سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: در داستانهایی که ایتالو کالوینو نوشته، تماشاگر نابودی انسانی هستیم که در برابر جنگی خانمانسوز، تنها قرار گرفته و برای یافتن پناهگاهی امن، دم به دم میکوشد تا جان خویش را از بلا برهاند.
ایتالو کالوینو، در روزگاری میزیست که آتش جنگ جهانی دوم شعلهور شد و دامن جهان را گرفت. وقتی جنگ جهانی دوم پایان یافت، آنچه ماند، ویرانیهای جنگ بود و حادثههای تلخی که به خاطره بدل شده بود. از این رو، گروهی از نویسندگان و هنرمندان به خلق آثاری با موضوع جنگ و پیامدهای عاطفی و روانی آن پرداختند، پیامدهایی که با گذشت سالها باز نشانههایش در جامعه دیده میشد.
بارها این موضوع در فیلمهایی که هنرمندان میساختند، نشان داده و در داستانهایی که نویسندگان مینوشتند، گفته شد و این چنین بود که مکتب نئورئالیسم ظهور کرد.
سالهاست از جنگ جهانی دوم میگذرد، ولی هنوز این گونه از ادبیات که از دشواریهای جنگ و پیامدهایش میگوید، خواندنی است. انسانی که در ادبیات نئورئالیسم نشان داده میشود، انسانی است که به خاطر دوری از صلح و دوستی و نزدیکی به زیادهخواهی و شهوتطلبی، سرگردان شده و آسیب دیده است. در این گونه از ادبیات نشان داده میشود که چگونه حرمت انسان لکهدار، و ارزشهای انسانی، نایاب میشود و همین ادبیات است که نشان میدهد، جنگ، پایانِ انسان است، اگر که انسان در برابر آن، کم بیاورد و خودش را ببازد و از امید، فاصله بگیرد و نامش را ناامید بگذارند.
در داستانهایی که ایتالو کالوینو نوشته، تماشاگر نابودی انسانی هستیم که در برابر جنگی خانمانسوز، تنها قرار گرفته و برای یافتن پناهگاهی امن، دم به دم میکوشد تا جان خویش را از بلا برهاند. در این میان، جنگ، این دیو خونآشام را میبینیم که از هر سویی پیش میآید تا انسان را در آتش بیاخلاقیها و زشتیها بسوزاند.
کالوینو، راوی روایتهای زیبا و خواندنی است، روایتهایی که خواننده را با دردها و رنجهای انسانی آشنا میکند و پلیدیهای جنگ و جنگافروزان را نشان میدهد. برخی بر این باورند که کالوینو جزو نویسندگانی است که داستانهایش با داستانهای دیگر نویسندگان مکتب نئورئالیسم فرق دارد، چرا که جاذبه بیشتری برای مخاطب ایجاد میکند. دلیل این جذابیت را در روایتهای حرفهای او باید جست که دیگر نویسندگان این مکتب کمتر از آن بهره بردند.
زندگی کالوینو به شدت با جنگ گره خورده بود. او در کوبا به دنیا آمد و مادر و پدری ایتالیایی داشت. او نخست در رشته کشاورزی درس خواند که به دلیل عشق به ادبیات، رشته کشاورزی را رها کرد و برای ادامه تحصیل، با دانشجویان ادبیات همراه شد. در این زمان بود که خبر جنگ جهانی دوم، جهان را تکان داد و شعلهور شدن آتش جنگ، جهانیان را نگران کرد. با شنیدن این خبر هولناک، او از ادبیات فاصله گرفت و به ارتش پارتیزانها پیوست و در برابر ارتش اجباری هیتلر ایستاد.
او که در 19 سپتامبر 1985 درگذشت، نویسندهای است که قلم را سلاحی بُرنده میداند که باید به دست گرفت و برای نابودی بدیها و گسترش خوبیها داستان نوشت و مردم را در برابر نازیباییها مجهز کرد.
انتهای پیام/
ابوذر هدایتی