوب باقی نماند، پزشکان دیگر کاری از دستشان برنمی‌آمد و فرشته مرگ همزاد همه ما آن سوی آب‌ها دستش را گرفت و به باغ آلبالو، زیر شکوفه‌های سفید برد تا با حمید زیر آلاچیق بیارامند.

در بخش دیگری از این مراسم، حسن معجونی یکی دیگر از اعضا آکادمی، که به سختی می‌توانست بغض خود را برای حرف زدن، فرو بخواند و مقابل ریخت اشک‌هایش را بگیرد، خطاب به هما روستا گفت: امروز آمدم به عهدم وفا کنم. اینکه وقتی برگشتی، دیگر خانم روستا صدایت نکنم و بگویم هما جان. هما جان، متنی که محمد چرمشیر برای شما نوشته را بخش پایانی آن را می‌خوانم، نمایشنامه‌ای که به عنوان آخرین نمایش می‌خواهم بازی کنم. من الیزابت کاستلو (هما روستا) هفته پیش این همه سر را که با شماره جی 125 علامت‌گذاری شده را سوار آن گاری کردم. امروز خون دیوار من توی رگ‌های این جی 125 می گردد و من امیدوار به نیمه پر لیوان فکر می‌کنم. من ناگزیرم به داشتن امید، من ناگزیرم به امید زنده ماندن این جی 125. زنده ماندن من و مرگش یعنی مرگ من. من امروز دیگر نمی‌توانم مثل بقیه مردم بگویم که از این موضوع هیچی نمی‌دانستم. نه من حتی نمی‌توانم وانمود کنم چقدر با زندگی راحت و مثبت برخورد می‌کنم. وقتی در خواب‌های من ده هزار همستر وجود دارند، حیوانات سلاخی می شوند. مردم پر از مردمی که در داخای، افغانستان مردند. پس گفته‌هایم را با این جمله به آخر برسانم، که من الیزابت کاستلو (هما روستا)، همستر و همه مردگان و زندگان این زمین، خوابگردهای کابوسی هستیم از رنج و درد و وحشت...

در پایان این مراسم، مادر هما روستا در حالی که مهربانی و صدایش یادآور هما روستا بود از تمام افرادی که در مراسم خداحافظی فرزندش حاضر بودند، با چند جمله سپاسگزاری کرد و عنوان کرد: شما با بودنتان در این مکان، گوشه گوشه‌های غم مرا گرفتید. همیشه دنبال همایم دویدم. از من دور بود و امروز برای همیشه از من دور می‌شود. او را به خدا و حمید می‌سپارم. دردانه من خدا نگه‌دار.

کاوه سمندریان فرزند هما روستا و حمید سمندریان نیز از حضور تمامی افرادی که در مراسم تشییع مادرش حاضر بودند و عاشقانه او را دوست داشتند، قدردانی کرد.

پس از دل‌گویه‌های نزدیکان و دوستان، نماز با امامت حجت‌الاسلام دعایی خوانده شد و این هنرمند به سمت بهشت زهرا (س) تشییع شد.

پیش از آغاز مراسم، خانواده و اعضا آکادمی سمندریان با بانوی تئاتر و سینمای ایران در سالن استاد ناظرزاده کرمانی، جایی که این هنرمند آخرین نقش خود یعنی "مادام رانوسکا" را به کارگردانی حسن معجونی ایفا کرد و سالن استاد سمندریان که به یاد همسر او نام‌گذاری شده بود وداع کرد.

در این مراسم، هنرمندانی چون صدیق تعریف، پوری بنایی، پرویز پورحسینی، علی دهکردی، بهمن فرمان‌آرا، محمد سریر، مسعود فروتن، عبدالحسین مختاباد، منیژه محامدی، نوید محمدزاده، سعید چنگیزیان، الهام کردا، رضا کیانیان، ایرج راد، مهدی میامی، افسانه چهره‌آزاد، مهوش افشارپناه، لیلی رشیدی و ... حضور داشتند.

هما روستا هنرمند پیشکسوت تئاتر، سینما و تئاتر، سوم مهرماه همزمان با سالروز تولدش پس از سال‌ها بیماری در لس آنجس آمریکا درگذشت.

انتهای پیام/

گزارش تصویری مرتبط.