سرویس تجسمی هنرآنلاین: نمایشگاه گروهی نقاشی با آثاری از هنرمندانی که طی سالهای ۹۴-۹۰ عضو انجمن هنرمندان نقاش شدهاند، توسط کمیته نمایشگاهی این انجمن در خانه هنرمندان ایران در حال برگزاری است. در این نمایشگاه آثاری از هنرمندان جوان و مستعد در کنار آثاری از هنرمندان پیشکسوتی که دیرتر به انجمن هنرمندان نقاش پیوستهاند، در کنار هم قرار گرفته است و از این منظر فرصت مناسبی برای دیدن فعالیت هنری طیف وسیعی از هنرمندان نقاش از نظر سن، سبک، نگاه و تکنیک برای منتقدین و مخاطبین فراهم آمده است.
محمدهادی فدوی نقاش، طراح صحنه و لباس فیلم و سریال، عضو انجمن طراحان فیلم سینمای ایران و عضو موسسه توسعه هنرهای تجسمی، با دو اثر ترکیب مواد در این نمایشگاه شرکت دارد. آثاری که در آنها تکنیک سوخت روی بوم نیز استفاده شده و از مینیاتور بهره برده و نقش اسب نیز به آثار این هنرمند اضافه شده است.
فدوی، متولد سال ۱۳۳۸ در اراک است و سابقه برگزاری نمایشگاههای انفرادی و گروهی بسیاری را در کارنامه هنری خویش دارد. در حاشیه برگزاری نمایشگاه گروهی انجمن هنرمندان نقاش در خانه هنرمندان ایران، گفتوگویی با این هنرمند داشتیم.
آقای فدوی با توجه به اینکه در دانشگاه ادبیات خواندید و در زمینه سینما هم مشغول به کار بودید، از چه زمانی کار نقاشی را آغاز کردید؟
کار نقاشی را از کودکی و بدون استاد شروع کردم، بعد رشته تحصیلیام را ادبیات انتخاب کردم و در این رشته فارغالتحصیل شدم ولی در کنار این رشته به نقاشی ادامه میدادم تا زمانی که وارد کارهای سینمایی شدم. تقریباً مدت ۲۰ سال است که کار طراحی صحنه و لباس انجام میدهم. البته نقاشی همیشه در زندگیام بوده و حدود ۴۰ سالی هست که به این هنر میپردازم. نخستین نمایشگاهم را در اراک برگزار کردم و بعد از آن در تهران فعالیت کردم؛ در این مدت نمایشگاههای انفرادی و گروهی زیادی برگزار کردم و در اکسپو پکن در سال ۱۳۸۹ هم شرکت داشتم.
پس در واقع شما جزء هنرمندان خودآموخته کشور محسوب میشوید.
بله، بیشتر خودآموخته بوده و بهصورت آزاد کار کردهام.
بهعنوان یک نقاش خودآموخته که پیشهاش بیشتر به سینما ارتباط داشته، شما هنرمند شناختهشده و پرکاری هستید.
شاید دلیلش این باشد که بین کارهای سینمایی فرصت برای کار کردن زیاد است. مخصوصاً اگر انسان به این اعتقاد داشته باشد که نقاشی در ابتدا از لحاظ روحی تأمینش میکند و بعد وارد مرحله حرفهای میشود. یعنی شما بهعنوان مثال با پرداختن به نقاشی میتوانید از مرارتها و مشکلاتی که در جامعه برایتان پیش میآید، فارغ شوید و به آنها کمتر فکر کنید. این موضوع درباره کاری که بهخصوص مانند نقاشی، خلاقانه هم هست و ذهن شما درگیر خلق و ساخت آن است، بیشتر صدق میکند. دست بر اثر ممارست به مهارت میرسد ولی اینکه ذهن بتواند آنچه را که شخصیتر است بیان کند، نیاز به زمان، ممارست و تفکر دارد. من بیش از ۶۰۰-۵۰۰ تابلو ساختهام و مراحل مختلف را هم طی کردهام یعنی بهعنوان مثال کار کپی کردم، روی چوب کار کردم، کار آبرنگ، رنگ روغن، آکریلیک، ترکیب مواد و ... نیز انجام دادهام.
از چه زمانی به شیوه خاص خودتان که بیشتر با آن شناخته میشوید، به نقاشی پرداختید و چه دغدغهای شما را به این شیوه کار کشاند که آثاری ایرانی و با اصالت خلق کنید؟
حدود ۱۲-۱۰ سال است که به این سبک و سیاق کار میکنم. ببینید من وقتی نگاه میکنم به آثار نقاشی، بهعنوان مثال آثار هنرمندانی که در همین نمایشگاه شرکت دارند و کارهایشان هم خیلی خوب است و خیلی با ظرافت و تمیز کار کردهاند و از این نظر بسیار برای مخاطب احترام قائل شدهاند؛ ولی وقتی به برخی از آثار نگاه میکنید نمیتوانید تشخیص دهید که این اثر متعلق به کجا است. بهعنوان مثال در اکسپوی پکن که بودیم، اولین چیزی که از ما پرسیده میشد این بود که از کجا هستید؟ و به نظر من تا انسان نتواند اصالت خودش را بیان کند، نمیتواند جهانی شود زیرا مانند این است که شما بروید سازمان ملل و سخنرانی داشته باشید ولی به زبان انگلیسی صحبت کنید، این کار اشتباه است؛ شما باید به زبان مادری خودتان صحبت کنید تا بتوانید تمام احساسات و معانی مورد نظرتان را توسط آن زبان بیان کنید. بعد آنها ترجمه و گوش میکنند. در ارتباط با هنر نقاشی نیز من همین فکر را میکنم، یعنی احساس میکنم که رنگهای ایرانی و فرمهای ایرانی بهتر است در کار وجود داشته باشد مخصوصاً نقوش سفالینههای ایرانی که بسیار شناختهشده و مطرح هستند و یا طرحهای مینیاتورهای ایرانی، بهعنوان مثال اسبهای مینیاتور که گویا در حال رقص هستند.
همان فرمهایی که شما بسیار از آنها بهره میبرید.
بله، بهخصوص نقوش سفالینههای قبل و بعد از اسلام، سرو، کنگر، درخت زندگی و ... که اتفاقاً فرمهای بسیار مینیمال و زیبایی است که نقاش بهخصوص با توجه به نوع رنگهای ایرانی که وجود دارد، میتواند از آنها بهرهمند شود. شما آبی ایرانی یا فیروزهای را کنار آجری بگذارید، بینظیر است و در خاطره قومی ایرانیها وجود دارد؛ بهگونهای که در کشور چین هر کس به چنین آثاری نگاه میکرد مخصوصاً از لحاظ رنگ، میگفت "ایرانی" است. منظورم این است که خیلی مهم است که شما بتوانید جغرافیا و اصالت خودتان را حفظ کنید و درعینحال برای جامعه جهانی هم نقاشی بکشید.
شما درباره برگزاری یک نمایشگاه با تقسیمبندی سال عضویت اعضای انجمن هنرمندان نقاش ایران، چه نظری دارید؟
این اقدام انجمن، اقدام خوبی بوده که نمایشگاهی از اعضای سال ۹۰ تا ۹۴ برگزار کرده است زیرا اعضای جوانتر که تازه عضو انجمن شدهاند در کنار پیشکسوتانی که دیرتر به انجمن پیوستهاند دیده میشوند. این نمایشگاه با توجه به کیفیت خوبی که دارد و خصوصاً آثار خانمهایی که بیشتر هم شرکت کردهاند، آثار بسیار خوب و پرکاری دارد. آثار منظم هستند و شلختگی در آنها دیده نمیشود اما متأسفانه فقط بیانگرایی در آثار قویتر از تصویر است و مفاهیم بر تابلو غالبشده است درصورتیکه اثر در ابتدا باید جذاب باشد و زمانی که مخاطب جذب اثر شد به معنای آنهم پی میبرد.
یکی از نکاتی که شما بهدرستی به آن اشاره کردید در زمینه این نمایشگاه، این است که آن آشوب آثاری که در مرحله تجربه و آزمون و خطا هستند در این نمایشگاه دیده نمیشود؛ البته کسی منکر الزام تجربهکردن نیست اما تجربهها را در قالب یک نمایشگاه با عناوین آنچنانی در معرض دید مخاطب قرار دادن، حرفهای نیست و مخاطب را از جامعه هنری دور میکند. در این نمایشگاه همانطور که شما اشاره کردید برای مخاطب احترام زیادی قائل شده و آثار از سطح کیفی و کمی و ارائه مناسبی برخوردار هستند.
بله، من از این نظر با نگاه شما موافق هستم. در خصوص این نمایشگاه هم به نظرم خیلی اتفاق خوبی است و امیدوارم که انجمن بتواند به همین منوال پیش برود و البته اعضا وحدت بیشتری هم داشته باشند تا به هدف مشترک انجمن دست پیدا کنیم.
آقای فدوی، امثال چه نمایشگاههای دیگری از شما خواهیم دید؟
من دو سالی است که کمتر در زمینه سینما فعالیت میکنم و فضای نقاشی بیشتر مشغولم کرده و با روحیاتم نیز بیشتر همخوان است. در زمینه نمایشگاههای آینده نیز، طبق معمول هر سال در آبانماه در آرتسنتر یک نمایشگاه خواهم داشت در عین حال که از طریق انجمن یک اثر نیز به جنوا فرستادم و با خیریه دهشپور نیز همکاری دارم و چند اثر در نمایشگاه این مرکز ارائه میکنم.
فرین روحانیان
انتهای پیام/