سرویس تجسمی هنرآنلاین: شیرین، اثر، سیحون، آران و گلستان پنج گالری هستند که در گزارش این هفته گالری‏‌گردی به آن‌ها پرداخته‌‏ایم.در این نمایشگاه‌ها آثاری از هنرمندان نسل‌های مختلف به نمایش درآمده است.

مهاجرانی که خاطره‎‌ها را با خود می‌‏برند در گالری شیرین

شیرین اتحادیه نقاش پیشکسوت در مجموعه نقاشی جدید خود به موضوع مهاجرت پرداخته است. شاید این روز‌ها که ماجرای سرگشتگی مهاجران سوری رسانه‎‌ها و مردم جهان را به خود مشغول کرده است آثار این نمایشگاه نوع دیگری بازخوانی شوند با این حال اتحادیه این مجموعه نقاشی را دو سال قبل آغاز کرده است و حال به شکلی از پیش تعیین نشده با جریان روز درباره مهاجرت همراه شده است.

آثار اتحادیه همگی درباره سرگشتگی انسان شرقی هستند، انسانی که به امید آینده‎ای پر از رنگ و رو که همچون خود نقاشی‎‌ها گردی طلایی برآن نشسته است راهی سرزمین‎های ناشناخته می‌‏شود فارغ از آنکه رویه ظاهری خوشبختی را در آن سرزمین‎‌ها می‌‎یابد یا خیر، همواره اندوه آوارگی را بر دوش خود احساس می‌‏کنند. آنها از آنچه به آن احساس تعلق می‌‏کنند جدا شده اند و چنان که در نقاشی‏‌های اتحادیه نیز می‌‏توان دید در جهانی مچاله شده و تاریک زندگی می‌‏کنند؛ هرچند پرتوهای طلایی رنگ آنها را احاطه کرده باشند. هر روز بسیاری از خانه خود مهاجرت می‌‏کنند اما سوال اینجاست که چرا خانه جایی برای زیستن یا دست کم ادامه دادن نیست؟

حوالی اجسام در اثر

گالری اثر پس از چند ماه تعطیلی در نخستین نمایشگاه خود در نیمه دوم سال ۹۴ آثاری از الهه حیدری را به نمایش گذاشته است. حیدری در مجموعه نقاشی جدید خود فیگورهای ساده‎ای از زنی نا‌شناس را برای کار انتخاب کرده است. زنی که بیشتر اوقات تنها دست‎‌هایش را در قاب می‌‏بینیم، دست‎هایی منتظر که‌گاه به نظر می‌‏رسد به سمت دست‎های مقابل کشیده می‌‎شود، در فضای این نقاشی‎‌ها هیچ چهره‎ای پیدا نیست، حتی صدایی شنیده نمی‌‏شود، همه چیز در سکوت می‌‏گذرد و فیگورهایی که کمترین حد زنانگی را دارند نشسته‎اند، شاید می‌‎خواهند کمی استراحت کنند، شاید غمگین‌اند، شاید از پس روزی سخت به خانه رسیده‎اند و یله بر مبلی داده‎اند تا دمی بی‌آسایند یا چای بنوشند. در فضای رنگ‎های کمابیش سرد و تیره نقاشی‎های الهه حیدری، فیگور‌ها به سایه‏‌های پایان روز شبیه‎اند کش آمده و کشیده با دست‎‌ها و گردنی بلند. تاکید نقاش بر دست‎‌ها نکته‎ای است که در نگاه نخست دیده می‌‏شود شاید چون این دست‎‌ها هیچ کاری نمی‌‏کنند.

بی‌درد سر در گالری آران

"بی‌درد سر" مجموعه‎ای از حجم، طراحی، نقاشی و لایت باکس‎های غزاله بحیرایی است که در گالری آران به نمایش گذاشته شده است. "بی‌دردسر" درباره تهران است، شهری که زیستن و دوام آوردن در آن اتفاق پر از دردسرهای جور واجور است. شهری که زندگی روزمره ما در آن هر روز تکرار می‌‏شود و بحیرایی نیز این تکرار‌ها را به تصویر کشیده است. او آنچه در شهر دیده است را در قالب خطوط سیاه روی سطح سفید و با کمترین رنگ نشان می‌‏دهد؛ برج میلاد، تئا‌تر شهر، ساختان نیمه کاره مصلی و.... او در بخش دیگری از نمایشگاه به درون خانه می‌‏آید، خانه‎ای در تهران با همه اشیا و وسایل آشنایش که تکرار هر روزه ما را بیان می‌‎کند، اینجا هیچ چیز شگفت‎انگیز نیست و اشیا‌‌ همان حضور مداوم و لجوج خود را به آدمی تحمیل می‌‏کنند هرچند آدمی هر بار امیدوارنه با اندکی رنگ در گوشه و کنار نقاشی‎‌ها مواجه می‌‏شود و تلاش می‌‎کند که شاید شادی را پیدا کند.

انسان بی‌تاریخ در سیحون

"انسان بی‏‌تاریخ" عنوان مجموعه‌‏ای از نقاشی‎های حمید هادی‎نژاد است که در گالری سیحون روی دیوار رفته‌ است. پرتره‎‌ها و فیگورهای انسانی در این مجموعه آنگونه که از نام آن نیز برمی‎آید، نقاشی‌های اکسپرسیونیستی به انسان و ارتباط آن با تاریخ هستند. پرتره‎‌ها در تغییر شکل‎هایی به سمت از دست دادن هویت حرکت کرده‎اند، بعضی از آن‌ها حتی شباهت بسیاری به چهره‏‌های رایج در نقاشی ایرانی دارند که در حرکت‏‌های سریع رنگ که بی‌شباهت به گذر زمان نیست تغییر شکل داده‎اند. آن‌ها در حقیقت انسان امروز هستند که با جغرافیا و زمان تاریخی خود نسبت اندکی دارد و هویت بومی خود را هر روز بیشتر از دست می‌‏دهد.

روایت میترا محاسنی از سینمای بنی اعتماد در گلستان

میترا محاسنی عکاسی که در زمینه عکاسی فیلم سال‎‌ها فعال بوده است، در نمایشگاه جدید خود مجموعه‌ عکسی را به نمایش گذاشته است که به سینمای رخشان بنی‏‌اعتماد می‌‎پردازد. این عکس‎‌ها از فیلم‎های نرگس، روسری آبی، زیر پوست شهر، خون بازی و ننه گیلانه هستند. ۲۷ عکسی که از این فیلم‏‌ها توسط میترا محاسنی گرفته شده است آنچه از فیلم‎های بنی‎اعتماد در خاطر مخاطب مانده است را خدشه‎دار نمی‌‎کند، او نگاه عکاسانه ویژه خود را دارد و قاب‎بندی‎های او مستقل از آن چیزی است که در فیلم‎های بنی‎اعتماد وجود دارد با این حال شخصیت‎های آشنای مخاطب سینما ویژگی‎های خود را در این عکس‏‌ها حفظ کرده‌اند و بیگانه به نظر نمی‌‏رسند. با این حال اگر در فضایی جدا از فیلم و از نگاه کسی که این فیلم‏‌ها را ندیده است نیز به این مجموعه عکس نگاه کنیم آن را مجموعه‌‏ای جالب توجه خواهیم یافت و با موضوعات، پرتره‎‌ها و فضاهایی که عکاس برای ارائه به مخاطب انتخاب کرده است ارتباط برقرار خواهیم کرد.

انتهای پیام/