سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "بازیخانه" به نویسندگی یک ذهن گروهی و کارگردانی اکرم موسوی که توسط کودکان و نوجوانان استثنائی اجرا میشود، یک نمایش عروسکی خیمهشب بازی است و تدارک اجرای آن به لحاظ خاص بودن بازیگران و عروسکگردانهای آن با اهداف روانشناختی و تربیتی انجام شده است.
این نمایش بسیار کوتاه "پانزده دقیقهای" داستانک معینی ندارد و صرفأ با توجه به القاب، وجه تسمیه و کارکرد نمایشی خود عروسکها، دیالوگها و گفتارهائی در نظر گرفته شده تا بلکه تماشاگران این عروسکهای نمایشی که همگی "نخی"اند، از مشاهده آنها لذت ببرند و بخندند. عروسکها در درون خیمه توسط عروسکگردانهائی که ترکیبی از کودکان و نوجوانان استثنائیاند، بازیدهی میشوند. جنس عروسکها عمده تأ از پارچه است. نمایش با ترانهخوانی و توضیحات مرشد و بچه مرشد که طبق معمول جلو خیمه روی صندلی نشستهاند، پیش میرود. در صحنههای معینی یکی از عروسکها اساسأ بیرون خیمه و به طور عینیتر توسط بچه مرشد حرکت داده میشود. بچه مرشد در صحنههائی دست به داخل خیمه هم میبرد و لباس یکی ازعروسکها را مرتب میکند. این نزدیک شدن و تماس با عروسکها، مضمون اجرا را تا حدی کمیکتر میکند و حالت "بازی گونگی" و بازیگری نمایش را ارتقاء میدهد.
نمایش در آغاز با جمله "زندگی شیرین است" که توسط مرشد نوجوان بیان میشود، شروع میگردد. این مرشد نوجوان تنبک هم میزند. تعداد عروسکها در این اجرا زیاد است و طراحی آنها بسیار ساده و غیرحرفهای است. هنگام اجرای این نمایش عروسکی خیمهشب بازی، مرشد و بچه مرشد که هر دو از کودکان و نوجوانان استثنائیاند، با شور و شوق زیادی اجرای نمایش را پیش میبرند. خود نمایش چندان خنده دار نیست و حتی داستانکی هم ندارد و مخاطب را هم سرگرم نمیکند، اما برای خود گروه به دلائل روانشناختی، بسیارجالب و مهم جلوه میکند و این در واکنشهای مرشد و بچه مرشد آشکاراست.
نمایش "بازیخانه" که با ذهنیتهای گروهی تدارک دیده شده و آن را اکرم موسوی کارگردانی کرده است، برای تماشاگران چندان دلچسب نیست و فقط از این منظر که به عنوان یک کار هنری تجربی کارگاهی از طرف گروه خاصی که در شرایط عادی چنین اجرای نمایشی توسط آنان به باور در نمیآید، برای تماشاگران باور پذیر و ستودنی است.