سرویس تجسمی هنرآنلاین: 13 مرداد سال گذشته نقاشی‌های منور رمضانی در گالری شیرین برپاشد، نقاش خودآموخته‌ای که در آثارش رنگ و بوی گذشته را می‌توان جستجو کرد. حال پس از گذشت یک سال و در سی امین روز از مرداد سال 94 بار دیگر ننه حسن به گالری شیرین آمده است. وارد گالری شیرین که می‌شوی اولین چیزی که به چشم می‌خورد نقاشی‌هایی است که پر از رنگ و امید هستند. نقاشی‌هایی که پر از عشق و شور هستند. باورش سخت است که این‌همه رنگ و شادی و عشق همه متعلق به زنی باشد که سال‌هاست جوانی را پشت سر گذاشته است. به او می‌گویند "ننه حسن" اما نامش منور است، ننه حسن ما را می‌برد به هفتاد و اندی سال پیش زمانی که شور رنگ و شادمانی داشت. او می‌گوید: متولد روستای سهرورد از توابع روستای خدابنده در زنجان هستم. سال‌ها کنار خانواده‌ام فرش می‌بافتم و نقوش فرش‌ها را رنگ آمیزی می‌کردم. شیر و پلنگ و اسب می‌کشیدم و جیران و خاتون‌ها را رنگ آمیزی می‌کردم. بعد هم آن فرش‌ها را از روی نقش و نگارهایی که کشیده بودم، می‌بافتم و به پدر و خانواده تحویل می‌دادم تا بفروشند. دوست داشتم کتاب‌های قدیم را بخوانم. یادم می‌آید که برایم کسی را آورده بودند تا به من آموزش و درس بدهد من نقاشی می‌کشیدم اما مادرم دوست نداشت، از درس عقب بمانم. از آن سال‌ها زمان زیادی می‌گذرد. در تمام این سال‌ها دلم می‌خواست قلم به دست بگیرم و نقاشی کنم اما این اتفاق نیفتاد تا اینکه از 7 سال پیش همه کار‌هایم را کنار گذاشتم و تنها نقاشی می‌کشم.

ننه حسن با هیجانی وصف ناشدنی ادامه می‌دهد: هر چیزی که به ذهنم می‌رسد، نقاشی می‌کنم. از کتاب‌های قدیمی، شمشیر‌ها و جنگ‌ها و یا آداب و رسوم خانواده‌ها را دوست دارم نقاشی کنم. در بچگی‌ کتاب‌ها و قصه‌ها را برایم می‌خوانند و آن‌ها در ذهنم هنوز مانده است. از رستم و سهراب تا مراسم عروسی و عزا، همه داستان‌ها در ذهنم نقش می‌بندند. از پنج سالگی تا همین چند سال گذشته فرش بافتم. الان هم که سنم رسیده به هفتاد و پنج سال راضی‌ام؛ گاهی هنوز قالی می‌بافم و نان درست می‌کنم. ننه حسن دوست داشتنی با اشاره به تابلویی که بر روی دیوار گالری شیرین نقش بسته است می‌گوید: یکبار خواب دیدم که به مکه و برای زیارت می‌خواهم بروم. من و پسرم در راه مکه بودیم که یک راه سفید را پسرم رفت و انتهای جاده ماه بود که به آنجا رسید اما من از راهی رفتم که به مکه نرسیدم و برگشتم. در‌‌ همان لحظه از خواب بیدار شدم بعد تصمیم گرفتم آن خواب را نقاشی کنم که حاصلش شد این تابلو. من داستان‌هایی را می‌کشم که در ذهن‌ها باقی بماند. گاهی با نقاشی کردن تخلیه روحی می‌شوم. تنها راه فرار از فشار و غم در لحظه‌هایی برایم ترسیم نقاشی است.

ننه حسن از داستان‌های تاریخی هم نقاشی کشیده است وقتی از او در این باره می‌پرسم پاسخش اینگونه است همه داستان‌ها را می‌دانم. داستان‌های قدیمی را شنیده‌ام. آنچه را که نمی‌دانم از پسرم می‌پرسم. در قدیم کنار کرسی برای بچه‌هایم داستان‌های قدیمی می‌خواندم. این نقاشی‌ها برگرفته از‌‌ همان داستان‌های قدیمی است. امروزه خورد و خوراک‌ها اصلا خوب نیستند و ما برای نسلی هستیم که روغن حیوانی می‌خوردیم و به همین دلیل الان ذهنیت خوبی دارم که خواب‌ها در خاطرم می‌مانند و آن‌ها را نقاشی می‌کنم. ما به سختی کار و کشاورزی می‌کردیم و غذای سالم می‌خوردیم اما جوان‌های امروز توانایی کمی دارند و تغذیه مناسبی ندارند. پسر ننه حسن به او قول داده بود که اگر نقاشی‌هایش را زیاد کند، برایش نمایشگاهی دایر می‌کند که این اتفاق هم افتاد. ننه حسن می‌گوید: اوایل با خودکار و مداد نقاشی می‌کشیدم اما پسرم سخت‌گیری کرد و از آن به بعد قلم به دست گرفتم. برای اینکه بتوانم نقاشی‌هایم را به نمایش بگذارم از سه یا چهار سال پیش مداوم کار کردم و پیگیر نمایشگاه نقاشی‌ها بودیم تا اینکه بالاخره اتفاق افتاد و این دومین باری است که در این گالری نقاشی‌هایم به نمایش در می‌آید. ننه حسن در پایان به هنرآنلاین گفت: خدا در این سن و سال به من ذهن داده است تا من نقاشی‌ بکشم، چرا که من رفتنی هستم و این‌ها می‌مانند. گفتنی است: نمایشگاه نقاشی‌های ننه حسن تا 11 شهریور ماه در گالری شیرین به نمایش در می‌اید. انتهای پیام/