سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالریهای؛ راه ابریشم پارک لاله، شیرین، هما، پروژههای آران و گالری اُ پنج گالری هستند که در گزارش این هفته گالریگردی به آنها پرداختهایم.
عکسهای کامبیز درمبخش در راه ابرایشم پارک لاله
کامبیز درمبخش کاریکاتور پیشکسوت، این بار به سراغ نمایش بخشی از عکسهای خود رفته است. نمایشگاهی که "کامبیز درمبخش؛ لطفا لبخند بزنید" نام دارد و در آن درمبخش به جز بخشی از کاریکاتورهای خود ۳۰ عکس را به تصویر گذاشته است. عکسهای درمبخش اما از جنس کاریکاتورهای او هستند، شاید بتوان آنها را عکاسی پرتره نامید، اما پرترههایی که درمبخش برای عکاسی انتخاب کرده است در واقع خود پیشتر خلق شدهاند، نقاشیهای قاجاری، عروسکها و مانکنهای بیجان که درمبخش شوخطبعانه آنها را آراسته یا از فضای خود خارج کرده و یا با تور تزیین کرده است تا از دنیای خود که کم و بیش جدی است به دنیای آثار هنرمندی وارد شوند که کاریکاتورهایش خطهایی ساده در زمینهای سفید هستند و برای ساختن مجموعه عکسش همچون نسخهای که کتابهای آموزشی دوران دبستان به "مواد لازم" اما دم دستی نیاز است. او هنرش را ساده میبیند، کاریکاتورها او از حداقل خلق میشوند یک کاغذ سفید و یک قلم و بعد خطها، عکسهای او هم به همین سادگی هستند و آن طور که خود در ابتدای نمایشگاه روی میزی نشان داده است مواد لازم برای عکسهای چند تکه تور، پرینت یک نقاشی قدیمی و یک دوربین بیشتر نیست.
اتاق نیمه تاریک در پروژههای آران
پروژه "خلا روشن" به کیوریتوری امیرعلی قاسمی از جمعه کار خود را آغاز کرده است، پروژهای که درباره سینماست اما نه آن سینمایی که در سالنهای شهر نمایش داده میشود، بلکه آن بخش از سینما که ما یا ندیدهایم یا کمتر دیدهایم و میکوشد تلقی ما از تصویر، عکس و کارکردهای آنها را در ذهن ما به هم بریزد. "اتاق نیمه تاریک" بخشی از این رویداد هنری است که در پروژههای آران به نمایش گذاشته شده است. در این نمایشگاه آثار بهار صمدی، نوید سلاجقه و آتوسا پورحسینی در قالب نیومدیا در معرض دید قرار گرفته است. مجموعهای از ویدئو، صدا و اجرا که هر یک به شکلی در تلاش برای به چالش کشیدن مخاطب هستند. آتوسا پورحسینی در ویدئوی "فاز آخر" نمایی از دریا، آب و به درون و بیرون آب رفتن را به ما نشان میدهد، حسی که مخاطب را یاد غرق شدن در آب میاندازد که به همراه صدا تجربهای جدید را برای مخاطب پدید میآورد. نوید سلاجقه و بهار صمدی نیز در این نمایشگاه دو پروژه انفرادی و دو پروژه دو نفره را ارائه کردهاند. در این آثار مخاطب با نگاهی متفاوت از سوی هنرمند به عکس مواجه میشود، عکس و تصویر به مثابه بخشی از تاریخ شخصی، یا حافظه جمعی و همینطور مفهوم خاطره از سوی هنرمندان در این دو اجرا دوباره معنا میشوند، از صافی دستگاه پخش میگذرند، روحشان دوباره شستشو مییابد و یا جسمشان در آیینی برای بیش از پیش فراموش شدن به دست باد سپرده میشود.
سرزمین هرز در گالری اُ
"سرزمین هرز" عنوان نمایشگاهی است از طراحی، مجسمه و چیدمان کلثوم صالحی که به عنوان نخستین نمایشگاه این هنرمند از سوی گالری اُ برگزار شده است. آثار صالحی به شکلی تازه به زوال میپردازند، زوالی که در شکل و طرح ماهیهای پوسیده، یا جمجمههای ناشناس خود را نشان میدهد. نمیتوانید بفهمید این ستونهای فقرات رها شده درون طراحیها متعلق به چه موجودی هستند اما حالتی انسانی در همه آنها هست، نوع رها کردن همه چیز، کرختی یا جدا شدن از مفهوم حیات، موضوعی که البته کاملا انسانی است، انسانی که هم دچار چنین حالاتی میشود و هم میتواند با شیوه رفتاری که پیش گرفته است این هجوم میرایی را برای دیگر موجودات و انسانها رقم بزند. انسان اما چگونه به مفهوم حیات میرسد؟ و کجا خواهد توانست با جهان آشتی را از سر گیرد؟
العاذر مرده بود در هما
گالری هما در جدیدترین نمایشگاه خود مجموعهای از آثار حجمی و نقاشیهای محمد پیریایی را با عنوان "العاذر مرده بود" برای نمایش انتخاب کرده است. پیریایی در این آثار به طبیعت بیجان پرداخته است، میوهها و ظرفهای آشنا که همیشه برای نقاشی طبیعت بیجان در دورههای گذشته مورد استفاده قرار میگرفتند در این آثار نیز دیده میشوند اما اینها همان طبیعت بیجان نیستند، آنها بیش از آنکه همچون نقاشیهای مرسوم به دنبال بیان شکل "طبیعی" یا همان طبیعت باشند، بخش دوم این عبارت یعنی "بیجان" را دنبال کردهاند. طرحهایی از میوه و ظرف که گویی بیشتر به جهان مردگان تعلق دارند؛ گرچه نمادهای زندگیهای زندگی را درون خود دارند اما تلاش آنها بر این است که از مفهوم زندگی نیز به اندازه مفهوم رایج از طبیعت بیجان به یک اندازه بگریزند. با این حال آنها گرچه دست به کار چنین تلاشی شدهاند اما همچنان طبیعت بیجان هستند.
کفبینی در گالری شیرین
"کف بینی" عنوان مجموعهای از آثار حمیدرضا قیاسی است که هنرمند نگاهی از جنس طبیعت بیجان به عناصری شهری مانند دریچه آب خیابانها دارد. در این نمایشگاه قیاسی فرم ثابت دریچه آب بر سطح خیابان را در همه تابلوها تکرار کرده است با این حال مخاطب با طرحها، زمینهها و پرداختهای مختلف هنرمند در این آثار مواجه است. دریچههای آب با عنوانهایی مانند آب تهران، دانشگاه تهران، آب و فاضلاب تهران و مانند اینها روی تابلوها خودنمایی میکنند، آنها میتوانند بخشی از حافظه ذهنی شهر باشند، یا عبارتهایی که در یک بازی زبانی برای مخاطب معنادار باشند. به لحاظ تکنیکی چالش قیاسی با طرح و فرم زمینهها چشمگیر است، او گرچه تلاش کرده است با دیدن تابلوها مخاطب هرچه بیشتر احساس کند که به کف خیابان نگاه میکند، بر اساس همین هدف هم هست که او بومهایش را به دوقسمت تقسیم کرده است به شکلی که گویی هر دریچه همچون آنچه در واقعیت وجود دارد از سطح کلی تابلو جدا شده و یکی دو سانتیمتری به جلو حرکت کرده است.
انتهای پیام/