سرویس موسیقی هنرآنلاین: کامران منتظری متولد 1359 است و تنبک نوازی را از سال 1367 شروع کرده و تحت نظر نوید افقه به فراگیری شیوه نوین تنبک نوازی پرداخت. کنسرت های مختلف تکنوازی و گروه نوازی در داخل و خارج از کشور برگزار کرده است. از جمله اجراها می توان به فستیوال مورگن لند در آلمان، کنسرت در شهر وایمار آلمان در برنامه بزرگداشت حافظ و گوته، کنسرت به همراه گروه کر رادیو برلین به رهبری "دیوید جونز" تور 2010 در کانادا و امریکا، کنسرت در کشورهای قطر، امارات، روسیه، بلاروس، اتریش، چک و همکاری با گروه کامکارها در موسیقی فیلم مستند ایران و همچنین همکاری با گروه‌های راز و نیاز، سواران و قمر اشاره کرد. او همچنین از سال 1390 گروه کوبه ای "پژواک" را با چند تن از هنرجویان خود تشکیل داد که هم اکنون مشغول ضبط آثار خود با این گروه است.

دونوازی تار و تنبک در آلبوم "کوک سکوت" به همراه حامد فکوری، "هوای آفتاب"، "یار و دیار" به همراه گروه قمر با صدای سالار عقیلی، "طغیان"، "خواب خورشید"، " بادآباد" به همراهی میدیا فرج نژاد و آلبوم "گاهی سه گاهی" به آهنگسازی پویا سرایی با صدای محمد معتمدی از آثار این نوازنده تنبک است.با این نوازنده گفت و گویی انجام دادیم که از نظرتان می گذرد:

چه آثاری در دست انتشار دارید؟

سال گذشته آلبوم "این سه خط بی انتها" را منتشر کردیم که خوشبختانه این اثر با استقبال مخاطبان مواجه شد. آلبوم دیگری در دست انتشار دارم که این اثر به تکنوازی تنبک اختصاص دارد. این اثر از سال 1383 یعنی حدود 11 سال پیش ضبط کردم و امسال تصمیم گرفتم این اثر موسیقایی را منتشر کنم.این اثر به سبک نوید افقه نواخته شده است و هنوز نو هستند به همین دلیل تصمیم گرفتم این اثر را با کمی تغییرات روانه بازار موسیقی کنم. این اثر شامل 3 قطعه 14 دقیقه ای است که دو قطعه تکنوازی و یک قطعه آن میکس شده است.

وضعیت موسیقی را چطور ارزیابی می کنید؟

به طور کلی موسیقی از لحاظ اقتصادی در وضعیت نامناسبی قرار دارد و تا زمانی که موسیقی تبدیل به یک صنعت نشود این مشکلات در حوزه موسیقی وجود دارد. موسیقی می‌تواند مانند ورزش پول‌ساز باشد ولی چون این اتفاق مهم در این حوزه نمی‌افتد مجبوریم به تک ستاره‌ها قناعت کنیم. متاسفانه تعداد موزیسین‌های خوب ما بسیار کم است و اگر می‌خواهیم موسیقی را نجات دهیم باید این هنر را به رسمیت بشناسیم. موسیقی نیازمند حمایت مسئولین است و دولت باید از این هنر والا پشتیبانی کند. همچنین وضعیت نشر آثار موسیقی اصلا خوب نیست. در کشورهای دیگر یک آلبوم 50 میلیون می‌فروشد ولی در کشور ما فقط 10 هزار نسخه به فروش می‌رسد و این فاجعه است. هنرمندان زحمت می‌کشند تا یک اثر را تولید کنند و هزینه‌های تولید بسیار بالا است ولی نه تنها سود نمی‌کنند بلکه دچار ضرر و زیان هم می‌شوند. متاسفانه در کشور ما قانون کپی‌رایت وجود ندارد و این موضوع سبب شده است هیچ هنرمندی حاضر نشود اثر فاخری تولید کند زیرا همزمان با انتشار در سایت‌های مختلف به صورت غیرقانونی دانلود می‌شود. مسئولین باید با تدبیر مشکلات این حوزه را برطرف کنند.

نوازندگان تنبک امروزی را چطور ارزیابی می‌کنید؟

همان‌طور که قبلا اشاره کردم ما فقط به تک ستاره‌ها قناعت می‌کنیم زیرا متد واحد و مشخصی برای آموزش وجود ندارد در نتیجه هنرجویان بعد از مدتی خسته و دلزده می‌شوند و از این حوزه کناره‌گیری می‌کنند. موسیقی باید در مدارس تدریس شود و تا این اقدام صورت نگیرد استعدادها شناخته نمی‌شوند. تک ستاره‌های امروزی واقعا عالی هستند و باید از هنرمندان جوان حمایت کنند تا آینده موسیقی پربارتر باشد. امروزه نوازندگان از نظر کیفیتی بسیار عالی کار می‌کنند ولی چون دست حمایت‌گری وجود ندارد این استعدادها به سرعت از بین می‌روند. یک نوازنده صدای زمان خودش است. اگر زمان حال را با زمان گذشته مقایسه کنیم متوجه می‌شویم که استاد حسین تهرانی از کجا به کجا رسیده است ولی نوازندگان امروزی هیچ تلاشی نمی‌کنند. به نظر من از اول سیستم موسیقی این طوری بوده است یعنی آکادمیک نیست.

به نظر شما چرا آثار امروزی ماندگار نمی‌شود؟

امروزه موسیقی سنتی ما به فراموشی سپرده شده است و تلویزیون و صدا و سیما به این نوع موسیقی اهمیتی نمی‌دهند و فقط در زمان‌هایی که لازم دارند از این نوع موسیقی استفاده می‌کنند در صورتی که این نوع موسیقی باید به گوش همه برسد تا دوباره به اوج طلایی خود بازگردد. همچنین باتوجه به اینترنت و ماهواره سلیقه مخاطبان تغییر کرده است و نباید توقع داشته باشیم که از شنیدن ردیف لذت ببرند. آثار امروزی سطحی شده است یعنی اینکه این آثار فقط خوراک یک هفته است البته آهنگسازان هم تا حدودی مقصر هستند.

نظرتان درباره آموزش موسیقی چیست؟

کسانی که به سمت موسیقی می‌آیند به دلیل اصرار خانواده است زیرا بعضی از خانواده‌های ایرانی دوست دارند فرزندان‌شان با این هنر آشنا شوند در حالی که اگر موسیقی را در مدارس تدریس کنیم همه با اشتیاق به سمت این هنر می‌آیند. خروجی موسیقی نسبت به ورودی بسیار پایین است. بچه‌های امروزی تنبل شده‌اند در صورتی که در زمان گذشته این طور نبود و هنرجو خودش با اشتیاق موسیقی را دنبال می‌کرد. هنرجو باید خودش تمرین کند و تنها با این اقدامات در آینده موفق می‌شود. امروزه تعداد کمی از هنرجویان به سطح قابل قبول می‌رسند. همچنین اساتید در تحقیق و پژوهش ضعف‌هایی دارند که این نقاط ضعف باید برطرف شود.

حرف پایانی.....

امیدوارم هنرجویان مسیر اصلی خود را پیدا کنند و با وجود همه کمبودها آینده موسیقی را شکوفا سازند. هنرجویان اگر آثار خودشان را خلق کنند از آن لذت می‌برند در نتیجه چرخه موسیقی به درستی حرکت می‌کند.