سرویس موسیقی هنرآنلاین: گاهی اوقات، در فضای هنری کشور اتفاقاتی می افتد که آدم را به آینده امیدوار می‌کند. چرا که دارای پشتوانه‌ی فکری متفاوت و همگام با هنر در دنیای مدرن امروزی است. مسلماً آتچه جامعه ما به لحاظ تولید تکنولوژی از کشورهای پیشرفته دنیا باز مانده است، در تولید فکر و هنر اگر پیشی نگرفته باشد شانه به شانه آنها در حال حرکت رو به جلو است. حضور در پرفورمنسی در گالری محسن، آن هم در نخستین روزهای آغازین ماه مبارک رمضان بهانه نگارش این متن شد.

پرفورمنس آرت

هنر اجرا شیوه‌ای از اجرای مدرن هنر است که بر انسان متکی است. هنری مرکب از هنرهای تجسمی، نمایشی، موسیقی و مفهومی با اتکا به رخداد شکل می‌گیرد. همچنین پرفورمنس آرت نوعی ارتباط ویژه و تنگاتنگ با مخاطب خود دارد و وی را در اجرا درگیر و وادار به داوری می‌کند که خود بخشی از اجراست. به همین دلیل گاها هر اجرایی با اجرای دیگر بنا به تغییر مخاطب تغییر مفهومی پیدا می‌کند.

خارش/ هنر مقصود

خرداد و تیرماه سال جاری گالری محسن میزبان پرفورمنسی از امیر کنجانی بوده که با اعلام خبر تمدید این اجرا همچنان ادامه دارد. اجرایی که اسمش نیز به نوعی سؤال برانگیز و جذاب برای مخاطبی است که منتظر شروع آن است. خارش محصول سه سال تحقیق و تجربه خالق آن است. نگاه متفاوت کنجانی باعث خلق اثری متفاوت و شگرف در پرفورمنس آرت شده که در آن مخاطب "از طریق دیدن می‌شنود و از طریق شنیدن تجسم خواهد کرد". موسیقی این اجرا به سه شیوه کانداکشن، نقاشی موسیقی و همچنین رهبری ارکستر با لامپ‌های برقی هدایت می‌شود که این آخری از طرحی از خود کنجانی است. وی به خاطر این طرح جایزه لایت ورک فستیوال لندن را برده و آلبوم اشعار موسیقی شاملو را نیز به همین روش منتشر کرده است.

آنچه که در این اجرا در وهله اول مخاطب را غافلگیر می‌کند فضای آن و همچنین حرکت کردن برای دیدن است. بدین معنی که تا زمانی که در فضا حرکت نکنی و جزئی از اجرا نشوی نمی‌توانی از همه آن بهره مند شوی. همچنین حس از دست دادن بقیه اجرا در هر زمانی همیشه با وی همراه است چرا که هر بخش این اجرا در مکانی دیگر و به طور همزمان در حال انجام است. استرس از دست دادن مفهومی که در ابتدا با حساسیت دنبالش می‌کنی باعث می‌شود که دائما در حال ناخنک زدن به باکس‌های مختلف باشی تا بتوانی نقاط مختلف را به هم وصل کنی و بفهمی که چه خبر است.

از دیگر غافلگیری‌هایی که با آن مواجه می‌شوی سبک اجرا به شیوه‌ی دیوار ششم است. اینکه منبع صدا با سایه‌ها و تصاویری که جستجوگرانه می‌بینی انطباق ندارد گنگی خوبی را القا می‌کند تا بفهمی که گاهی سایه صدایی مهم‌تر از منبع آن خواهد بود. تأثیرپذیری از چنین روشی می‌تواند تا ساعت‌ها پس از خروج از داربست نمایش فکرت را مشغول و دیدت را نسبت به محیط پیرامونت متفاوت کند.

چگونه لذت ببریم؟

اگر برای تجربه این اجرا می‌روید، به توصیه خالق آن، دنبال روایت و داستان نباشید بلکه "از نقطه‌ای که خودتان انتخاب کرده‌اید لذت ببرید و یا به نقطه‌ای بروید که این لذت حاصل شود، فضا را تجربه کنید، همزمانی اتفاق‌ها این فرصت را می‌دهد که بیش از یک اتفاق را شاهد باشید. به دلیل همزمانی احساس از دست دادن خواهید کرد به همین دلیل سرعت گذر زمان بیش از پیش برای شما قابل لمس خواهد بود".

آنچه می‌بینید و می‌شنوید

آنچه خواهد دید و شنید از بازی خوب سحر دولتشاهی، حسن پورشیرازی، محسن رستگار و الهه بخشی است که این روزها بهناز جعفری نیز به جمع اجرا کنندگان پیوسته است.

یاسمن کیمیاوی (ابوا)، گلناز شعاری (کلارینت) پندار پارسی (ویلن)، علی آقاجانی (ویلنسل)، دینا کهنی (فرنچ هورن)، آیدا موسوی (ترومپت)، عرشیا والی (پرکاشن و سازهای کوبه ای)، و نوازندگان سازهای زهی ارکستر پیمان ابولحسنی، برهان همتی، طناز اسدالله، سهراب ملک زاده، امیر پاشافاطمی، مهرناز زند رحیمی، غفار بجوی، مجید حاتمی، وحید حاج میری دیگر عوامل این پرفورمنس هستند.

انتهای پیام/