سرویس مد و لباس هنرآنلاین : نغمه صادقی طراح لباس جوانی است که پس از تحصیل در رشته مترجمی زبان ایتالیایی به ایتالیا رفته و لیسانس مد را آنجا دریافت کرده است. او در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: 8 سال پیش به ایران برگشتم و مزون شخصی خود را راه اندازی کردم و علاوه بر آن در چند فیلم سینمایی به عنوان دستیار طراح لباس همکاری کردم. کار من اوائل در زمینه طراحی مانتو بود ولی بعدا لباس شب و لباس عروس را هم به آن اضافه کردم و برای مشتریها با توجه به محلی که قصد استفاده از لباس را دارند و فرم اندام آنها لباس طراحی میکنم.
صادقی در مورد نحوه طراحی لباسها گفت: اگر بخواهم یک مجموعه برای شوی لباس آماده کنم از هر چیزی میتوانم الهام بگیرم و بعد به آن ایده اولیه از زاویههای مختلف نگاه میکنم. به پارچه، جنس و نرمی و سختی آن توجه میکنم چون نشان دهنده روح آن ایده است. پس از آن اسکیس میزنم و بعد دنبال پارچه مناسب میگردم.
او که سابقه نمایش آثار خود را در یک نمایش زنده لباس در تهران دارد در مورد این برنامه گفت: من با دید باز جلو رفتم و بر اساس صحبتهایی که شده بود احساس میکردم به فاکتورهای جهانی خیلی نزدیک باشد. شاید این برنامهها به دلیل جدید بودن در ایران از نظر عده زیادی خوب اجرا شده باشد ولی از نظر من ضعفهای زیادی داشت. شرکت در یک شوی لباس برای من به دلیل ارتباطات کاری که ممکن است شکل بگیرد اهمیت داشت اما هیچ اتفاق مثبتی برای کار من نیفتاد و فقط هزینه و زحمت داشت.
صادقی ادامه داد: من در ایتالیا چند بار بیننده شوی لباس بودم و دیدم در یک محیط حرفهای با آدمهای حرفهای کار میکنند و کار طراح دیده میشود. ولی اینجا با صرف هزینه و زحمت بسیار، حتی یک عکس نمیتوانی از کار خود داشته باشی و در نتیجه کارها اصلا دیده نمیشود. بیشتر بینندگان شوی لباس در ایران خود طراحان لباس هستند که نمیتوانند مشتری کار یکدیگر باشند و حتی تولیدکننده هم به دیدن این برنامهها نمیآید. در اروپا برندهای معروف که تکلیفشان معلوم است، ولی برای برندهای پایینتر تبلیغات انجام میشود و دیده شدن کار آنها باعث جلب مشتری میشود.
صادقی با اشاره به سیستم آموزشی در ایتالیا گفت: تمام واحدهایی که داشتیم مربوط به فشن بود، حتی زبان انگلیسی ما متنهای مرتبط با مد بود و کامپیوتر ما در مورد نحوه استفاده از نرمافزارهای مختلف برای طراحی لباس و الگو درآوردن بود. واحد شیمی داشتیم که در مورد الیاف پارچه، دستگاههای بافندگی و نحوه کار آنها به ما آموزش میدادند. بیشتر دروس ما عملی و نکات متنوعی مانند طراحی جواهر، کیف و کفش، رنگآمیزی، چاپ و... بود. پس از آن در مقطع فوق لیسانس افراد میتوانند به صورت تخصصیتر رشتههای خیاطی، الگوسازی، استایلینگ و... را انتخاب کنند. در مجموع سیستم آموزشی ایران کاملا با اروپا متفاوت است. در ایران رشته ای که تدریس میشود طراحی لباس است اما در ایتالیا رشته فشن وجود دارد.
او در مورد ویژگیهای پوشش مردم ایران گفت: بیشتر مردم نمیدانند چه لباسی را کجا باید بپوشند بنابراین میبینیم که یک لباس سنگین را برای نهار خوردن در رستوران انتخاب میکنند. باید برای لباس پوشیدن فرهنگسازی و تبلیغات شود و دستگاههای رسمی در این زمینه کار کنند. وقتی از ایران رفتم رنگشناسی من خیلی مشکل داشت چون در ایران همه تیره میپوشیدند و من بلد نبودم رنگها را با هم ترکیب کنم. اما بعد استفاده از رنگها را یاد گرفتم و ذهنم کمکم باز شد.
صادقی افزود: وقتی به ایران آمدم اولین مجموعه خود را آن طور که دوست داشتم طراحی کردم ولی به دلیل تفاوت با لباسهای رایج، استقبال زیادی از آن نشد. ولی الان وضعیت خیلی فرق کرده، ذهن مردم بازتر شده و دید بهتری به لباس دارند. با وجود این در صنعت مد ایران هیچ چیز سر جای خودش نیست. مشکلات پوشش را میشود با تبلیغات درست و فرهنگسازی حل کرد اما من طراح فقط روی مشتریهای خودم میتوانم تاثیر داشته باشم و این کار به یک قدرت بالاتر نیاز دارد.
انتهای پیام/