سرویس تجسمی هنرآنلاین: محمد ابراهیم جعفری هنرمند پیشکسوت معاصر و مدرس هنر درباره آموزش هنر و تفاوت آن در آموزش عالی و آموزشگاههای آزاد گفت: یکی از ویژگیهای آموختن هنر در کلاسهای آزاد این است که هنرجو این توانایی را دارد که معلم را خودش انتخاب کند، اتفاقی که مثلا در بوزار به عنوان یک دانشکده رایج است، هنرجو براساس سلیقه و علاقه به کار و شیوه تدریس یک معلم او را انتخاب میکند و در این مسیر آموزشدهنده نیز به درستی شاگرد را راهنمایی میکند. در دانشگاههای ما معلمان از پیش مشخص هستند و دانشجو نقشی در انتخاب آنان ندارد در حالی که استاد حق دارد تشخیص دهد که یک دانشجو با استاد دیگری بهتر به نتیجه میرسد و همانطور که پیشتر گفتم دانشجو نیز باید بتواند خود شیوه و نگاه آموزشی مناسب با کارش را انتخاب کند.
وی با بیان اینکه هنرجو زمانی که احساس کند آنچه میآموزد برای او مفید است از آموزش لذت خواهد برد ادامه داد: قصد من این نیست که بگویم آموزش در دانشکده خوب یا بد است، هر کدام از اینهاویژگیهای خاص خود را دارند. شخصا از نوع امتحاناتی که در مراکز آموزشی گرفته میشود راضی نیستم چون عقیده دارم نمیتوان یک عده دانشجو را در یک یا دو ساعت آزمایش کرد و به آنها نمره داد. در همه جای دنیا استاد با دیدن و شناختن آدمها و در اختیار گذاشتن فرصت کافی برای ارائه یک اثر دانشجو یا هنرجوی خود را ارزیابی میکند به همین دلیل من نیز از زمانی که فهمیدم باید نمره بدهم دیگر به دانشگاه نرفتم.
این هنرمند پیشکسوت ادامه داد: اکنون سالهاست که موضوعی را به عنوان امتحان به دانشجویان میدهند تا بر اساس آن نقاشی کشیده و نمره بگیرد، این روش درست نیست زیرا ممکن است چنین موضوعی با هنر ربط نداشته باشد یا این زمان محدود برای کار کردن کافی نباشد.
جعفری با اشاره به این نکته، زمانی که امکانی برای آموختن بیشتر در دانشکده وجود نداشته باشد افراد به آموزشگاههای آزاد جذب میشوند افزود: نکته دیگر این است که با بهبود اقتصاد هنر و فروش آثار هنری با قیمت مناسب؛ هنرجویان نقاشی به عنوان یک شغل به این حرفه اعتماد کرده و بیش از گذشته برای آموختن هنر اقدام میکنند برای همین به آموزشگاهها نیز روی میآورند.
وی با بیان این موضوع که وقتی کسی معلم خوبی است و در یک آموزشگاه به شکل قانونی کار میکند نمیتوان گفت این شکل از آموزش بد است گفت: نکتهای که در آموزش در هر موسسه خصوصی یا دانشگاهی وجود دارد، این است که اگر میان شاگرد و استاد محبت وجود نداشته باشد چیزی به عنوان هنر شکل نخواهد گرفت. دانشگاهها و مراکز آموزش عالی جایگاه حداقلی از آموزش را دارند و اگر نباشند در آموزش هنر نقصان وجود خواهد داشت، از سوی دیگر فضای آموزشگاههای خصوصی فضای بازتری برای آموزش دارند و میتوانند زمینه تجربه بیشتر را برای هنرجو پدید آورند.
این مدرس هنر با بیان اینکه بعضی فرصتها نیز تنها در دانشگاه وجود دارد اظهار کرد: دانشجو مجبور است مدام مطالعه کند و مقاله بنویسد یا در پایان دوره آموزشی خود یک یا دو سالی را صرف تحقیق برای پایاننامه خود کنند و این موضوع بسیار مهم است.
انتهای پیام/