سرویس تئاتر هنرآنلاین: نادر برهانی مرند نمایشنامه‌نویس، بازیگر و کارگردان مطرح تئاتر، امروز هشتم تیرماه، چهل و پنج ساله می‌شود. این هنرمند که شاید بیش از دو دهه از حضورش در فعالیت‌های حرفه‌ای تئاتر می‌گذرد، دوست دارد بیشتر نمایشنامه‌نویس خوانده شود و به گفته خودش یک نویسنده خوب و تمام‌عیار باشد تا یک کارگردان متوسط یا یک بازیگر بسیار مشهور.

به بهانه چهل و پنجمین سالروز تولد این هنرمند نام‌آشنا، میزبان او در دفتر خبرگزاری هنر ایران (هنرآنلاین) بودیم و با او درباره مسائل مختلف گفت‌وگو کردیم. آنچه در ادامه می‌‌خوانید حاصل گپ‌وگفت ما با این هنرمند مطرح تئاتر کشور است.

آقای برهانی مرند درباره چگونگی ورود شما به عرصه تئاتر کمتر گفته و شنیده است دوست دارم به‌عنوان سؤال نخست این گفت‌و‌گو نقبی به گذشته بزنیم و از دوران کودکی و جوانی‌تان برایمان بگویید و این‌که چگونه شد که به سمت تئاتر گرایش پیدا کردید.


من در شهر کوچک مرند متولد شدم و دوران کودکی و نوجوانی‌ام را در این شهر سپری کردم. در شهر کوچک مرند جشنواره‌های دانش‌آموزی نقش مهمی داشت برای آشنایی دانش آموزان با حوزه‌های کمی غریب‌تر مانند تئاتر و به هر روی شرکت در جشنواره‌های دانش‌آموزی باعث آشنایی من با این هنر شد و در همان زمان‌ها من هم می‌نوشتم و هم بازی و کارگردانی می‌کردم و به یاد دارم که انشاهای خوبی می‌نوشتم و از این طریق به جشنواره‌های تئاتری راه پیدا کردم تا اینکه به‌تدریج مسئله تئاتر برایم کمی جدی‌تر و باعث شد که با چند تن از اساتید تئاتر آشنا شوم و طبق راهنمایی‌های این اساتید فهمیدم برای اینکه تئاتر برایم جدی‌تر شود حتماً باید در دانشگاه تئاتر را دنبال کنم و به همین دلیل فعالیت‌هایم را متمرکز کردم که هر طور شده در رشته تئاتر شرکت کنم که خوشبختانه هم شرکت کردم و نتیجه هم گرفتم، ضمن اینکه خانواده من افراد فرهنگی بودند مادرم معلم بود و برادر بزرگ‌ترم بسیار اهل کتاب و مطالعه بود و من به یاد دارم که آثار شکسپیر را از کتابخانه او خواندم و بنابراین تئاتر برای من حداقل در حوزه نظری مسئله غریبی نبود.

جدی‌ترین فعالیت تئاتری‌تان را از چه زمانی و چگونه شروع کردید؟

بیشترین و جدی‌ترین فعالیتم از زمانی شروع شد که وارد دانشگاه شدم و ماجرای شرکت کردن در کنکور هنر هم برای من ماجرای جالبی است. پدر من خیلی با اینکه من به سمت تئاتر بروم موافق نبود و فعالیت‌های تئاتری من هم عموماً به‌زعم او خوش نمی‌آمد چون دوست داشت که من بیشتر فعالیت اقتصادی انجام دهم و یا اینکه در رشته پزشکی ادامه تحصیل بدهم ضمن اینکه شاگرد خیلی خوبی هم بودم و عموماً نمرات بالایی هم داشتم و اگر رشته‌ای غیر از تئاتر را هم دنبال می‌کردم حتماً توقع می‌رفت که در رشته خوبی پذیرفته شوم کما اینکه موفق هم شدم و هم در کنکور هنر و هم در تجربی شرکت کردم. اما کارنامه کنکور تجربی را که اتفاقاً نمرات خوبی هم در آن کسب کرده بودم و در رشته داروسازی هم قبول شده بودم از خانواده‌ام پنهان کردم تا منتظر شوم ببینم نتیجه کنکور هنرم چگونه خواهد بود و به یاد دارم که کارنامه تجربی خود را زیر آلبوم عکس خود پنهان کرده بودم و به این بهانه که روی این را ندارم که نمراتم را به کسی نشان بدهم آن را از خانواده‌ام مخفی کردم تا اینکه کارنامه کنکور هنرم را گرفتم که نمره خیلی خوبی هم کسب کرده بودم بنابراین خانواده و به‌ویژه پدرم علیرغم میلشان متقاعد شدند که بهتر است به دانشگاه بروم اما بعد از سه، چهار ماه که من در دانشکده هنر دانشگاه تهران مشغول تحصیل بودم برادر بزرگ‌ترم به طریقی به کارنامه تجربی من دست پیدا کرده بود و با پیگیری‌هایی هم که انجام داد متوجه شده بودند که هنوز امکان تحصیل من در دانشگاه کرمان در رشته داروسازی وجود دارد و اصرار داشتند که من از رشته تئاتر انصراف بدهم و در رشته داروسازی ثبت‌نام کنم که نهایتاً با وساطت مادر متقاعد شدند که من در رشته تئاتر به تحصیل خود ادامه بدهم.

در طول این سال‌ها آیا شرایطی به وجود آمده که فکر کنید کاش رشته داروسازی را ادامه می‌دادید؟

البته گاهی پیش آمده که تأسف خورده‌ام که شاید برای زندگی شخصیم بهتر بود رشته داروسازی را دنبال می‌کردم اما این‌گونه نبوده که بنشینم غصه بخورم اما بعضی‌اوقات فکر می‌کنم که اگر در رشته داروسازی ادامه تحصیل می‌دادم حداقل خیلی از دغدغه‌ها را نداشتم. اما درنهایت تئاتر انتخابی است که پای آن ایستاده‌ام و انشا الله تا پایان هم پای آن می‌ایستم.

آقای برهانی مرند شما در دانشگاه با کسانی هم‌دوره بودید که در حال حاضر در عرصه تئاتر افراد مطرح و تأثیرگذاری هستند، دوست دارم یک مقدار از دوران دانشگاه برایمان بگویید.

من ورودی سال ۶۷ هستم. من و هم‌نسلان من دومین دوره دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر هستیم. دانشکده سینما تئاتر هم بیشتر سینمایی بود و امکانات تئاتری بسیار کم و محدودی داشت البته در گذشته‌های خیلی دورتر که من خیلی با آن دوران آشنا نیستم دانشکده هنرهای دراماتیک وجود داشته است که حتی از دانشکده هنرهای زیبا هم جلوتر بود. به همین دلیل در حقیقت بخش تئاتر آن هم باقی مانده بود اما ظاهر ماجرا و همه امکانات معطوف به رشته سینما بود و رشته تئاتر انگار خیلی به‌حساب نمی‌آمد و حداقل در دوره‌ای که ما وارد دانشگاه شدیم این‌گونه بود. این در حالی است که در دانشکده هنرهای زیبا این‌گونه نبود و در آنجا اساساً رشته تئاتر و نوع اساتید و امکاناتی که در آنجا وجود داشت بسیار متفاوت بود با دانشکده سینما تئاتر و می‌توان گفت که ما در این رشته به‌نوعی به لحاظ امکانات فقیر بودیم و همین کمبود امکانات هم موجب شد که ما روی پای خود بایستیم و تمام امکانات را ما خود برای خود ساختیم و مسئولین خود را متقاعد کردیم که باید به ما امکانات بدهند و دوره چهار ساله ما از هر لحاظ دوره بسیار درخشانی بود درنتیجه آن دوره چهارساله سینما تئاتر و کسانی که هم‌دوره ما بودند همه افراد خوش‌نام و فعال و فرهیخته این عرصه هستند و بسیار متفاوت‌تر از هم‌دوره‌های خود در دانشگاه‌های دیگر بودند و هستند به همین دلیل این بخش دوره چهار ساله ما برای من از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و همواره هم سر کلاس‌های درس برای دانشجویان خود به آن اشاره می‌کنم که همیشه امکانات حرف اول را نمی‌زند و ما در دانشکده‌ای درس خواندیم که هیچ امکاناتی و حتی پلاتویی برای تمرین نداشتیم. اما ما با همت و پیگیری‌های خود نصف دانشکده را مال خود کردیم هرچند به دوره چهارساله ما قد نداد اما بچه‌هایی که بعد از ما آمدند دیگر آن فقر و محدودیتی که ما با آن مواجه بودیم را تجربه نکردند و یک شان و شئونی داشتند که محصول خون دل خوردن‌های ما در آن دوره چهار ساله بود. اما آنچه نصیب ما شد این بود که به یک خودباوری و استقلال فکری رسیدیم که بعدها در سرنوشت تک‌تک ما تأثیر گذاشت.

شما هنرمندی هستید که با بازیگری و کارگردانی کار تئاتر را شروع کردید و بعد از هفت، هشت سال وارد عرصه نمایشنامه‌نویسی شدید و فکر می‌کنم با نمایشنامه "ببین چه برفی میاد" هم شروع کردید می‌خواهم بدانم چه طور شد که تصمیم گرفتید به سمت نمایشنامه‌نویسی بروید؟

واقعیت این است که من از زمان دانش‌آموزی خود در هر سه حوزه فعال بودم یعنی هم می‌نوشتم و هم کارگردانی می‌کردم و هم بازیگر بودم. در دانشگاه هم این‌گونه بود. در دانشگاه بازیگر خیلی خوبی بودم ولی دغدغه اصلی من بیشتر نوشتن بود و همیشه به نوشتن علاقه داشتم چون سخت‌ترین ماجرا را هم در نوشتن می‌دانستم و بازیگری را خیلی سخت نمی‌دانستم و در عین حال کارگردان بدی هم نبودم اما نمایشنامه‌نویس خوبی نبودم یعنی عموماً صعوبت ماجرای نوشتن برایم همیشه وجود داشت و به همین دلیل من در دوره کارشناسی، ادبیات نمایشی خواندم چون می‌دانستم که در این حوزه باید متمرکزتر کار کنم و در همان زمان نوشتن برای من از بازیگری و کارگردانی سخت‌تر بود و کمی قدسی‌تر و جدی‌تر بود. با اینکه بازیگر خیلی خوبی بودم اما خیلی دغدغه بازیگری نداشتم و سریع بازیگری را کنار گذاشتم. کارگردان شدنم هم به این دلیل بود که من دوست داشتم نمایشنامه‌های خودم را کار و معرفی کنم چون شاید خودم بهتر و راحت‌تر می‌توانستم معرف نمایشنامه‌های خود باشم. نمایشنامه‌های من هم نمایشنامه‌های خاصی بودند و با اینکه شکل رئالیستی دارند اما یک دنیای پس و پشتی دارند که احساس می‌کردم که هر کارگردانی نمی‌تواند به‌راحتی به کشف آن برسد و اگر هم توسط کارگردان دیگری اجرا شود نهایتاً یک کار رئالیستی ساده از کار درخواهد آمد و من خود بهتر می‌دانستم که در پس آن دنیای به‌ظاهر رئالیستی چه چیزی وجود دارد که در مقام کارگردان باید به کشف آن فکر کنم به همین دلیل کارگردانی را هم عموماً با نوشته‌های خود و گاه‌گداری هم با متن‌های دیگر دوستانم و یا متون خارجی تجربه کردم؛ ولی عموماً نمایشنامه‌نویس بودم و دوست دارم که نمایشنامه‌نویس بمانم هرچند که متأسفانه در این بازار شلوغ تئاتر مظلوم‌ترین بخش، نمایشنامه‌نویسی است.

بنابراین شما بیشتر خود را یک نمایشنامه‌نویس می‌دانید؟

دوست دارم یک نمایشنامه‌نویس خوانده شوم تا یک بازیگر و کارگردان تئاتر ولی این دلیل نمی‌شود که من بگویم من در حوزه نمایشنامه‌نویسی ید طولایی دارم بلکه علاقه من بیشتر به نمایشنامه‌نویسی است و دوست دارم یک نویسنده خوب و تمام‌عیار باشم تا یک کارگردان متوسط یا یک بازیگر بسیار مشهور.

اشاره کردید نمایشنامه‌های زیادی نوشته‌اید که عموماً در چاپ آن‌ها تعلل دارید، دلیل این تعلل چیست؟

من جز نمایشنامه‌نویسانی هستم که کارم در خلوت ادبی خودم تمام نمی‌شود یعنی جزء نسلی هستم که آموخته‌ام که نمی‌توانم حتی در گوشه دنج خانه بنشینم و بنویسم بلکه تنها به‌صورت گروهی می‌توانم کار کنم که این نوع نوشتن بسیار جذاب است -هرچند امروزه روز این خیلی کم اتفاق می‌افتد- به همین دلیل نمایشنامه‌هایی که این‌گونه نوشته می‌شوند نمایشنامه‌های خاصی هستند که شما خیلی نمی‌توانید در آن مرز میان کارگردان و نمایشنامه‌نویس و حتی بازیگر را مشخص کنید و نمایشنامه‌های من هم عموماً یک چنین آثاری هستند و به همین دلیل چاپ آن‌ها برای من بسیار دشوار است چون مؤلفه‌های کارگردانی در آن مستتر است و آن روح بازیگرانه در آن وجود دارد و بازیگر، کارگردان، طراح صحنه و خود نمایشنامه‌نویس مؤلف بوده و جمع این تألیف‌ها یک نمایشنامه‌ای است که بیشتر دیدنی است تا خواندنی و یا نوشتنی که این‌گونه نمایشنامه‌ها کم هم نیستند. به همین دلیل من تازه به جرئت بعد از بازنویسی‌های بسیار زیاد، نمایشنامه‌هایم را به چاپ می‌رسانم چون نمایشنامه‌های من روحی دارد که روح ادبی نیست بلکه روح اجرایی است و برای آن باید فقط یک توضیح صحنه و یا توضیح نوع بازی بازیگر نوشت اما نمایشنامه است. به همین دلیل عموماً سؤال می‌شود که دوره شما چه جور دوره‌ای بود که نمایشنامه‌های عجیب و غریب شکل می‌گرفت و من عموماً و بلافاصله این را پاسخ می‌دهم که در آن زمان برای نوشتن و فعالیت گروهی وقت بسیاری گذاشته می‌شد و حتماً نمایشنامه هم از این فرصت بهره‌مند می‌شد. راز این‌که آن دوره عموماً هم با دهه طلایی ۴۰ مقایسه می‌شود همین است.

در مورد جزر و مدهایی تأثیرگذار در زندگی‌تان برایمان بگویید، در خصوص اتفاقاتی که در زندگی هنری و حرفه‌ای نادر برهانی مرند بیشترین تأثیرگذاری را داشته‌اند.

مرگ چند عزیز در فاصله‌های خیلی نزدیک به‌طور کلی در جهان‌بینی من تأثیر بسیار عمیقی گذاشت و نگاه من را نسبت به دنیا تغییر داد و بلافاصله بعد و تحت تأثیر این اتفاقات من دو نمایشنامه نوشتم که تاکنون جایی آن را ارائه نکرده‌ام و قصد ارائه آن را هم ندارم چون تجربه خیلی شخصی است. همچنین می‌توانم از آشنایی عمیقم با آرتور میلر در حوزه نوشتن به‌عنوان مهم‌ترین اتفاق تأثیرگذار در زندگی حرفه‌ای‌ام نام ببرم که این هم یک عطفی بود در زندگی هنری من. آرتور میلر جزء معدود نمایشنامه‌نویسانی بود که با عشق همه آثار او را مطالعه کردم به‌گونه‌ای که متخصص آرتور میلر شدم و تمام زوایای تاریک و روشن آثار او را دریافتم و احساس کردم که خیلی شبیه به او هستم و با هیچ‌کس به‌اندازه میلر احساس خویشی نکردم و بلافاصله هم بر روی نوشتن و کارگردانی من تأثیر گذاشت. به‌عنوان مثال نوشته‌های بعد از دوره کارگردانی "مرگ فروشنده" را نمی‌توان با نوشته‌های قبل از آن مقایسه کرد.

این تأثیرپذیری یک دفعه با خواندن اثر خاصی از میلر در شما به وجود آمده و یا اینکه به‌مرور زمان و بطئی به وجود آمده؟


البته این تأثیرپذیری به‌تدریج صورت گرفته اما یک‌باره احساس کردم به پایان آن رسیدم به‌گونه‌ای که باید یک چیزی شکل بگیرد و یک بخش آن ناخودآگاه و یک بخش آن هم البته آگاهانه بود و بعد از آن هم متوجه شدم آنچه شکل می‌گیرد تحت تأثیر میلر است که البته من بدم هم نمی‌آمد از این تأثیرپذیری چرا که میلر کم شخصیتی نیست. به‌خصوص "مرگ فروشنده" نمایشنامه آسانی نیست به جرئت می‌توانم بگویم که یکی از سخت‌ترین نمایشنامه‌های دنیا است. من حاضرم ادعا کنم که خیلی از اساتید ما هنوز بلد نیستند میلر را درست بخوانند چون یک کلیدی در آثار میلر وجود دارد که اگر آن کلید را پیدا کنید یک دروازه جدیدی به سوی یک دنیای جدید به روی شما گشوده خواهد شد. اتفاق دیگری که من فکر می‌کنم برای من خیلی تأثیرگذار بود دیدار و معاشرت با زنده‌یاد اکبر رادی بود هرچند که خیلی معاشرت زیادی با ایشان نداشتم.

اولین آشنایی من با نوشتن و نیز با نمایشنامه با خواندن آثار زنده‌یاد اکبر رادی شروع شد. در زمانی که مرند بودم و خانواده می‌خواستند به نحوی من را محدود کنند که تئاتر کار نکنم، مادرم من را بیشتر به کتابخانه متمایل کرد و در آن کتابخانه من به‌طور پنهانی یک سری نمایشنامه می‌خواندم و اولین نمایشنامه‌ای که در زندگی مطالعه کردم، نمایشنامه "صیادان" اکبر رادی بود هرچند که پیش‌تر نمایشنامه "اتللو" را از کتابخانه برادرم خوانده بودم اما زمانی که در دوره راهنمایی "صیادان" رادی را مطالعه کردم یک جادویی در آن دیدم و احساس کردم که چقدر شخصیت‌ها در آن ملموس هستند و نسبت به نمایشنامه "اتللو" چقدر آن را می‌فهمم. بنابراین یک دریچه خیلی عجیب‌وغریبی در آن کتابخانه پیدا کردم و به همین دلیل مدام پیگیری می‌کردم که اکبر رادی چه آثار دیگری دارد و آثار اکبر رأی را در آن کتابخانه تمام کردم و بعد متوجه شدم که این نمایشنامه‌ها قرار است که بعداً به تئاتر تبدیل شوند. به‌تدریج که کار به امور تربیتی و تئاتر کشیده شد من جزء کسانی بودم که خیلی نمایشنامه خوانده بودم. ضمن اینکه رادیو هم کم تأثیر نبود و نمایشنامه‌های رادیویی هم همان تأثیری را بر من می‌گذاشت که کتاب‌های آقای اکبر رادی در خلوت کتابخانه.

از دیدارتان با آقای اکبر رادی برایمان بگویید.

من به‌وسیله آقای شجره و از طریق رادیو توانستم به دیدن آقای رادی بروم و این دیدار برای من اتفاق بزرگ و اساطیری بود. چون او کسی بود که در زندگی من بسیار تأثیرگذار بود. من غیرمستقیم شاگرد آقای رادی بودم. هنوز هم هرگاه در نمایشنامه‌نویسی گیر می‌کنم به آقای رادی پناه می‌برم هرگاه یک چیزی از او می‌خوانم ذهنم باز می‌شود. درنتیجه در مرحله اول آقای اکبر رادی و در مرحله بعد آرتور میلر یک عطف در زندگی هنری من به‌حساب می‌آیند.

اکنون که شما در عرصه تئاتر، هنرمند شناخته‌شده‌ای هستید چقدر به ایده‌آل‌های خود توانستید دست پیدا کنید و یا چه اندازه هنوز از آن‌ها دور هستید؟

من هنوز موفق نشدم که ایده آل‌هایم را پیدا کنم و هنوز نمایشنامه اولم را ننوشته‌ام و هنوز معتقد هستم که آن کاری که باید را انجام نداده‌ام به همین دلیل هم من تا سال گذشته اصلاً نمایشنامه‌هایم را برای چاپ نفرستاده بودم با اینکه ۲۳ نمایشنامه دارم که الآن دیگر آن‌ها را فرستادم برای چاپ چون سال گذشته با اتفاقی که برایم افتاد و جراحی قلبی که انجام دادم متوجه شدم که ممکن است دیگر خیلی فرصت نداشته باشم و هیچ‌کس به‌جز من نمی‌تواند این نوشته‌ها را سر و سامان دهد اما با این وجود بازهم همان‌طور که پیش از این یک بار هم به زنده‌یاد اکبر رادی گفتم جرئت نمی‌کنم که نمایشنامه‌هایم را به چاپ برسانم چون همیشه به خودم می‌گویم که امسال بهتر از سال گذشته می‌توانم آن‌ها را بازنویسی کنم چراکه مسلط‌تر می‌شوم و تجربه زندگی به من چیزهایی می‌آموزد که در بازنویسی مجدد آثارم تأثیر خواهد داشت.

آیا اکنون که هنرمند شناخته‌شده‌ای هستید هنوز آن هیجانات روزهای اول را دارید زمانی که می‌خواهید کار تئاتر انجام دهید؟

هنوز که هنوز است من وقتی کار تئاتر انجام می‌دهم احساس می‌کنم یک هنرمند تازه‌کار و آماتور هستم که با یک تماشاگر بسیار هوشمند و بی‌رحم که قرار است به قولی مو را از ماست بیرون بکشد مواجه شوم اما در کل وقتی کمی جوان‌تر بودیم خیلی به این موضوع فکر نمی‌کردیم و جسورتر بودیم و عموماً هم خلاقیت زمانی شکل می‌گیرد که فرد خیلی دغدغه این چیزها را نداشته باشد و به خود اجازه آزمون و خطا بدهد ولی الان این آزمون و خطا کمی سخت‌تر شده است و اکنون انگار که دیگر هر تجربه‌ای از ما پذیرفته نیست شاید به همین دلیل هم‌نسلان من هم در نوشتن و هم در عرضه کردن کم‌کار شده‌اند.

در بین آثاری که تا به حال عرضه کردید کدام را بیشتر دوست دارید؟

نمایشنامه‌های نیمه‌کاره‌ای که هنوز آن‌ها را عرضه نکردم را بیشتر دوست دارم و در میان نوشته‌هایم و کارهایی که آن‌ها را روی صحنه بردم و خیلی آن را دوست می‌دارم و ارتباط خیلی شخصی با آن برقرار کرده‌ام و متأسفانه یا خوشبختانه در میان آثاری که از من دیده شد خیلی مورد توجه مخاطب قرار نگرفت - البته به غیر از معدود افرادی که آن‌ها هم مانند من خیلی خاص بودند- نمایش "تهران زیر بال فرشتگان" بود که آن را در سالن چهارسو هم اجرا کردم. این کار به این دلیل برای من خاص بود که یک دوره‌ای من بیمار شدم و به یک‌باره متوجه شدم که به فشار خون بسیار بالا مبتلا هستم و پزشکی که من را از این موضوع مطلع کرد بسیار من را ترساند و از زندگی ناامیدم کرد چون به من گفت تا ۴۰ سالگی بیشتر دوام نمی‌آورم که این به‌شدت بر من تأثیر گذاشت و من به یک فرد تلخ، گوشه‌گیر و مرگ‌اندیش تبدیل شدم. "تهران زیر بال فرشتگان" محصول همان مرگ‌اندیشی من در آن دوره بود که بسیار نمایش عبوس و تلخی است اما من آن را بیشتر از کارهای دیگرم دوست دارم و مخاطب سنتی آثار ما این را بر من نبخشید چون به هر حال من در کارم یک طنز بیانی دارم و تراژیک‌ترین مسائل را هم به زبان شیرین و طنازانه برگزار می‌کنم. اما تماشاگری که با شادی از سالن نمایش من بیرون می‌رود و یا خواننده‌ای که با شادی کتاب را می‌بندد این بار با نادر برهانی مواجه شد که برایش غریب بود که این چه می‌خواهد بگوید؟ در حالی که این نمایش بسیار گزارش درستی بود از درون خود من و نگاه به جهان‌بینی مقطعی خودم، به همین دلیل این اثر در بین کارهای من خاص است.

آقای برهانی‌مرند شما یک دوره‌ای هم تله‌تئاتر کار کردید، قصد ندارید کارهایی که تا به حال ارائه کردید مانند "مرگ فروشنده" را در قالب تله‌تئاتر ارائه کنید؟


من تله‌تئاتر را خیلی دوست دارم و مدعی هستم که در این حوزه کارهای خیلی خاصی هم انجام دادم. تجربه تله‌تئاتر ایرانی برای من تجربه جذابی بود و من تأثیرش را از مخاطب گرفتم به‌عنوان مثال تله‌تئاتر "تیغ کهنه" نوشته آقای یاراحمدی جزء معدود تله‌تئاترهایی بود که در قاموس تئاتر ایرانی روی آنتن رفت و بحث تازه‌ای داشت و تماشاگری که با تله‌تئاتر نامأنوس بود احساس کرد که می‌تواند تله‌تئاتری هم دید که در آن روح ایرانی وجود داشته باشد و این تله‌تئاتر برایش جذاب هم باشد و من هنوز هم اعتقاد دارم که می‌توان به همان شکل کار کرد در صورتی که به ما فرصت بدهند. تله‌تئاتر هم عرضه ارزان‌تری نسبت به سریال‌های هزینه‌بر آن‌چنانی دارد و هم می‌تواند در ارتباط‌گیری عرصه موفقی باشد اما متأسفانه تلویزیون به دلیل کژسلیقگی‌ها و بی‌ذوقی‌های بسیاری از مدیران، خود را از این مدیوم توانمند در حوزه ارتباطی محروم کرده است. هرچند که می‌پذیرم که ما هم در مقام تولیدگر در بعضی مواقع یک سری کارهایی تولید کردیم که نتوانست با بیشتر مخاطبان ارتباط برقرار کند و از سوی دیگر هم این ایراد به مدیران تلویزیون وارد است که عموماً اجازه ندادند که نمایش‌های ایرانی در تلویزیون نمایش داده شود و ترجیح دادند که نمایش‌های بی‌خطر خارجی کار کنند تا نمایش‌های ایرانی.

همان‌گونه که در بخشی از صحبت‌هایتان به آن اشاره کردید در حدود دست کم دو دهه پیش تعداد متقاضیان رشته تئاتر کم‌تر بوده است درنتیجه برای کسانی که متقاضی ورود به این عرصه بودند شانس بیشتری وجود داشته که بتوانند خود را در این عرصه مطرح کنند، این در حالی است که برخلاف رشد اندک امکانات سخت‌افزاری تئاتر، اکنون تعداد متقاضیان این رشته بیشتر شده است، توصیه شما به کسانی که تازه‌وارد این حوزه شده‌اند برای اینکه بتوانند در این عرصه دیده شوند، چیست؟


به عقیده من در هر شرایطی چه در وفور امکانات و چه در نبود امکانات برای زندگی هنری و خلاقیت چند فاکتور خیلی مهم وجود دارد برای اینکه بتوان در این عرصه ماند. اتفاقاً می‌خواهم بگویم درست است که امکانات نیست ولی عرصه برای مطرح‌شدن تمام‌عیار هنرمندانه و نه شهرت‌های بادکنکی که اتفاقاً امکانات برای این نوع شهرت‌های بادکنکی خیلی بیشتر است و به همین دلیل هم هنرمندان جعلی این‌قدر زیاد شده‌اند ولی برای آن جاودانگی که لازمه هر هنرمندی است کار بسیار دشوار است و همچنان همان سخن کلیشه‌ای را مطرح می‌کنم که باید خون دل بخورند، ریاضت بکشند و مطالعه کنند اگر می‌خواهند در این عرصه مهمان دو روزه نباشند.

انتهای پیام/

سهیلا سالاروند