سرویس تئاتر هنرآنلاین : نشست خبری نمایش "فصل شکار بادبادک‌ها" جدیدترین اثر نمایشی جلال تهرانی با حضور این کارگردان، بهنوش طباطبایی تنها بازیگر این نمایش، مازیار تهرانی مدیر هنری و طراح پوستر و طاها ذاکر تهیه‌کننده این نمایش در سالن مکتب تهران برگزار شد. در ابتدای این نشست جلال تهرانی نویسنده و کارگردان نمایش "فصل شکار بادبادک‌ها" در سخنانی ضمن خیرمقدم به خبرنگاران حاضر در این نشست، درباره روند نگارش این متن و چگونگی به صحنه بردن آن، گفت: نگارش این نمایشنامه چند سال طول کشید، البته نه به این معنا که چند سال برای آن‌وقت بگذارم، اما از آن متن‌هایی بود که هرازگاهی به سراغش می‌رفتم و مقداری کار را جلو می‌بردم تا اینکه امسال تصمیم گرفتم در مقطعی آن را تمام کنم. تهرانی درباره علت انتخاب این متن برای اجرا، ادامه داد: واقعیت این است که به دلیل مشغولیت‌ها و درگیری‌هایی که در مکتب تهران دارم، فرصت و امکان اینکه بتوانم نمایشنامه با تعداد زیاد پرسوناژ روی صحنه ببرم برایم ممکن نبود. به همین خاطر از این جهت نیز اجرای این متن با توجه بله اینکه تنها یک بازیگر دارد، برایم راحت‌تر بود. او همچنین درباره اجرای این نمایش با توجه به تک‌نفره بودن آن در سالن اصلی تئاتر شهر با بیان اینکه؛ این مسئله برای خودم نیز یک چالش بزرگ بود که بتوانم کار را با یک بازیگر در سالن اصلی تئاتر شهر به سرانجام برسانم، توضیح داد: البته باید این نکته را متذکر بشوم که برای بازیگر هم، بازی تک‌نفره در چنین سالن بزرگی یک کار دشوار و سختی است. البته باید این مسئله را نیز متذکر بشوم که نکته مهمی که اجرای این نمایش در سالن اصلی را توجیه می‌کرد این بود که چون در دکور صحنه از بادبادک استفاده کردیم و یک فضای آسمان نیز داشتیم صحنه بزرگ سالن اصلی این امکان را به ما داد. کارگردان نمایش "فصل شکار بادبادک‌ها" در ادامه با اشاره به کم‌حوصله بودن افراد در این دوره زمانه و مدت‌زمان تقریباً طولانی این اثر نمایشی خاطرنشان کرد: اغلب مخاطبان این روزها وقتی می‌خواهند نمایشی را برای دیدن انتخاب کنند، اولین سؤالشان این است که مدت‌زمان نمایش چقدر است و حوصله دیدن نمایش‌های طولانی را ندارند، ولی به نظر من اگر نمایش قدرت جذب مخاطب را نداشته باشد یک ربع هم‌زمان زیادی است. به همین خاطر اگر نمایشی این قدرت را داشته باشد می‌تواند کاری کند که حتی مخاطب دوست نداشته باشد که کار تمام شود. کارگردان نمایش "سیندرلا" در پاسخ به سؤالی درباره علت انتخاب بهنوش طباطبایی برای بازی در این نمایش گفت: من قبلاً یک‌بار با خانم طباطبایی همکاری داشتم و توانایی‌های او را در صحنه دیده بودم و به نظرم او بازیگری باهوش، با انضباط کاری و حس مسئولیت بسیار بالایی است و همه این عوامل من را به این نتیجه رساندند که این نقش را به وی واگذار کنم. تهرانی همچنین درباره طراحی دکور و نور این نمایش نیز توضیح داد: طراحی دکور این اثر انتزاعی از بادبادک است، همانند بادبادک‌هایی که در دوران کودکی می‌ساختیم که البته کمی دفورمه شده است. معتقدم طراح صحنه همانند بازیگر باید در تمام مراحل تولید کار حضور داشته باشد و صحنه را کشف کند. کاری که اکثراً طراحان انجام نمی‌دهند، به همین دلیل ترجیح می‌دهم طراحی صحنه کارهایم را خودم بر عهده داشته باشم. موسیقی هم از این قاعده مستثنا نیست. نوازندگان این کار، مانند بازیگر نمایش که نقش خودش را در این اثر پیدا می‌کرد، حضورشان را در این کار کشف کردند. تهرانی با بیان اینکه تلاش می‌کند فضای کارهایش شبیه هم نباشد، خاطرنشان کرد: همیشه سعی کردم کارهایم شبیه یکدیگر نباشد چراکه تکرار عمر را تلف می‌کند. در هر کار پرسش‌های تازه‌ای برایم به وجود می‌آید تا بتوانم کاری انجام دهم که تاکنون نکرده‌ام. شاید گاهی به دلیل ناتوانی و محدودیت‌هایی که با آن مواجهم، شباهت‌هایی ایجاد شود. او همچنین با اشاره به اینکه هر پروژه‌ای روش خود را دارد؛ اظهار داشت: من خودم را دانای کل نمی‌دانم و نمی‌خواهم مخاطب را به ذهنیت خودم نزدیک کنم بلکه اشتیاق دارم بدانم مخاطب چه برداشتی از شخصیتی که من برای او خلق کرده‌ام دارد. تصور من از این شخصیت بسیار به واقعیت نزدیک است. نسرین دخترعمویی است که گم شده. در تئاتر هر چیزی خودش است یعنی هیچ‌چیز نماد چیز دیگری نیست. پس از سخنان جلال تهرانی، بهنوش طباطبایی بازیگر این نمایش نیز در سخنان کوتاهی با بیان اینکه؛ من در موقعیت سختی قرار گرفتم و با چالش بزرگی روبه‌رو شدم، گفت: نمی‌توانم این نقش را با هیچ‌کدام از کارهای قبلی‌ام مقایسه کنم چراکه از زمانی که آن را خواندم با تمام سلول‌های بدنم درگیر آن شدم. طباطبایی با بیان اینکه زمانی که به‌عنوان بازیگر در کار کارگردانی همچون جلال تهرانی حضور دارید، نمی‌توانی از آنچه پیش از این تجربه کرده‌ای استفاده کنید، افزود: من در این نمایش خودم را به او سپردم، و حتی یک دیالوگ و یا یک حرکت کوچک را در صحنه بدون نظر او انجام نمی‌دهم. طباطبایی با اشاره به تجربه یک اجرای مونولوگ اضافه کرد: وقتی متن را خواندم حسی که برایم به وجود آمد، هیجان و ترس بود. اینکه چگونه می‌توانم چنین کاری را اجرا کنم؟ مونولوگ کاری خاصی است و هر بازیگری برای محک زدن خودش باید این تنهایی و بی‌پناهی در صحنه تجربه کند. انتهای پیام/