سرویس تئاتر هنرآنلاین: اصل نمایش"اپرت نیرنگ اورنگ" که در دوره قبل جشنواره تئاتر آیینی و سنتی توسط الهام جعفری روی صحنه رفته بود؛ براساس نمایشنامه "نیرنگ‌های اسکاپن" اثر مولیر اجرا شد. این اثر در سال 1313 به فارسی ترجمه و از سوی داوود فتحعلی‌بیگی در یک مجلد گردآوری شده است.

ملیکا راضی کارگردان جوان این نمایش که در اجرای دوره قبلی این نمایش به عنوان بازیگر حضور داشت با تغییراتی این نمایش را در هفدهمین جشنواره تئاتر آیینی و سنتی به اجرا در آورده است. نمایش "اپرث نیرنگ اورنگ" در اصل یک نمایش کلاسیک تخت حوضی با تمام مولفه‌های نام آشنای آن است (جوان‌های عاشق پیشه و دلداده که در سر راه ازدواج‌شان مانع ایجاد می‌شود، سیاه بامزه، خوش قلب و زبر و زرنگ، حاجی طماع و پول‌پرست و زن حاجی خوش قلب و از همه جا بی‌خبر)؛ این شخصیت‌ها در تمام نمایش‌های تخت رو حوضی حضور دارند و به نوعی فقط اسم‌هایشان تغییر پیدا می‌کند و نقطه اصلی درام چالش میان حاجی و سیاه مهربان و یا همان تقابل کلاسیک خیر و شر البته از نوع کمدیش و نه نوع ملودرام و تراژیک است و مثل همه این اجراها، نمایش "اپرت نیرنگ اورنگ" با پایان خوش مواجه هستیم و طبق روال مرسوم با توجه به زمانه اجرای نمایش سیاه باز به بخشی از وقایع مهم اجتماع در قالب طنز (مذاکرات پنج + یک ) اشاراتی دارد.

نمایش شش شخصیت اصلی دارد که در یک خلوت زنانه تصمیم به اجرای نمایشی می‌گیرند و باصطلاح مردپوش می‌شوند و در پایان هم همه زن‌ها سراسیمه به خانه‌شان باز می‌گردند تا دوباره به وظائف کلیشه‌ای زنانه‌شان بپردازند.!

ضعفی که نمایش "اپرت نیرنگ اورنگ" با آن مواجه است بحث نوع کارگردانی است که چندان پخته به نظر نمی‌رسد و مخاطب با اجرای مونوتن مواجه می‌شود و کمتر در تایم اجرای نمایش صحنه‌ای جذاب، دارای خلاقیت و خنده‌داری وجود دارد که ذات و لازمه این نوع نمایش‌هاست. در این گونه نمایشی معمولا بازیگر نقش سیاه با هوش و دقتی که دارد از نوع فضا و جنس تماشاگران می‌تواند فضایی متفاوت و گرم را در جهت ایجاد ارتباط بهتر با مخاطب ایجاد کند. هر چند لحظاتی صحنه‌های خنده داری در نمایش دیده می‌شود . اما در کلیت نمی تواند به نمایش جذابیت و گرمی ببخشد.