سرویس تئاتر هنرآنلاین: خسرو احمدی از قدیمیهای تئاتر است که سالها است در این حوزه فعالیت میکند و البته این سالها به علت نبود پیشنهادات مناسب کم کار شده و در شب افتتاحیه نمایشش در تماشاخانه ایران شهر به شوخی و طعنه گفت که چون پیشنهاد کاری برای بازی نداشته است ناگریز خودش کارگردان شده تا از خودش برای بازیگری استفاده کند. سوای این شوخی دو سال قبل خسرو احمدی نشان داد که در زمینه کارگردانی استعداد خوب و قابل توجهی دارد و دو سال قبل نمایش محیطی "شب به خیر عباس کیارستمی" را در کافه شاپ سالن اصلی تئاتر شهر روی صحنه برد و با استقبال خوب مردم روبه رو شد و کار به اجرای مجدد هم کشید. نمایشی دو نفره با بازی خودش و ارژنگ امیر فضلی. در کنار خسرو احمدی پدر، علی احمدی پسر به عنوان طراح، دراماتورژ و مشاور کارگردان او را در اجرای نمایش پپرونی برای دیکتاتور همراهی میکند. کاری که در مقایس کار قبلیشان که یک کار ساده و جمع و جور و بدون دکور بود، یک کار بزرگتر محسوب میشود.
اگر در این ماههای اخیر گذرتان به سالنهای نمایشی برای دیدن تئاتر به صورت مستمر افتاده باشد متوجه میشوید که بازار اقتباس از متنهای فرانسوی که اغلبشان هم تبدیل به فیلم شدهاند بدجوری گرم است. همین چند ماه پیش علیرضا کوشک جلالی نمایش "دست نیافتنیها" را بر اساس یک داستان معروف فرانسوی با بازی نادر فلاح و سینا رازانی روی صحنه برد و یا کامیار صالح پور نمایش "اتاق 498" را در سالن حافظ اجرا کرد و این نمایش هم براساس یک متن فیلم شده روی صحنه رفته است. بنابراین این ایده که با راه افتادن جریان و موجی همه تئاتریها از آن تبعیت میکنند و میروند به سمتش و حالا هم متنهای فرانسو ی فیلم شده توی بورس است بیشتر رفته به سمت مد و تبدیل به دغدغه ذهنی خیلی از کارگردانها شده است.
"پپرونی برای دیکتاتور" سومین کار گروه تئاتر بداهه است و یک نمایش کمدی و فانتزی با تکیه بر دیالوگ گویی پر شمار بازیگران روی صحنه است و به عبارتی کمدی نمایش روی کمدی کلام متمرکز است. نکته مهم و قابل اشاره دیگر نمایش مضمون و داستان مشترکی است که "پپرونی برای دیکتاتور" با نمایش "اسم" به کارگردانی لیلی رشیدی که تا چندی پیش در همین تماشاخانه استاد ناظرزاده روی صحنه اجرا شد دارد و هر دوی این نمایشها براساس نمایشنامهای به همین نام نوشته ماتیو دولاپورت و الکساندر دولا پتولیر اقتباس شدهاند و تم اصلی داستان یعنی انتخاب اسم برای کودکی که هنوز متولد نشده در هر دو کار به عنوان تم محوری مورد توجه قرار گرفته است.
نمایش پپرونی برای دیکتاتور به گمانم ریتم و ضرباهنگ خوبی دارد و احمدی توانسته با طراحی درست زمانی و دکوپاژی در نمایشی که گفتوگو بیس اصلی آن است توازن را حفظ کند و مخاطب تا به آخر اجرا با نمایش در ارتباط است و زمان مناسبی هم کار به پایان میرسد. مهمترین مضمون نمایش به نظرم خودخواهی ما آدمهای دوران مدرن است که فقط خواستههای خودشان را میبینند و از خواستهها و نیازهای نزدیکترین کسانشان مثل برادر، مادر، خواهر و همسر غافل هستند. فضایی که ویژه زندگی مدرن امروزی و جوامع صنعتی است. در نمایش "پپرونی برای دیکتاتور" یک شوخی احمقانه که خود ونسان روای داستان (با بازی محسن کیایی) آن را انجام میدهد زندگی به ظاهر موفق و خوشبخت خانواده را دستخوش چالشهای جدی و لطماتی میکند که شاکله و معماری زندگی همه را دستخوش تلاطم میکند و شاید هم بعد از این ماجراها و افشاگریها هیچگاه رابطههایشان به روال گذشتهاش بازنگردد. حتی در این افشای مگوهای خانواده، الیزابت زن آرام و محجوب طغیان میکند و حرفهای ناگفته سالیان دراز زندگی مشترکش با پییر را بیان میکند و با تلخی و عصبانیت میهمانی را ترک میکند و به اتاقش میرود. حتی رابطه زناشویی ونسان و زنش نیز دچار آسیبهای جدی میشود.
بازی خوب بازیگران به ویژه ژاله صامتی در نقش الیزابت در نقش یک زن تحصیل کرده که به خاطر خانوادهاش قید کار در بیرون را زده و در آخر برونریزی احساسی میکند و محسن کیایی که مثل همیشه با انرژی و قوی نقشش را بازی میکند باعث ارتباط بهتر مخاطب میشود. دیالوگنویسی نمایش با استفاده از جملات ساده و در جاهایی ایهامی درباره تطلیف کردن شوخیهای زن و شوهری باعث میشود که مخاطب عادی هم از دیدن نمایش لذت ببرد. در کلیت نمایش "پپرونی برای دیکتاتور" جدای ظاهر طنز و مفرحش زبانی هشدار دهنده درباره نشان دادن خودخواهیهای ما انسانها دارد که میتواند زندگی را به کامها تلخ کند. شاید دیدن این نمایش باعث شود خیلی از مخاطبان در رفتارشان تجدید نظر داشته باشند.
انتهای پیام/
احمد محمد اسماعیلی