سرویس سینمایی هنرآنلاین: در این برنامه صفی یزدانیان کارگردان، فردین صاحب‌الزمانی تدوین‌گر، شاهین شجری‌کهن منتقد و کورش جاهد کارشناس و مجری برنامه حضور داشتند و در مورد فیلم صحبت کردند.

فردین صاحب‌الزمانی تدوین‌گر "در دنیای تو ساعت چند است؟" در این نشست گفت: این فیلم چنان که در این روزها نوشته، اشاره و تحلیل شده است، یک تفکر، یک نگاه، یک سلیقه سینمایی و یک نوع برداشت از سینماگر بودن را نمایندگی می‌کند. تا پیش از این تصور می‌شد جمع صفی یزدانیان، فردین صاحب‌الزمانی و علی مصفا محلی برای رشد و نمو ندارد. فیلمی مانند "چیزهایی هست که نمی‌دانی" ساخته می‌شود و فیلمساز روی پای خود می‌ایستد و فیلمش در حد خودش فروش می‌کند یا فیلم "پله آخر" ساخته می‌شود، آن هم در اوج هیاهوی سینمای اصغر فرهادی عزیز که مد سینمایی و یا جریان برتر را در قالب دیگری راه‌اندازی کرده است؛ و حالا این نوع سینما که فیلم " در دنیای تو ساعت چند است؟" آن را نمایندگی می کند، ساخته می‌شود.

وی در ادامه بیان کرد: پنج سال پیش تصور می شد که چنین فیلمی نمی توانست در سینمای ایران باشد مگر زیر چتر حمایتی و سوبسید و غیره، اما حالا این فیلم را می توان به لحن قوی فیلمساز مرتبط کرد که چه قدر فیلمی که ساخته است، مهم و با ارزش است.

این تدوین‌گر سینما گفت: "در دنیای تو ساعت چند است؟" بهانه خوبی برای بحث های سینمایی است، نه اینکه این گونه فیلم‌ها را ارزش‌گذاری کنیم و ستاره بدهیم. کما اینکه این فیلم برگزیده منتقدان در مجله فیلم است. من معتقدم این فیلم از جمله فیلم‌هایی است که جایگاه خود را کم‌کم در سینمای ایران باز می کند چون نوستالژی، مایه های عاشقانه، لحن و تصاویر زیبا از شمال کشور دارد. حتی با موسیقی دلنشین آن می توان ارتباط برقرار کرد.

صفی یزدانیان در ادامه این نشست گفت: وقتی صبحت از جلسه نقد و بررسی می شود، بنده صحبت زیادی ندارم و ترجیح می‌دهم نقد دوستان را بشنوم. به هر حال این کار را ساخته‌ام و نمی توانم خودم آن را نقد کنم. زمانی که فیلمنامه را می نوشتم، درباره لحن فیلم تصمیمی نگرفتم. آن طور که شنیده‌ام، بعضی مسائل خیلی شخصی بوده که در این فیلم به من ربط داده شده است. به هر حال هر کسی که در زبان هنری کار می کند، ممکن است کارش به سمت شخصی بودن کشیده شود، اما فیلمنامه این اثر به ملاحظه‌ای نوشته نشده است. از ابتدا لحن فیلم انتخاب شد. اوایل ناگزیر از این لحن بودم . یعنی به نوعی سیال بودن از لحن جدی و شوخ بودن. در خیلی از دیالوگ‌های فیلم اجازه نمی‌دادم تا لحن فیلم تک‌بعدی شود یعنی نه خیلی اندوه و نه خیلی احساس شادی و نه فقدان که نمی گذاشتم به یک سمت خاصی پیش برود.

در ادامه سئوالات مخاطبان سینما مطرح شد. یزدانیان درباره دغدغه فیلمسازی خود گفت: آقای صاحب الزمانی مصاحبه ای داشتند که تیتر آن این بود، من اساسا دغدغه ندارم. این تیتر به این معنا نبود که من مسئله ندارم. بعضی وقت‌ها ویترین فیلم نشان می‌دهد که دغدغه کارگردان یک موضوع است. آنچه از دغدغه می‌گویم در درون قصه است. گاهی زمان از دست ما فرار می‌کند. بارها شده که این ناهمخوانی زمان و ساعت را از دست می دهیم و این به دلیل پراکندگی است که بین آدم‌ها ایجاد شده است. این در دل قصه نهفته شده است و مربوط به نسلی است که آدم ها از هم جدا شدند و حالا اگر بخواهند دوباره بهم نزدیک شوند، چقدر می‌توانند همدیگر را درک می کنند.

وی در ادامه گفت: اولین بار که قصه این فیلم به ذهنم رسید، یاد فیلم "نیویورک نیویورک" مارتین اسکورسیزی افتادم که رابرت دنیرو زیر ماشین شخصیت اصلی داستان می‌خوابد و می‌گوید یا به من وقت بده و یا از روی من با ماشین رد شوید. به همین دلیل اصلا تو فضای دهه ۶۰ و غیره نبودم. بعد فیلمنامه چیده می شود و آدم ها ساخته می شوند. در واقع فرهاد (علی مصفا) آدمی است که با روزمرگی کنار نیامده است و نوستالژی خود را همراه دارد. شخصیت گلی (لیلا حاتمی) هم به همین شکل است.

یزدانیان درباره انتخاب بازیگران این فیلم اش گفت: من هدفی نداشتم. به دلیل نزدیکی و رفاقتی که تا کنون داشته ایم و هم همکار بودن، از همان ابتدای نوشتن فیلمنامه، لیلا حاتمی و علی مصفا در ذهنم نقش بسته بودند. به هر حال این دوبازیگر هر دو به زبان فرانسه هم وارد بودند.

انتهای پیام/