سرویس موسیقی هنرآنلاین : شاید نام‌شان آنطور که باید و شاید پرآوازه نیست، اما خودشان به کاری که می‌کنند اطمینان کامل دارند، وقتی آلبوم‌شان را گوش می‌کنی به حرف‌شان ایمان می‌آوری. آخرین اجرای‌شان اسفندماه سال گذشته بود و قرار است امسال با دستانی پر شکل جدیدی از موسیقی گروه آقای سماع را به نمایش بگذارند.

نشست هنرآنلاین با اعضای گروه آقای سماع (بادبادک) متشکل از امیرحسین حسنی‌نیا (سرپرست گروه)، راحله فیروزی (هم‌خوان)، سینا مشفقی (نوازنده دف و هم‌خوان)، علیرضا مقراضی (نوازنده کمانچه) و وحید قاسمی (نوازنده درام و پرکاشن) را در ادامه بخوانید:

شما مدت زمان زیادی در گروه شناخته شده "شمس" سماع می‌کردید، از تجربه سماع‌گری در گروه پورناظری‌ها بگویید.

امیر حسین حسنی‌نیا: قبل از همکاری من با پورناظری‌ها گروهی به اسم "تاسیان" داشتم که به علت رفت و آمدهای من به خارج از ایران متاسفانه تعطیل شد. همراه با این گروه اجراهایی داشتیم که برنامه سماع هم جزوی از آن بود، اما چون معروف نبودیم مخاطب زیادی هم نداشتیم. پس از آن همکاری من با پورناظری‌ها آغاز شد. من این همکاری را بسیار دوست داشتم و ارادت خاصی هم به کیخسرو پورناظری داشته و دارم، اما بعد از مدتی تصمیم گرفتم به شکل مستقل تشکیل گروه بدهم.

درمورد گروه تاسیان بیشتر توضیح دهید.

امیر حسین حسنی‌نیا: ما در فستیوال‌های متعددی شرکت کردیم و در چند تا هم مقام آوردیم. کار ما تلفیقی از موسیقی و پرفورمنس و سماع بود، اما به خاطر رفت و آمد من و همکاری با دیگر گروه‌ها نتوانستیم ادامه دهیم. البته یک نفر از نوازندگان در این گروه جدید هست، اما با بقیه نوازندگان هنوز هم در ارتباط هستم.

چند سال است که سماع می‌کنید؟

امیر حسین حسنی‌نیا: 20 سال هست که سماع می‌کنم و در فستیوال‌ها و گروه های مختلفی اجرا داشته‌ام و در ایران بعد از انقلاب تنها گروه "شمس" بود که روی صحنه سماع می‌کرد.

چطور شد به فکر تشکیل گروه مستقل افتادید؟

امیر حسین حسنی‌نیا: هر کسی علاقه‌مند است کاری را انجام دهد که آن را قلبا دوست دارد. با تشکیل گروه آقای سماع می‌خواستم ارادت خود را به مولوی به خاطر علاقه زیادم به این اندیشمند ایرانی نشان بدهم. با احترام به همه برای پیاده کردن برنامه‌هایم احتیاج داشتم گروهی را تشکیل دهم که منجر به تشکیل گروه آقای سماع شد. برای تشکیل این گروه اتفاقاتی افتاد که به 30 یا 40 پیش برگشتیم.

چه اتفاقاتی؟

امیر حسین حسنی‌نیا: من شیوه‌های خودم را داشتم که هرکس با آن سازگار نبود و از گروه جدا شد و رفت. در واقع ممکن است این گروه ظاهر مدرنی داشته باشد، اما در باطن قدیمی است و بر سنت‌ها تاکید دارد.

شیوه هممدرن شده یا در سنت‌ها باقی مانده است؟

امیر حسین حسنی‌نیا: فکر می‌کنم خیلی تکنیک در این کار مهم است. بداهه نوازی، استفاده از ریتم‌های کهن و ریتم دیگر کشورها از جمله این تکنیک‌ها است. آقای سماع بیشتر از اینکه یک اجرای موسیقی باشد کنسرت ادبیات است. اشعار هم به مانند سازها باید خیلی خوب شنیده شوند. کار جدید یک سری مقابله‌های جدید هم دارد. ممکن است کسی از نواختن ساز درام و کمانچه در کنار هم خوشش نیاید. ولی این شیوه ما است.

خوانش آوازی در کارهای شما برعکس گروهی مثل "دنگ شو"، کمرنگ است؛ چرا؟

امیر حسین حسنی‌نیا: شیوه آوازی ممکن است کمرنگ باشد اما نو و جدید است. بیشترین بازخورد ما از نوع چیدمان جملات آوازی بوده است نه از سماع و موسیقی. ممکن است کم باشد اما اشکالی ندارد و قدرت موسیقی را نشان می‌دهد. هیچ تقلیدی از خواننده و گروهی در آقای سماع نیست. نه در ساز زدن، نه در تنظیم و انتخاب شعر و نه در سماع و حالت و لحن آن.

سبک شما تلفیقی است یا ابداعی؟

امیر حسین حسنی‌نیا: تلفیقی، اما در هر کار موسیقی ابداع هم وجود دارد. کارهای قدیمی و تلفیقی ما بین‌المللی نیست اما سماع هست. در حقیقت برخورد با موزیسین کشورهای دیگر باعث این تلفیق شده است. تا وقتی تلفیق در کار باشد آقای سماع خوب است. به طور مثال وحید قاسمی که در سبک پاپ فعالیت دارد با ما همکاری می‌کند و به دلیل خلاقیت به وجود آمده خیلی خوب با کار کنار می‌آید. مثل این است بگوییم امروز روز مولوی است و باید جشن بگیریم در صورتی که همه روزها روز مولوی است. همه باید در این گروه بنا بر سلیقه خود کار کردند.

نحوه انتخاب نوازنده‌ها در آقای سماع چگونه بود؟

امیر حسین حسنی‌نیا: نوازندگان آقای سماع در گروه های خوبی فعالیت دارند و برای جمع آوری آن‌ها و اجرا رفتن با مشکلاتی رو به رو بودیم به همین خاطر روحیات و اخلاقیات آن‌ها را مد نظر انتخاب قرار دادیم. البته درک فنی هم این وسط نقش داشت چون در کنسرت قبل ریتم‌هایی اجرا شد که در هر گروهی اجرا نمی‌شود یا از طرفی جمله‌بندی‌هایی انتخاب می‌شود که گاهی یک خواننده خوب سنتی آن را درک نمی‌کند. در هر صورت الان شالوده گروه خوب است و سعی می‌کنیم همین را حفظ کنیم. چون مثل یک خانواده شده‌ایم. اگر اتفاق خوبی در موسیقی ما می‌افتد به دلیل همین کنار هم بودن‌ها است.

آثار شما در عین سادگی مخاطب خود را پیدا کرده است. علت آن چه می‌تواند باشد؟

امیر حسین حسنی‌نیا: موسیقی ما در ظاهر ساده است اما در عمق چنین نیست. تجربه و قدرتی که در ورای آن هست زیبایی می‌آفریند و زیبایی‌اش در سادگی است. ما به آقای سماع به چشم موسیقی، تئاتر و نمایش نگاه نمی‌کنیم بلکه تفکری پشت آن است که سعی می‌کنیم به بهترین شکل آن را ارائه دهیم.

انتخاب عنوان گروه به چه علتی بود؟

امیر حسین حسنی‌نیا: زمان قدیم در تهران کلمه آقا را به هرکسی نمی‌گفتند. آقا برای کسی کاربرد داشت که آدمی کامل بود و کلامش حق بود. اولین نشانه شما برای آقا بودن شنیدن است نه پر حرف بودن. آقای سماع کسی است که بیشتر می‌شنود تا حرف بزند. از طرفی دیگر هم خواستیم با این کار مولوی را برجسته‌تر و مطرح‌تر کنیم.

چرا سماع‌گری را انتخاب کردید؟

امیر حسین حسنی‌نیا: کارهای خوب را ما انتخاب نمی‌کنیم بلکه آن‌ها خودشان ما را انتخاب می‌کنند. خوب بودن و عرفان به زور اکتساب نیست. سماع در هر اجرا هم برای اعضا و هم برای مخاطبان جذاب بوده و به اجبار نمی‌شود نوازنده را وادار به دوست داشتن آهنگی کرد. چون او قبل از اینکه نوازنده باشد انسان است و بدون حضورش آقای سماع و مولوی چیزی نیست.

با اینکه مدت کوتاهی از انتشار آلبوم و اجرای کنسرت شما گذشته اما گویی گروه به فراموشی سپرده شده است. منظور کم‌کاری گروه است!

امیر حسین حسنی‌نیا: به هر حال مشکلات مالی، زمان خالی اعضای گروه و رفت و آمدهای من از علل این کم‌کاری است. قول می‌دهم بعد از ماه رمضان فشرده فعالیت کنیم.

در این مدت کم کاری امکان پخش تک آهنگ ندارید؟

امیر حسین حسنی‌نیا: مجوز آن را گرفته‌ایم. تلاش ما برای انتشار موزیک ویدئو این تک تراک است.

ابتدا آلبوم جدید منتشر می‌کنید یا کنسرت خواهید داشت؟

امیر حسین حسنی‌نیا: در زمستان اثری را روانه بازار می‌کنیم. برنامه‌ای هم برای اجرا در تهران و خارج ایران مثل کشور ترکیه و ... داریم.

از اجرای خارج از کشور بگوید؟

امیر حسین حسنی‌نیا: من هر سال اجرای دونوازی با یکی از اعضای ارکستر ملی ترکیه دارم. امسال چون این نوازنده حضور پیدا نمی‌کند همراه کسی دیگر اجرا خواهم داشت. آقای سماع هم در این کشور جدای از اجرای من کنسرتی خواهد داشت.

راجع به جزئیات آلبوم توضیح بدهید؟ آ

امیر حسین حسنی‌نیا: این آلبوم تصویری بوده و تعداد قطعات بیشتر از آلبوم قبلی است. تمامی اشعار از مولانا بوده و گروه هم همان گروه سابق است اما امکان حضور نوازنده مهمان وجود دارد.

عنوان آن کما فی سابق آقای سماع است؟

امیر حسین حسنی‌نیا: بله اما ممکن است کلمه‌ای به آن اضافه شود.

شرکت تولیدکننده مشخص است؟

امیر حسین حسنی‌نیا: نه هنوز مشخص نیست.

می‌گویید مشکلات مالی زیادی سر راه است. شما تهیه‌کننده هستید یا اسپانسر هم دارید؟

امیر حسین حسنی‌نیا: ما تا به حال اسپانسر نداشته‌ایم و اگر بتوانیم بعد از این هم نخواهیم داشت. مگر فردی پیدا شود که با شیوه و روش ما موافق باشد.

دو قطعه‌ی "شب" و "چرخان" در آلبوم پیشین شما مورد توجه همه قرار گرفت. فکر می‌کنید علت آن چه بود؟

امیر حسین حسنی‌نیا: مثالی می‌زنم. اگر صفحات اول "هشت کتاب" سهراب سپهری را باز کنید معیار خوبی برای بیان طرز تفکر، فن و بیان وجود نداشته و باید تا انتها کتاب را بخوانیم. فکر می‌کنم آقای سماع هم همینطور باشد و رو به پیشرفت است. در آلبوم و اجراهای بعد اتفاقات بهتری خواهد افتاد.

خانم فیروزی، هم‌خوان بودن زن در ایران مسئله‌ی حساسی است. چه سختی‌هایی را تا به امروز تجربه کرده‌اید؟

راحله فیروزی: آنقدرها هم سخت نیست. من با این گروه چند مدتی است بدون اینکه مشکلی داشته باشیم فعالیت می‌کنم. چون در جامعه اسلامی زندگی می‌کنیم یک سری چارچوب از لحاظ عرف و شرع وجود دارد من برای راحت کار کردن این اصول را رعایت می‌کنم.

در این سال‌ها روی این مسئله فشار زیادی بوده است؟

راحله فیروزی: در اینکه حساسیت و فشار بوده شکی نیست. به طور مثال کسانی که دچار مشکل شده‌اند به طور حتم کاری در شبکه‌های ماهواره ای منتشر نموده‌اند. به نظرم مهم‌ترین چیز رعایت اصول کار است.

به هر حال محدودیت وجود دارد. این کار شما را سخت نمی‌کند؟ به این فکر نکرده‌اید از ایران بروید؟

راحله فیروزی: هیچوقت. احساس می‌کنم در مملکت خودم چه از لحاظ آوازی و چه سازی دینی به گردن من هست. البته تمرکز من روی خواندن بیشتر از ساز زدن است. در جواب سؤال دوم‌تان باید بگویم که موقعیت هم برای رفتن پیش آمده است اما من به رفتن فکر نمی‌کنم.

شما ساز هم می‌زنید>

راحله فیروزی: بله ساز چنگ که آموزش این ساز و ارکسترنوازی را هم از آقای حامد صغیری آموختم.

این ساز چنگ برای چه دوره ای است؟

راحله فیروزی: دوره ساسانی که احیا و پژوهش شده توسط استادم آقای صغیری است.

چطور با گروه آقای سماع آشنا شده‌اید؟

راحله فیروزی: سرپرست گروهی که در ارکسترشان چنگ می‌زدم، از قضا با آقای حسنی‌نیا دوستی نزدیکی داشتند که این دوستی من را وارد این گروه کرد.

تجربه‌ی همکاری چطور بود؟

راحله فیروزی: بسیار خوب بود. آقای سماع یک کار جدید و عرفانی است و از آنجایی که من خیلی طرفدار عرفان هستم برایم بسیار لذت‌بخش بود. از نظر من رقص سماع همراه با شعر و ملودی که اجرا می‌شود خیلی تأثیر گذار خواهد بود.

آقای قاسمی شما از یک گروه پاپ به این گروه وارد شده‌اید. این تغییر فضا چگونه بود؟

وحید قاسمی: من تجربه همکاری با ارکستر ملی آقای کیوان ساکت را داشته‌ام اما در آنجا همکاری‌ام به نحو دیگری بود. بیشتر فعالیت من در حوزه پاپ با گروه محسن یگانه، علیرضا قرایی منش و ... بوده به همین خاطر فضای اینگونه کنسرت‌ها با آقای سماع خیلی متفاوت است و برای من تجربه خوبی بوده است اما باید این را از قلم نیندازیم که قابلیت یک نوازنده باید در سطحی باشد که خودش را با هر نوع موسیقی وفق بدهد. در کنسرت محسن یگانه 14 تا 15 آهنگ پر انرژی اجرا می‌شود. اما در آقای سماع 8 قطعه نواخته می‌شود که از لحاط فکری آدم را بسیار درگیر خود می‌کند.

نوع ساز زدن هم متفاوت است؟

وحید قاسمی: بله. در موسیقی پاپ معمولاً ساز درام شروع کننده است ولی در این گروه من باید همراه دیگر نوازندگان شروع به نواختن کنم. حتی در ضبط آلبوم بدون مترونوم ساز می‌زدیم که خیلی سخت بود.

چطور وارد این گروه شده‌اید؟

وحید قاسمی: عنوان این گروه در ابتدا "بادبادک" بود و من توسط استاد موسوی با آقای حسنی‌نیا آشنا شدم. سازبندی و ارکستر به فرم دیگری بود و برای من ساز ایرانی در نظر گرفته بودند که با آن ارتباطی برقرار نکردم. به نظرم جای خالی درام و پرکاشن در گروه احساس می‌شد. وقتی پیشنهاد اضافه کردن این سازها را دادم نوازندگان نسبت به این موضوع، موضع گرفتند.

چرا موضع گیری؟

وحید قاسمی: اصولاً دوستانی که موسیقی ایرانی و سنتی کار می‌کنند یک مقدار با فضای کوبه‌ای و درام مشکل دارند. بعد از مدتی گروه آقای سماع تشکیل گردید. اعضا کمتر و سازبندی هم عوض شد. من این گروه را خیلی دوست دارم. فضای خیلی خوبی دارد

فضای خوب یعنی چه؟

وحید قاسمی: این گروه. بدون داشتن اسپانسر دستمزدهای حرفه‌ای می‌دهد. شاید باورتان نشود اما ما حتی تبلیغاتی برای کنسرت‌ها نداشتیم با این وجود سالن مملو از جمعیت بود.

آقای حسنی‌نیا شکستن تابو در انتخاب سازها ریسک‌پذیر بود. چرا این ریسک را پذیرفتید؟

امیر حسین حسنی‌نیا: از نظر من ارادت به مولوی یعنی تابو شکستن.

سینا مشفقی: مولوی در زمان خودش کاری جدید انجام داد و در واقع سماع کرد. تابو شکنی او فقط در سماع نبود بلکه در تفکر هم بود و از درون این عرف را شکسته بود.

امیر حسین حسنی‌نیا: ببینید اگر در کنسرتی بلیت به فروش می‌رود دلیل بر خوب بودن آهنگ‌ها نیست بلکه به خاطر تک تک بچه‌ها است. کسی که روی صحنه می‌رود باید پشت سر هم خوب باشد. اگر در تمرینات با هم درگیری داشته باشیم روی استیج نمود خود را دارد. فکر می‌کنم آنچه بیشتر از صوت در کنسرت مهم است انرژی افراد روی صحنه است.

آنچه در گروه شما نظر همه را جلب می‌کند اهمیت کار تیمی است.

امیر حسین حسنی‌نیا: افراد دنبال پاهای شما نمی‌آیند بلکه دنبال قلب شما می‌آیند. اعضای گروه در اظهار نظر آزاد هستند. اگر نظر آن‌ها خوب باشد تصمیم‌گیری و انجام می‌شود. ما سعی می‌کنیم در هر قضیه‌ای مثل تنظیم و پوشش و ... کار گروهی انجام بدهیم.

برسیم به نوازنده دف و همخوان گروه؛ آقای مشفقی، شما از رزومه خود بگویید. چرا گروه آقای سماع را برگزیدید؟

سینا مشفقی: آقای سماع چهارمین پروژه رسمی بود که کار کردم. اولین آلبوم من در ترکیه منتشر شد که با نوازنده‌ای ترکیه‌ای همکاری داشتم. اثر دوم آلبومی تصویری در سبک سنتی بود که به همت شرکت "ایران گام" روانه بازار شد. دیگر آلبوم هم کاری عرفانی بر اساس اشعار مولانا به همراه گروه "هیوا" بود. اما این پروژه برایم متفاوت بود. دوستی من با آقای حسنی نیا، دوستی 12 ساله است و در گروه تاسیان هم با هم همکار بودیم. آقای سماع به سبب اینکه فضایی نو از افکار مولانا را ارائه می‌کند خیلی بر من تأثیر گذاشت.

بیشتر ارادت به مولانا شما را جذب سماع کرد یا دوستی با آقای حسنی نیا؟

سینا مشفقی: در حقیقت ارادت به مولانا نقطه اشتراک ماست. این مشترکات سبب شد در مسیری از زندگی با هم پیش برویم.

کارهایی که انجام می‌دهید با همکاری و همفکری دیگر اعضا است؟

سینا مشفقی: بله. همفکری به قول مولانا فکر نیست، همدلی است. سرپرست این گروه اجازه می‌دهند نوازندگان آزاد و از دید فکر بیرون باشند. ما عادت داریم هرچه می‌نویسیم ابتدا تحلیل کنیم و این علتی است تا به ماهیت موضوع پی نبریم. آقای حسنی‌نیا روی صحنه فضایی را ایجاد کرده‌اند که فکر نکنیم.

آقای مقراضی شما چطور وارد این گروه شدید؟

علیرضا مقراضی : یکی از دلایلی که ساز کمانچه تا به امروز محجور مانده، عدم شناخت است به همین دلیل برای ثبت جهانی هم دچار مشکل شده است. خوشحالم از اینکه در این گروه می‌نوازم. بچه‌ها در گروه همدل هستند و هرکسی بر اساس علمی که دارد آزادانه نظر خود را ارائه می‌دهد.

آقای حسنی‌نیا در میان صحبت‌های نوازندگان درمورد دستمزد حرفه‌ای صحبت شد. طبق گفته‌ها اسپانسری وجود ندارد. از فروش آلبوم هم درآمد چندانی نمی‌توان به دست آورد. پس این هزینه‌ها از کجا تأمین می‌شود؟

امیر حسین حسنی‌نیا: بیشتر از کنسرت‌ها. درست است سود چندانی نداشت اما توانستیم به موقع دستمزد اعضا را پرداخت کنیم. اینکه دوستان نوع دستمزد را حرفه‌ای می‌دانند شکسته نفسی است.

ادعا می‌کنید بدون تبلیغ تمام بلیت‌های کنسرت شما به فروش رسید و استقبال فوق‌العاده‌ای از آن به عمل آمد. چطور امکان پذیر است؟

امیرحسین حسنی‌نیا: کم توانی مالی ما باعث شد نتوانیم تبلیغاتی انجام بدهیم. ما حتی نتوانستیم برای شهرستان‌ها سی دی بفرستیم. اما فروش در تهران بود و از دو تا سه هزار آلبوم تقریباً 200-300 عدد باقی مانده است. شرکت "آوای ماد" به مدیریت عطا نویدی برای ما خیلی زحمت کشید. با توجه به عمر گروه که هنوز یک سال هم نشده، فروختن این تعداد آلبوم و تمام شدن بلیت اجرا خوب بوده است.

شما به عنوان یک هنرمند تا به امروز برای قانون کپی رایت چه کار کرده‌اید؟

امیرحسین حسنی‌نیا: فکر می‌کنم امروز این مسئله در موسیقی پاپ و سنتی خیلی رایج شده است. اما ما مجبوریم بلیت‌ها را گران‌تر بدهیم و چاره‌ای جز این نداریم. چون هزینه اجاره سالن بالا رفته و ارزش افزوده و مالیات اضافه شده است. به هر حال ما هم خرج‌هایی داریم. امیدوارم شرایط بهتر بشود.

ناشران و تهیه‌کنندگان اعتقاد دارند هنرمندانی مثل شما باید در آلبوم و کنسرت به مسئله کپی‌رایت اشاره کنند یا در تریبونی که به دست می‌آوردند عنوان کنند. چقدر به این قضیه پایبند بوده‌اید؟

امیرحسین حسنی‌نیا: فرهنگ‌سازی در این زمینه یک مهندسی فرهنگی می‌خواهد. در حدی که تریبون دست ما باشد می‌توانیم اطلاع‌رسانی کنیم اما این کار مهندسی از بالا می‌خواهد. ما چقدر در رادیو و تلویزیون تریبون داریم که درباره کپی رایت حرف بزنیم؟

راحله فیروزی: چقدر موسیقی در ایران مهم است؟ لغو کنسرت‌ها، نبود یک دستگاه اجرایی برای آهنگساز و کسی که موسیقی را ارائه می‌دهد مسائلی است که به آن دچار هستیم. یعنی اگر پشتوانه نداشته باشید کار به جایی نمی‌رسد.کلاً امروزه روز موسیقی جایگاه خاصی ندارد.

منظورتان این است که موسیقی مثل بچه سر راهی شده است که به اجبار خرج آن را می‌دهند. پس شما با چه امید و انگیزه‌ای کار می‌کنید؟

امیرحسین حسنی‌نیا: این یک کار هنری است و شما نمی‌توانید بگویید فقط بر حسب علاقه است.

در جامعه ما موسیقی پاپ بیشتر مورد توجه عموم مردم است تا موسیقی سنتی. خیلی از جوانان ما اطلاعات زیادی درباره حافظ و سعدی و مولوی ندارند. دلیل آن چه می‌تواند باشد؟

سینا مشفقی: چون روی این قضایا کار نشده است. اگر داستان‌های مولانا به صورت انیمیشن پخش شود، مردم بیشتر او را می‌شناسند.

راحله فیروزی: باید فرهنگ سازی شود.

امیرحسین حسنی‌نیا: هنوز روی حرف خودم هستم. باید مهندسی شود. همه کسانی که در ایران موسیقی کار می‌کنند قابل احترام هستند. حتی کسی که از نظر کیفی ضعیف است هم باید باشد. ولی اینکه شما گزینه برای انتخاب دارید و برای خرید بلیت فقط یک سری افراد مشخص را می‌بینید، دیگر در دستان خداوند نیست و دست عده‌ای خاص است. تعدادی از همکاران ما سعی داشتند مانع از فعالیت ما شوند. نکته عجیب کار ما چطور ادامه دادن است. موسیقی زبان بی‌زبانی است. همین که آقای سماع اجرای بیشتری برگزار کند و جمعیت بیشتری ساز درام و کمانچه و چنگ را کنار هم ببینند، خود فرهنگ سازی و اطلاع رسانی است.

به اینکه مردم و موسیقی خواننده محور شده‌اند اعتقاد دارید؟

راحله فیروزی: صد در صد این اتفاق افتاده است. یعنی من نوازنده دیگر هیچ جایگاهی ندارم. در صورتی که ما دست به دست می‌دهیم تا یک آنسامل درست شود و خواننده همراه آن بخواند. در حالی که اینجور مسائل در خارج ایران تعریف شده است و همه چیز جایگاه خود را دارد. خوشبختانه در گروه ما اینگونه نیست و مخاطبان فقط به خاطر شخص خواننده به کنسرت نیامده اند.

علیرضا مقراضی : از نظر من همه دنیا به سمت خواننده محوری در حرکت است با این تفاوت که در خارج ایران حمایت پشت این قضیه است. هر گروه باید حداقل در ماه یک اجرا داشته باشد. جدا از اینکه سالن پر باشد یا خالی دولت از نظر مالی حمایت می‌کند. حقیقت امر این است که اکثر ما برای به دست آوردن خرج زندگی علاوه بر موسیقی کار دیگری هم انجام می‌دهیم.

جدا از این مشکلات مسئله لغو کنسرت‌ها وجود دارد. چرا باید این اتفاق بیافتد؟

امیرحسین حسنی‌نیا: من فکر می‌کنم هموطن‌های دلواپس ما یک سری مسائل را نمی‌دانند. قبل از اینکه نگران اجرای یک خانم روی صحنه باشند باید دلواپس کودکان و جوانانی بود که قرار است آینده مملکت را بسازند. باید نگران مادری بود که وقتی از خانه خارج می‌شود تا مقصد هیچ چیز زیبایی نمی‌بیند. جامعه باید ساخته شود و موسیقی از فاکتورهایی است که آن را می‌سازد. موزیسین کسی است که مردم را رهبری می‌کند. به نظرم این هموطنان باید دلواپس قضایای بزرگ‌تر باشند و اگر نگران موسیقی هم هستند با ما صحبت کنند تا بگوییم نگران کدام بخش از موسیقی باشند. سیستم ارشاد از نظر فنی و عرف بسیار سخت می‌گیرد و شما را از همه فیلترها رد می‌کند. واقعاً دلیل نگرانی این دوستان جالب است.

با تمام احترام به شما، هنرمندان از این قضیه پاپس کشیده‌اند و پشتیبان همدیگر نیستند. چرا؟

امیرحسین حسنی‌نیا: من کاملاً موافق هستم. هنرمندان قشر موسیقی با هم نیستند. در همه این سال‌ها پولی که از آلبوم به دست می‌آید حذف شده پس تمایل را روی کنسرت گذاشته‌اند.

با این همه مشکلات چرا کسی اعتراض نمی‌کند؟

علیرضا مقراضی: با این همه تنگنا من هنوز هستم. زبان هنرمند، زبان دعوا نیست و در منش یک هنرمند نیست که داد بزند.

به عنوان آخرین سؤال چرا هنرمندان در جلسات ماهیانه خانه موسیقی شرکت نمی‌کنند؟ در صورتی که آقای نوربخش گفته‌اند اینجا تریبون آزاد است..!

امیرحسین حسنی‌نیا: ماهی خرد از آب خرد خیزد. مگر جایی برای شنا کردن هست؟ خانه موسیقی بعد از این همه سال این قضیه را عنوان کرده‌اند. پس این همه سال کجا بودند؟ اگر یک بار مسئول اماکن شهر تهران را دعوت کنند و بگویند مشکل کجا است، به حل مسائل کمک خواهد شد.

راحله فیروزی: یک دست صدا ندارد. اساتید ما در موسیقی باید کاری انجام دهند.

انتهای پیام/