به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی برنامه، سومین نشست از گفتمان ضرب اصول با موضوع بررسی مشکلات برگزاری کنسرتها با حضور فردین خلعتبری، رامین صدیقی، کامبیز نوروزی و شهرام صارمی برگزار شد. صارمى: افزایش وجه دریافتى اماکن براى کنسرتها، ١٨٠ اجرا فرهنگسراى ارسباران را به یک کنسرت در سال ٩٤ رسانده است. شهرام صارمی در ابتدای این نشست با اشاره به روندی که گروهها برای دریافت مجوز کنسرت طی میکنند، افزود: در ابتدای کارگروهها ابتدا باید ثبت شوند که برای این کار باید دو سه فایل تصویری ضبط شود و به همراه اعضای گروه ارسال شود و برود برای ثبت. در این مرحله فیلم گروه بررسی میشود و با توجه به ضوابطی که دفتر موسیقی وزارت ارشاد دارد، وقتی تأیید شد، اعلام میکنند که شرح برنامه و سایر اطلاعات را بیاورید تا پرونده برای رفتن به شورای موسیقی به جریان بیفتد. بعد از این مرحله، اگر گروه شعر داشته باشد، اشعار باید به طور جداگانه تحویل شورای شعر شود و سپس اشعار و نمونه اثر ضبطشده گروه ارسال میشود. پس از تأیید نامهای داده میشود به حراست معاونت هنری که تمامی اعضای گروه باید در آن مکان حاضر شوند و فرم پرسشنامه فردی را پر کنند. بعد از این مرحله حراست نامهای به اماکن نیروی انتظامی میدهد. صارمی ادامه داد: در اماکن هم مجدداً اشعار و افراد گروه معرفی میشوند و مجدداً نمونه صوتی و تصویری از گروه خواسته میشود. بعد از این مرحله اماکن دوباره به حراست معاونت هنری پاسخ میدهد. در اداره اماکن طی سالهای گذشته وجهی را دریافت میکردند. برای سالهایی مثل ارسباران که زیر 500 نفر هستند مبلغ یک میلیون دریافت میشد، اما در ابتدای امسال این مبلغ به حدود سه میلیون افزایش یافته است و همین امر باعث شد که ما در همین فرهنگسرا که در سال پیش نزدیک به 180 اجرا داشتیم اما در سال 94 تنها یک کنسرت برگزار کردهایم. خلعتبرى: باید گفتوگو کنیم فردین خلعتبری، آهنگساز در ادامه این نشست گفت: کشور ما به هر صورت کشور نوپایی است در همه زمینهها و ما انگار در ابتدای راه هستیم و همیشه باید از ابتدا شروع کنیم. امیدوارم گفتمان ضرب اصول ترتیبی اتخاذ کند تا در جلسات بعدی مباحث مربوطه این نشست را پیگیری کند. کاش امروز افرادی که مسئولان کار هستند میتوانستند حضور یابند و پاسخگو باشند. او افزود: گفتوگو میتواند آدمها را از انفعال بیرون دربیاورد و اینکه افرادی از مواجهه با همدیگر فرار میکنند باعث میشود تا طرح موضوع و سؤال صرفاً یکطرفه باشد و فقط این تلقی ایجاد میشود که ما فقط داریم اعتراض میکنیم. صدیقى: برگزاری کنسرت در دو سئانس توهین به مخاطب است رامین صدیقی در ادامه این نشست گفت: تمام دغدغههای برگزاری کنسرت در کشور تنها به فرایند صدور مجوز محدود نمیشود و به نظر من طرح این مبحث در حال حاضر موضوعیت ندارد. من به عنوان فردی که ٢٠ سال است در موسیقی فعالیت میکنم میتوانم بگویم که برگزاری کنسرت فقط بحث تشریفات اداری نیست کنسرت یک رویداد اجتماعی است که متأسفانه ما در کشورمان آن را جدی نگرفتیم و به خاطر صبوری مخاطبانمان که واکنش نشان نمیدهند سخنی نگفتیم. هیچوقت تا حالا گفته نشده که افرادی که بهای زیادی برای بلیت میپردازند حق دارند که صدایی درست بشنوند. او ادامه داد: این توجه در حوزه موسیقی بسیار قلیل است ما موظفیم به مخاطبی که به کنسرت میآید حداقل خدماتی را ارائه دهیم. اگر شرایط سالن به گونهای است که هنرمند نمیتواند صدای درست به مخاطبش برساند نباید روی صحنه برود. اگر یک حساب سرانگشتی بکنیم متوجه میشویم که برگزاری یک کنسرت زنده یک اتفاق اقتصادی مهم است و به خیلیها سود میرساند. ما نمیتوانیم کیفیت بد برگزاری یک کنسرت را زیر چتر مسائل و مشکلات مالی پنهان کنیم. صدیقی تصریح کرد: درآمد اقتصادی یک کنسرت رقم قابل توجهی است، اما در این میان مخاطب نادیده گرفته میشود بحثی که من در ایران اساساً با آن مشکل داریم این است که اجراها در دو سئانس برگزار میشود و این به نظر من توهین به مخاطب است. مخاطبی که ١٠٠ هزار تومان پول بلیت پرداخت میکند نباید ناراحت از سالن بیرون بیاید. تأسف من این است که این رویکرد به تدریج در موسیقی سنتی و کلاسیک هم گریبانمان را گرفته است. البته در این میان نباید از بحث محدودیتهای فضاهای اجرای زنده چشمپوشی کرد. وی خاطرنشان کرد: ما در کشوری زندگی میکنیم که در ایام نوروز یک ماه در خلسه به سر میبریم و اگر ماههای سوگواری را نیز به آن اضافه کنیم و فشردگی ماه بهمن که جشنوارهها همه سالنها را پر میکنند در نظر بگیریم، میبینیم که فقط هفت ماه و اندی برای اجرای زنده زمان هست. نزدیک به ٢٠ میلیون نفر شهر تهران و حومه آن زندگی میکنند و متأسفانه ظرفیت فضاهای فرهنگی برای این جمعیت بسیار کم است. وی تصریح کرد: در شهر تهران تنها دو سالن داریم که قابلیت اجرا دارند. البته یکی از مهمترین مسائل این است که سالن تنها یک ساعت قبل در اختیار گروههای برگزارکننده کنسرت قرار میگیرد. حال این سؤال مطرح میشود که مگر ما قرار است پیتزا درست کنیم. هنرمند باید ساعتها در سالن حضور داشته باشد و مقدمات کیفی کار را فراهم کند. متأسفانه ما مخاطب را در این بازی درگیر نمیکنیم و مثلاً حتی عنوان میکنیم که ما به خاطر شما است که در دو سئانس کنسرت برگزار میکنیم. وی افزود: ما سالنهایی در تهران داریم که برای یکسری از موسیقیها اصولاً مناسب نیست. من اگر میتوانستم خیلی از کنسرتها را در تالار وحدت برگزار نمیکردم لازمه بسیاری از کنسرتها این است که در یک محیط صمیمی برگزار شود. متأسفانه ما در تهران چنین مکانهایی نداریم. صدیقی در بخش دیگری از سخنانش بیان داشت: پروانه فعالیت یک هنرمند یا تهیهکننده موسیقی مثل تصدیق میماند شما مثلاً وقتی از راهنمایی و رانندگی تصدیق میگیرید، هر روز با راهنمایی و رانندگی تماس نمیگیرید که برای تردد در شهر اجازه کسب کنید. پروانه فعالیت یک هنرمند هم مانند تصدیق است اما متأسفانه اطمینان متقابل وجود ندارد. باید امکانی وجود داشته باشند که دارای یک پروانه قانونی باشند و از طرفی ما باید بخشی را که به عنوان قیف ممیزی یاد میکنیم را به افرادی امین واگذار کنیم. موضوعات دیگری هم دراینباره مطرح است مثل اینکه در حال حاضر 700 الی 800 هزار نفر در ایران از موسیقی ارتزاق میکنند و مسئله موسیقی در مملکت ما اصلاً چیز کوچکی نیست. نوروزى: تعریف حقوقی از موسیقی پاندولی است کامبیز نوروزی، حقوقدان، در ادامه این نشست گفت: آقای صدیقی به درستی به حقوق مخاطب اشاره کردند ما در مسائل حقوقی همواره سه ضلع را ترسیم میکنیم؛ ضلع اول مخاطب است، ضلع بعدی تولیدکننده و ضلع سوم نیز دولت است. این مثلث حقوقی زمانی درست میشود که هر سه ضلع در جای خودشان قرار بگیرند. مشکلی که ما در حقوق فرهنگی داریم در قسمت تعریف مفاهیم بین تولیدکنندگان آثار هنری و دولت است. در این حوزه فاصله تعریف مفاهیم جامعه هنری و دستگاه قدرت بسیار زیاد است. یکی از پربحثترین و پرتنشترین قلمروهایی که دراینباره همیشه مطرح میشود موضوع موسیقی است. این حقوقدان در ادامه گفت: یک تعریفی از موسیقی میگوید که موسیقی اساساً مایه آرامش است و تعریف دیگر میگوید که موسیقی معنویت را به کل از بین میبرد. بعضی از دیدگاهها میگوید موسیقی اساساً غنا است و برخی تعاریف دیگر اصل را بر حلیت موسیقی میگذارد و همچنان در این مورد اختلافنظر وجود دارد. همین موضوع باعث شده که تعریف حقوقی از موسیقی به یک وضعیت پاندولی و بیثبات تبدیل شود. همیشه دولتها در طی 30 سال گذشته به گونهای از به تعریف رسیدن یک اصل واحد برای موسیقی طفره رفتهاند. مثلاً اجرای موسیقی در فرهنگسراها به یکباره ممنوع میشود و همین بیانگر برخورد پاندولی با موسیقی است. وی افزود: به نمونه دیگری که میتوان اشاره کرد بحث کنسرتها است یک گروه تمام مراحل قانونی کسب مجوز را طی میکند و ماهها برای این کنسرت تمرین میکند و آماده میشود اما به یکباره کنسرتشان لغو میشود به اعتقاد من دستگاههای صاحب قدرت و تولیدکنندگان موسیقی باید اتفاق نظر داشته باشند. در بسیاری از هنرها مثل سینما تعاریف و چارچوبها مشخص است اما در موسیقی اینگونه نیست و موسیقیدانان و تهیهکنندگان و حتی مخاطبان تکلیف خودشان را نمیدانند. همه اینها هم از این نشأت میگیرد که هنوز بحث و جدل درباره ذات و اساس موسیقی میشود. اینجا است که وظیفه وزارت ارشاد و دولت مشخص میشود که این مشکلات را حل کنند. دولت باید مقتدر باشد و مسئولیت عمل خود را بپذیرید. وقتی مجوز یک گروه لغو میشود چه کسی باید خسارت وارده به این گروه را جبران کند.
خلعتبرى: وظیفه دولت ایجاد رفاه است خلعتبری در ادامه این نشست گفت: وظیفه دولت ایجاد رفاه است و متأسفانه این رفاه تعریف نشده است اگر مردمی در شهر بگویند چرا در شهر ما کنسرت برگزار نمیشود همه مسئولین به این موضوع توجه میکنند ما برای برگزاری کنسرت هیچ تعرفهای نداریم. یک کلاهی که همواره در مملکت بر سرمان رفته این است که به جای خصوصیسازی شبهخصوصیسازی میکنیم. مثلاً وقتی شهرداری یک ساختمان را برای کار فرهنگی میسازد چرا باید آدمهایی که دولتی هستند در آنجا تصمیمگیرنده باشند. وی ادامه داد: چند سال پیش معاونت اجتماعی وزارت کشور جلسهای را برگزار کرد و در آن این موضوع را مطرح کرد که چرا مردم در فعالیتهای اجتماعی مشارکت نمیکنند و معتقد بودند وقتی مردم به اماکن عمومی و سینما نمیروند میتواند باعث بروز آسیبهای اجتماعی شود. اگر ماجرای مشارکت مردمی برای مسئول به یک وظیفه دربیاید، مسئول مربوطه مجبور میشود به هر نحو سالنها را پر کند. باید در این زمینه قانون تعریف شود و متر قانونی وجود داشته باشد. وظیفه ارشاد فقط مجوز صادر کردن نیست. خلعتبرى: هر کس پول داد نرود روی استیج این آهنگساز در بخش دیگری از سخنانش گفت: وظیفه سالن دارها این است که از سالنها به لحاظ هنری صیانت کنند و هرکسی که پول داد نرود روی استیج! در شهرهای خارجی سالنهایی هستند که هر کسی نمیتواند در آنجا اجرا داشته باشد. اما در اینجا هر کسی با پول میتواند هرکجا که دلش خواست برنامه اجرا کند. خلعتبری در خصوص مبالغی که اماکن از گروههای هنری دریافت میکند نیز گفت: چندی پیش رئیس نیروی انتظامی اعلام کرد که گروهها نباید پول پرداخت کنند. یک نفر از اهالی موسیقی یا رسانه نیامد و این نکته را مطرح نکرد که پولی که پیش از این گرفته میشده را چرا بازنمیگردانید؟ در نظام مالی نیروی انتظامی کسی نباید سؤال بکند که این پولهای اضافه که از طریق کنستها به حسابشان واریز میشود، از کجا آمده و این درآمد از چه طریق حاصل شده است؟ شما میتوانید در یک سیستم مالی سالم، پولی مازاد برپیش بینی داشته باشید و سوالی در این باره نپرسید؟
اهالی موسیقی مطالباتشان را از طریق شخص رئیسجمهور پیگیری کنند وی افزود: من میتوانم به عنوان یک شهروند درجه دوم و یک هنرمند مطالباتم را از طریق شخص رئیسجمهور پیگیری کنم، نه از طریق مسئولی در ادارهای که تازه دو ماه است روی کار آمده. وقتی در یک شهر دادستانی در کار قوه مجریه مداخله میکند، موضوع متوجه دفتر موسیقی و یا وزارت ارشاد نیست و باید فراتر از این به این مسئله نگریست. این یک موضوع ملی است. کشوری که قوای سهگانهاش نمیتوانند با هم هماهنگ عمل کنند، قطعاً کشور باثباتی نخواهد بود. به عنوان یک شهروند معمولی میتوانیم این موضوع را با رئیسجمهور مطرح کنیم. به نظر من این ماجرا باید به وسیله شخص رئیسجمهور حل بشود. تا زمانی که سه قوا مشکلشان را با هم حل نکنند این روند ادامه خواهد داشت. او ادامه داد: در کشور ما همیشه موضوع امنیت فراتر از موضوع فرهنگ بوده است. به خاطر همین هم ما همواره شاهد بودیم که مدیران فرهنگی بعد از ترک مسندشان به سراغ کارهای امنیتی میروند و دیگر به سمت فرهنگ بازنمیگردند.
انتهای پیام/