سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری‌های؛ راه ابریشم پارک لاله، شیرین، هما، پروژه‎های آران و گالری اُ پنج گالری هستند که در گزارش این هفته گالری‏‌گردی به آن‌ها پرداخته‏‌ایم.

عکس‎های کامبیز درمبخش در راه ابرایشم پارک لاله

کامبیز درم‌بخش کاریکاتور پیشکسوت، این بار به سراغ نمایش بخشی از عکس‌‏های خود رفته است. نمایشگاهی که "کامبیز درم‌بخش؛ لطفا لبخند بزنید" نام دارد و در آن درم‌بخش به جز بخشی از کاریکاتورهای خود ۳۰ عکس را به تصویر گذاشته است. عکس‎های درم‌بخش اما از جنس کاریکاتورهای او هستند، شاید بتوان آن‌ها را عکاسی پرتره نامید، اما پرتره‎هایی که درم‌بخش برای عکاسی انتخاب کرده است در واقع خود پیش‌تر خلق شده‎اند، نقاشی‎های قاجاری، عروسک‎‌ها و مانکن‎های بی‌جان که درم‌بخش شوخ‌طبعانه آن‌ها را آراسته یا از فضای خود خارج کرده و یا با تور تزیین کرده است تا از دنیای خود که کم و بیش جدی است به دنیای آثار هنرمندی وارد شوند که کاریکاتور‌هایش خط‎هایی ساده در زمینه‎ای سفید هستند و برای ساختن مجموعه عکسش همچون نسخه‎ای که کتاب‎های آموزشی دوران دبستان به "مواد لازم" اما دم دستی نیاز است. او هنرش را ساده می‌‏بیند، کاریکاتور‌ها او از حداقل خلق می‌‏شوند یک کاغذ سفید و یک قلم و بعد خط‌ها، عکس‎های او هم به همین سادگی هستند و آن طور که خود در ابتدای نمایشگاه روی میزی نشان داده است مواد لازم برای عکس‎های چند تکه تور، پرینت یک نقاشی قدیمی و یک دوربین بیشتر نیست.

اتاق نیمه تاریک در پروژه‌های آران

پروژه "خلا روشن" به کیوریتوری امیرعلی قاسمی از جمعه کار خود را آغاز کرده است، پروژه‎ای که درباره سینماست اما نه آن سینمایی که در سالن‎های شهر نمایش داده می‌‏شود، بلکه آن بخش از سینما که ما یا ندیده‎ایم یا کمتر دیده‎ایم و می‌کوشد تلقی ما از تصویر، عکس و کارکردهای آن‌ها را در ذهن ما به هم بریزد. "اتاق نیمه تاریک" بخشی از این رویداد هنری است که در پروژه‎های آران به نمایش گذاشته شده است. در این نمایشگاه آثار بهار صمدی، نوید سلاجقه و آتوسا پورحسینی در قالب نیومدیا در معرض دید قرار گرفته است. مجموعه‎ای از ویدئو، صدا و اجرا که هر یک به شکلی در تلاش برای به چالش کشیدن مخاطب هستند. آتوسا پورحسینی در ویدئوی "فاز آخر" نمایی از دریا، آب و به درون و بیرون آب رفتن را به ما نشان می‌‏دهد، حسی که مخاطب را یاد غرق شدن در آب می‌‏اندازد که به همراه صدا تجربه‌‏ای جدید را برای مخاطب پدید می‌‎آورد. نوید سلاجقه و بهار صمدی نیز در این نمایشگاه دو پروژه انفرادی و دو پروژه دو نفره را ارائه کرده‎اند. در این آثار مخاطب با نگاهی متفاوت از سوی هنرمند به عکس مواجه می‌‎شود، عکس و تصویر به مثابه بخشی از تاریخ شخصی، یا حافظه جمعی و همینطور مفهوم خاطره از سوی هنرمندان در این دو اجرا دوباره معنا می‌‎شوند، از صافی دستگاه پخش می‌‎گذرند، روح‌شان دوباره شستشو می‌‎یابد و یا جسم‌شان در آیینی برای بیش از پیش فراموش شدن به دست باد سپرده می‌‎شود.

سرزمین هرز در گالری اُ

"سرزمین هرز" عنوان نمایشگاهی است از طراحی، مجسمه و چیدمان ‌کلثوم صالحی که به عنوان نخستین نمایشگاه این هنرمند از سوی گالری اُ برگزار شده است. آثار صالحی به شکلی تازه به زوال می‌‏پردازند، زوالی که در شکل و طرح ماهی‌‏های پوسیده، یا جمجمه‎های نا‌شناس خود را نشان می‌دهد. نمی‌‎توانید بفهمید این ستون‎های فقرات‌‌ رها شده درون طراحی‎‌ها متعلق به چه موجودی هستند اما حالتی انسانی در همه آن‌ها هست، نوع‌‌ رها کردن همه چیز، کرختی یا جدا شدن از مفهوم حیات، موضوعی که البته کاملا انسانی است، انسانی که هم دچار چنین حالاتی می‌‎شود و هم می‌‏تواند با شیوه‏ رفتاری که پیش گرفته است‌ این هجوم میرایی را برای دیگر موجودات و انسان‎‌ها رقم بزند. انسان اما چگونه به مفهوم حیات می‌‏رسد؟ و کجا خواهد توانست با جهان آشتی را از سر گیرد؟

العاذر مرده بود در هما

گالری هما در جدید‌ترین نمایشگاه خود مجموعه‏ای از آثار حجمی و نقاشی‎های محمد پیریایی را با عنوان "العاذر مرده بود" برای نمایش انتخاب کرده است. پیریایی در این آثار به طبیعت بی‎جان پرداخته است، میوه‎‌ها و ظرف‎های آشنا که همیشه برای نقاشی طبیعت بی‏‌جان در دوره‎های گذشته مورد استفاده قرار می‌‏گرفتند در این آثار نیز دیده می‌‏شوند اما این‎‌ها‌‌ همان طبیعت بی‌‏جان نیستند، آن‌ها بیش از آنکه همچون نقاشی‎های مرسوم به دنبال بیان شکل "طبیعی" یا‌‌ همان طبیعت باشند، بخش دوم این عبارت یعنی "بی‏‌جان" را دنبال کرده‌‏اند. طرح‎هایی از میوه‎ و ظرف که گویی بیشتر به جهان مردگان تعلق دارند؛ گرچه نمادهای زندگی‌های زندگی را درون خود دارند اما تلاش آن‌ها بر این است که از مفهوم زندگی نیز به اندازه مفهوم رایج از طبیعت بی‎جان به یک اندازه بگریزند. با این حال آن‌ها گرچه دست به کار چنین تلاشی شده‎اند اما همچنان طبیعت بی‏‌جان هستند.

کف‎بینی در گالری شیرین

"کف بینی" عنوان مجموعه‎ای از آثار حمیدرضا قیاسی است که هنرمند نگاهی از جنس طبیعت بی‏‌جان به عناصری شهری مانند دریچه آب خیابان‎‌ها دارد. در این نمایشگاه قیاسی فرم ثابت دریچه آب بر سطح خیابان را در همه تابلو‌ها تکرار کرده است با این حال مخاطب با طرح‏‌ها، زمینه‎‌ها و پرداخت‎های مختلف هنرمند در این آثار مواجه است. دریچه‌های آب با عنوان‎هایی مانند آب تهران، دانشگاه تهران، آب و فاضلاب تهران و مانند این‎‌ها روی تابلو‌ها خودنمایی می‌‏‌کنند، آن‌ها می‌‏توانند بخشی از حافظه ذهنی شهر باشند، یا عبارت‎هایی که در یک بازی زبانی برای مخاطب معنادار باشند. به لحاظ تکنیکی چالش قیاسی با طرح و فرم زمینه‏‌ها چشم‎گیر است، او گرچه تلاش کرده است با دیدن تابلو‌ها مخاطب هرچه بیشتر احساس کند که به کف خیابان نگاه می‌‎کند، بر اساس همین هدف هم هست که او بوم‌هایش را به دوقسمت تقسیم کرده است به شکلی که گویی هر دریچه همچون آنچه در واقعیت وجود دارد از سطح کلی تابلو جدا شده و یکی دو سانتی‏متری به جلو حرکت کرده است.

انتهای پیام/