سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالریهای گلستان، پروژههای آران، دنا، والی، اُ، پلتفرم ۲۸ و W۰۱ شش گالری هستند که این هفته آثاری جدیدی را میزبانی میکنند. در گزارش گالریگردی این هفته نگاهی به نمایشگاههای این نگارخانههای داشتیم که با هم آنها را مرور میکنیم.
بازیهای شهلا حسینی در گالری اُ:
اُ در نمایشگاه خود میزبان مجموعهای از آثار حجم و طراحی شهلا حسینی هنرمند معاصر است. مجموعه آثار حسینی شامل حجمهایی کوچک در کنار طراحیهای مرتبط با آنها هستند. هرچند طبقه سوم گالری به طراحیهایی رئالیستی از چهرههایی تعلق دارد که احتمالا برای هنرمند آشناست. این نمایشگاه "بازی" نام دارد، او در حجمهای ساخته خود اشیا را در جایگاههایی تازه قرار داده است. آنها را از محیط اصلی خود جدا کرده و در کنار اشیای دیگری قرار میدهد که ربطی به هم ندارند. در واقع کار حسینی در این مجموعه برهم زدن قواعد اشیا است. به همین دلیل است که در کنار هم قرار دادن اشیای مختلف به بازی تبدیل میشود، بازی که البته قواعدش تنها در دنیای ساخته هنرمند قابل شناسایی است. او در این آثار جهانی تازه میآفریند، جهانی که زمان و مکان در آن طبیعی نیست و سرنوشت بشر و اصول نمادین زندگی به بازی گرفته شده است.
سیرةالموت در پروژههای آران:
باربد گلشیری مجموعه تازه آثار خود با عنوان "سیرةالموت" را به گالری پروژههای آران برده است. آثار این نمایشگاه حاصل تجربه ۱۵ ساله او در عکاسی از گورستانهای نقاط مختلف ایران و جهان، است. ساختن حجمهایی درباره مرگ، ساختن سارکوفاژ برای افراد درگذشته مختلف، طراحی سنگ قبرهاست. گلشیری در آثارش از مرگ سخن میگوید، مرگی که گرچه به بازگویی و بازنمایی تن نمیدهد و همگان از آن میگریزند اما ناگزیر در آدمیان در هوایش تنفس میکنند و مخاطب نمایشگاه چه بخواهد و چه نخواهد کفشهایش به خاکستر آن آلوده میشود. او به مرگ بسنده نمیکند و در میان آثارش خاطره کشتهشدگان و آنان که نباید گوری حتی گوری داشته باشند نیز به چشم میخورد و این کار را به مالش کاری سنگ قبرها روی کاغذ کالک و ساختن کلیشه برای مردی بیقبر و مهر زدن نوشتههای سنگ قبر این مرده بینام با گرد ذغال بر کف گالری انجام میدهد. گلشیری مرگ را به بازی نمیگیرد گورها حقیقت زندهای هستند که به شکلی طبیعی از زبان او بیان و در عکسها، چیدمان، ویدئوها و حجمهایش بازگو شدهاند.
زنان باغ کاشی در گلستان:
تارا بهبهانی نقاشیهای خود را به گالری گلستان برده است، ۱۶ اثر رنگ روغن روی بوم که زنانی در جامههای سنتی را درون زمینهای پوشیده در گلهای کاشی نشان میدهد. او در این نقاشیها که هریک نامی دارند کوشیده است با ایجاد حال و هوایی اسطورهای هر فیگور را نماینده معنا یا موضوعی کرده و به تصویر بکشد گویی آنان الهههایی هستند که بهبهانی خود دست به کار ساختن آنها شده است. او به حضور زنان در میان گلها بسنده نمیکند و کم کم آنها را با زمینه کارهایش یکی میکند، از گلهای کاشی به آنان لباس میپوشاند یا گاه آنها را در این فضا مخفی میکند. با این حال زنانی که او به تصویر میکشد به نظر میرسد که در جامهها و باغ پر نقش و نگار گلهای کاشی زندانی شدهاند، کاشیهایی که دست کم متعلق به ۱۵۰ سال قبل هستند و با همه زیباییشان دست و پاگیر مینمایند. حتی آنجا که فیگور از زنی خوش سیما به اسبی بالدار تبدیل میشود و زمینه کارها به ناگهان از باغ کاشی به شبی بر فراز ویرانهای باستانی تبدیل میشود اما اسب بالدار هنوز پوشیده از گلها و اسلیمیهاست، او حتی اگر به شهرهای جهان جدید هم برسد حافظه تاریخی ۱۵۰ ساله سرزمیناش را همه جا با خود میبرد.
افزار خرد-طبیعی در پلتفرم ۲۸:
"استیسی وس" معمار انترن در انجمن معماری اونتاریو است. او موضوع افزار ریز-محیطی را به عنوان پایاننامه خود انتخاب کرد که با همکاری RAD ساخته شده است. این پایاننامه بخشی از تحقیق جامعی درباره افزارهای پوشیدنی محاسبه و مونیتورینگ سلامتی است که البته هنوز در حال انجام است. افزارهای ریز-محیطی، افزاری هستند که کارکرد بهداشتی را در قالبی روزآمد و در دسترس و قابل تنظیم بنا به سلیقه پوشش شخصی عرضه میکند و اکنون نمونههایی از آنها در گالری پلتفرم ۲۸ به نمایش گذاشته شده است. به نظر میرسد در جهانی که هر روز انواع مقاومتری از بیماریهای ویروسی در حال شیوع است و سلامتی عموم مردم در خطر قرار دارد چنین ابزارهایی میتوانند کارآمد باشند. اینها در حقیقت لباسهایی هستند که شما میتوانید هوایی کمتر آلوده را به واسطه آنها تنفس کنید، لباسهایی که در تهران و با این همه آلودگی میتوانند کاربرد داشته باشند.
گونههای درخط روی دیوار W۰۱:
دبلیو صفر یک، یکی از کوچکترین گالری شهر است که به شکل متمرکز پیرامون بازار ثانوی هنر فعالیت میکند. در هر نمایش این گالری یک اثر هنری به نمایش گذاشته میشود. این آثار فروخته نشده و برای فروشهای آینده در سایت پنجره آرشیو میشوند. "گونههای درخطر" عنوان اثری از فریدون آو است که در نمایش جدید این گالری کوچک روی دیوار رفته است. آو در این اثر به جامعه زرتشتی اشاره دارد. او سه نسل از عکسهای خانوادگی خود را مورد بررسی قرار داده و به این نتیجه رسیده است که این عکسها بازگوکننده یک حماسه یا یک سریال خانوادگی ملودرام هستند. در این عکسهای ترکیبی، هنرمند با جلوههای ویژهای برای محو کردن تصاویر، سعی کرده است تا فضاهای موجود در پوستر فیلمهای دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ را بازسازی کند. نکته جالب توجه آنکه خطاطیهای استفاده شده در این کارها از کتابهای حسابداری پدر بزرگ فریدون آو برگرفته شده است.
پرواز کلمات با رویای قلم در گالری والی:
"رویای قلم" عنوان نمایشگاهی از نقاشیخطهای احمد محمدپور است. محمدپور در آثارش از فرم سیاهمشق یا بیان دیگر از تکرار برای ایجاد فرم و فضای آثارش استفاده میکند. او خوشنویسی را خوب میشناسد و آثارش از این منظر بیعیب و نقص به نظر میرسند. محمدپور فرمهایی برگرفته از طبیعت را در نقاشیخطهایش نشان میدهد، برگهای زرد پاییزی، کهکشانها، درختان و دریا در کارهای او دیده میشوند بیآنکه هنرمند به بازنمودن عینی آنها نیازی داشته باشد. نکته مهم درباره آثار این هنرمند آن است که نقاشیخطهای او تکرار کردنی نیستند، آنها به شیوهای منحصر به فرد نوشته میشوند و به همین دلیل کاملا قابل شناسایی هستند و با دیدن آنها مخاطب آشنا با هنر به راحتی میتواند خالقشان را بشناسد. محمدپور در آثارش کلمات اندکی را برای کار انتخاب میکند و با تکرار حروف به آنها حالتی زمزمهوار داده و از مسیر همین تکرار به فرمهای دلخواه خود میرسد. به علاوه در آثار او رنگ نیز از جایگاه ویژهای برخوردار است و در حقیقت همان عنصری است که در کنار فرم خط را به نقاشیخط تبدیل میکند.
تهران شهر بیدفاع در گالری دنا:
پروژه "تهران شهر بیدفاع" با کیوریتوری فرشید پارسیکیا از جمعه ۱۰ مهر در گالری دنا کار خود را آغاز کرد. پروژهای با محوریت تهران به عنوان شهری آسیبزا و آسیبپذیر که هنرمندان تلاش کردهاند با عکسهای خود نگاهشان به این ویژگیها را نشان دهند. این نمایشگاه و برنامههایی که در کنار آن برگزار میشود بخشی از پروژه بزرگتری به نام "تهران" است که به جنبههای جامعهشناسی و هنری مختلف درباره تهران اختصاص دارد. درباره تهران هرازگاهی نمایشگاههایی برگزار میشود و اینکه چرا تهران تا این اندازه مورد توجه هنرمندان هنرهای تجسمی است خود جای بحث دارد. پروژه "تهران" نیز نگاه متفاوتی نسبت به سایر نمایشگاههای با موضوع تهران ندارد، با این حال به شکلی گستردهتر به هنرهای تجسمی و در عین حال ادبیات و موسیقی و همینطور فرهنگ تهران پرداخته است. در کنار نمایشگاه برنامههای موسیقی، نقد کتاب و بررسی جامعهشناختی شهر تهران نیز وجود دارد که میتوانند مفهوم مورد نظر برزارکنندگان نمایشگاه را تکمیل کنند.
انتهای پیام/