سرویس مد و لباس هنرآنلاین : پریسا زینعلی که تا مقطع فوق لیسانس در رشته طراحی پارچه و لباس تحصیل کرده است، در چهارمین جشنواره مد و لباس فجر توانست رتبه اول طراحی پارچه را به دست آورد. زینعلی در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: دو سال کارگاه چاپ داشتم و روی انواع پارچه با شیوه‌های مختلف چاپ سیلک انجام می‌دادم و کارهایم در بیشتر فروشگاه‌های شهر کتاب به شکل جامدادی، کیف و... به فروش می‌رسید.

زینعلی ادامه داد: معمولا از طرح‌های سنتی و نقوش دوره‌های مختلف تاریخی استفاده می‌کردم. برای این کار یک دوره خاص را در نظر می‌گرفتم و با الهام از آن طراحی پارچه انجام می‌دادم.

او با اشاره به آموزش‌های دانشگاهی گفت: نکات خوبی در دانشگاه آموزش داده می‌شود اما وقتی وارد بازار کار می‌شوید می‌بینید سلیقه مردم بسیار متفاوت است و چیزهایی که یاد گرفته‌اید اصلا کاربردی نیست. بیشتر چیزهایی که در دانشگاه یاد می‌گیریم تخیلی است و کاربردی نیست. به عنوان مثال ما طراحی برای کاغذدیواری، پرده، رومبلی و... را یاد گرفتیم اما بیشتر آن طرح‌ها برای اجرا به ماشین‌آلات خاصی نیاز دارند که ممکن است در ایران موجود نباشد یا سرمایه زیادی لازم داشته باشد. هیچ استادی به ما نمی‌گفت طرحی بزنیم که قابل اجرا باشد، بنابراین ما هرچه را دلمان می‌خواست طراحی می‌کردیم اما بعد از دانشگاه متوجه شدیم آن طرح‌ها قابل اجرا نیست.

زینعلی ادامه داد: در دانشگاه باید اصول کاربردی را آموزش دهند و دانشجو را با کار در کارخانه آشنا کنند، چون کار حرفه‌ای با دروس ما بسیار متفاوت است. در دانشگاه به صورت تئوری به ما می‌گفتند ماشین چاپ چگونه کار می‌کند و حتی در مورد ماشین‌هایی صحبت می‌شد که بسیار قدیمی بودند و الان دیگر وجود ندارند. این که در کتاب عکس یک ماشین چاپ را ببینید تفاوت زیادی با این دارد که در کارخانه نحوه کار کردن آن را ببینید.

او که هم اکنون به عنوان طراح بافت اتیکت در یک کارخانه مشغول به کار است افزود: هیچ کدام از آن چیزهایی که در مورد بافت در دانشگاه یاد گرفتم در زمان کار به دردم نخورد. به ما بافت دستی را آموزش دادند اما الان هیچ کس به آن شیوه کار نمی‌کند و کاملا منسوخ شده است. من در کارخانه اصول را آموزش دیدم و بعد شروع به کار کردم.

زینعلی در مورد بازار کار طراحان پارچه گفت: کار به آن شکل که طراح بتواند طرح مورد نظر خود را به تولید برساند واقعا وجود ندارد. کارخانه‌ها به طراح اجازه نمی‌دهند طراحی کند بلکه او را استخدام می‌کنند و پارچه‌ای را که از ایتالیا، ترکیه و... آورده‌اند به او می‌دهند تا طرح آن را برای تولید در کارخانه کپی کند.

این طراح پارچه افزود: اجازه کار خلاقانه به طراح داده نمی‌شود مگر این که کارخانه دارد خیلی روشنفکر بوده یا بسیار ریسک‌پذیر باشد. من تا به حال ندیده‌ام هیچ کدام از طراحانی که می‌شناسم توانسته باشد کارفرما را به تولید طرح خود راضی کند. البته کارخانه‌دار هم حق دارد چون نمی‌تواند برای تولید چند هزار متر پارچه ریسک کند و با توجه به شرایط سخت بازار ترجیح می‌دهد از طرح‌هایی که به فروش آنها اطمینان بیشتری دارد استفاده کند.

زینعلی در مورد اثری که در جشنواره مد و لباس شرکت داده بود گفت: با بررسی فلزکاری دوره سلجوقی نقوش مختلف انسانی، حیوانی، گیاهی و... را طبقه‌بندی کردم و با ترکیب آنها طرح جدیدی به وجود آوردم. سعی کردم منبع الهام من در طرح نهایی چندان واضح نباشد و حالت سنتی نداشته باشد. با استفاده از آن نقوش، طرح‌های مدرن با رنگبندی‌های جدید به وجود آوردم که در نگاه اول هیچ شباهتی به آن طرح‌های سنتی قدیمی ندارد.

او با بیان اینکه برگزاری جشنواره مد و لباس کار مثبتی است افزود: اطلاع‌رسانی جشنواره بسیار ضعیف بود و من از طریق دوستانم متوجه برگزاری آن شدم، بنابراین من طرحی را که از قبل داشتم به جشنواره فرستادم. در حالی که اگر اطلاع رسانی درستی در زمان مناسب انجام می‌شد ما می‌توانستیم وقت بیشتری بگزاریم و طرحی که به جشنواره مربوط شود را ارائه دهیم. مسئله دیگر این است که با پایان جشنواره باید از کارها حمایت شود. تقدیر شدن از کارها خوب است اما کافی نیست. اگر طرح ما ثبت شود، تولید شود و چین حمایت‌هایی از آن صورت گیرد ارزش بیشتری دارد.

انتهای پیام/