سرویس مد و لباس هنرآنلاین : از سالها پیش برای خانمهایی که به دنبال لباسهایی متفاوت بودند "زریر" نامی شناخته شده است. رعنا مدبر و غزل ترکی از ابتدای دهه 80 فعالیت خود را در زمینه طراحی لباس آغاز کرده و با طراحی مانتوهایی متفاوت از آنچه در فروشگاهها وجود داشت، مخاطبان زیادی را به خود جلب کردند. آنها با توجه به فعالیت در زمینه رنگرزی، اسم "زریر" را برای تولیدات خود انتخاب کردند که نام گیاهی است که در زمانهای قدیم رنگ زرد طلایی را از آن به دست میآوردند. طراحان زریر در سال 85 به عنوان دانشجویان کارآفرین انتخاب شدند و سال 93 هم در دومین کنفرانس مدیران کارآفرین، در بخش زنان برگزیده شدند. رعنا مدبر در گفت و گو با هنرآنلاین از فعالیتهای این مجموعه سخن گفت.
چه طور تصمیم گرفتید وارد کار طراحی و تولید لباس شوید؟
ما در رشته مهندسی نساجی تحصیل کردیم و با توجه به اینکه صنعت نساجی افت زیادی داشت و امکان کار برای خانمها در کارخانههای نساجی سخت فراهم میشد، تصمیم گرفتیم خودمان کاری را شروع کنیم. بنابراین از سال 81 یک کارگاه کوچک رنگرزی و چاپ راه انداخته و به رنگرزی شال پرداختیم. بعد از آن فکر کردیم این کار را روی لباس هم انجام دهیم بنابراین دورههای طراحی لباس را در دانشگاههای تهران، الزهرا و... گذراندیم و با توجه به اینکه مانتو نیاز اصلی پوشش خانمها است روی آن تمرکز کردیم.
در میانه دهه 80 شالهای شما مخاطبان زیادی بین مردم و هنرپیشهها پیدا کرد. ایده تولید این شالهای چروک چگونه به وجود آمد؟
آن سالها اصلا شال رنگی وجود نداشت و ما تصمیم گرفتیم یک محصول جدید تولید کنیم، بنابراین پارچههای سفید را میگرفتیم و با رنگرزی آنها شال رنگی درست میکردیم. در این کار یکی از استادان ما به نام مهندس مظاهری کمک بسیاری کرد. برای رنگ کردن پارچه از رنگهای شیمیایی استفاده میکردیم که ماندگاری داشته باشد، البته گاهی از رنگهای سنتی هم استفاده میکردیم ولی این کارها جنبه تجاری نداشت. اما چروک کردن شالها خیلی اتفاقی شکل گرفت. ما شالهایی را که رنگ کرده بودیم میگذاشتیم خشک شود و یک بار وقتی شال را گره زدیم تا خشک شود متوجه شدیم اگر به همان حالت چروک بماند نمای خوبی دارد، بنابراین تصمیم گرفتیم از آن پس شالها را به آن شکل ارائه دهیم.
برای طراحی مانتوها چه نکاتی را در نظر میگرفتید؟
زمانی که ما کار خود را شروع کردیم در لباسها رنگ وجود نداشت و همه افراد لباسهای تیره و خاکستری با مدلهای ساده میپوشیدند. اما برای ما مدلدار بودن مانتو اهمیت زیادی داشت. ابتدا سعی کردیم با رنگرزی روی آنها طرحهای جدیدی ایجاد کنیم. البته این کار بسیار سخت و پر هزینه بود و به همین دلیل الان مانتوهای رنگرزی شده را فقط با دریافت سفارش تولید میکنیم. به جز آن به طراحی مدلهای مختلف مانتو پرداختیم و نکاتی مانند انتخاب پارچه اهمیت زیادی برای ما دارد. همیشه سعی میکنیم از پارچههای طبیعی که درصد زیادی پنبه داشته باشد استفاده کنیم.
تنوع در طرحهای شما چگونه به وجود میآید؟
علاوه بر دنبال کردن آنچه در دنیا مد شده است، معمولا برای هر مجموعه خود یک تم در نظر میگیریم و هرچه به ذهنمان برسد را انتخاب میکنیم. یکی دیگر از نکاتی که در طراحی ما تاثیر میگذارد توجه به فصل است و سعی میکنیم با توجه به خصوصیات هر فصل المانهایی را در لباس استفاده کنیم. مثلا در مجموعه بهاره ممکن است از طرح گل استفاده زیادی داشته باشیم.
در بعضی طرحهای شما استفاده مستقیمی از آثار هنری وجود دارد. چه طور تصمیم گرفتید از این تابلوهای نقاشی استفاده کنید؟
بله ما از آثار هنری به صورت مستقیم یا غیر مستقیم در کارها زیاد استفاده میکنیم. به عنوان مثال در یک مجموعه از نقاشیهای جکسون پولاک و آثار آبستره الهام گرفتیم و مانتوهایی طراحی شد که روی آنها لکههای رنگ مانند یک تابلوی نقاشی وجود داشت. در مجموعه های دیگر از آثار هنری به شکل مستقیم بهره گرفتیم و آثار مینیاتور، نقاشی قاجاری و... را روی مانتو چاپ کردیم. از این کارها خیلی استقبال شد و چون کار بسیار جدیدی بود که روی مانتو انجام دادیم، خریداران علاقه زیادی به آنها داشتند. علاوه بر این چون هر دو اهل نقاشی هستیم روی شالها نقاشی میکردیم و هنوز گاهی روی مانتوها این کار را میکنیم. در مجموعههای قبلی از نقشهای ایرانی بسیار زیاد استفاده کردیم و با تکنیک چاپ دستی یا نقاشی آنها را روی مانتو میآوردیم، اما الان مدتی است که میخواهیم از تمهای جدیدتر روی مانتو استفاده کنیم.
با توجه به اینکه تعدادی از هنرمندان مشتری کارهای شما هستند، چه اصولی را برای طراحی لباس آنها در نظر میگیرید؟
هنرمندانی مانند نیکی کریمی و لیلا حاتمی از جمله مشتریان کارهای ما هستند و به عنوان مثال برای حضور کریمی در جشنواره فجر یا جشنوارههای هند و نیویورک لباس طراحی کردیم. در این شرایط دست طراح کمی بسته است چون هنرمندان خیلی مورد توجه و زیر ذرهبین هستند و نمیتوان طراحی خیلی خاصی برای آنها انجام داد. طرحها باید معقول و قابل استفاده باشد و در عین حال با لباسهای عادی فرق داشته باشد. در مجموع ما وقتی لباسی را برای یک هنرمند طراحی میکنیم مشابه آن را برای فرد دیگری تولید نمیکنیم.
کارهای شما در خارج از کشور هم نمایش داده شده، در مورد این حضور توضیح دهید.
سال گذشته لباسهای ما در فستیوال ایرانیان ادینبورگ نمایش داده شد. در این مجموعه لباس از پارچههای دستباف، چاپ باتیک، قلم کار و سایر پارچههای سنتی استفاده کرده بودیم. پس از این نمایش زنده لباس دو اثر توسط موزه ملی اسکاتلند خریداری شد تا در بخش ویژه لباس کشورهای مختلف نمایش داده شود. بقیه لباسها نیز توسط افراد مختلف خریداری شد. مطمئن هستم اگر امکاناتی به طراحان لباس ایرانی بدهند که بتوانند لباسهای خود را صادر کنند قطعا آثارشان طرفداران زیادی در خارج از کشور دارد و طراحان ما حرفی برای گفتن دارند. ما مشتریان خارجی داریم که این کارها را خیلی دوست دارند و مخصوصا به کارهای دستی ایرانی مانند سرمه دوزی و... علاقه زیادی دارند.
پارچههای سنتی ایرانی چقدر قابلیت استفاده در لباسهای امروزی را دارند؟
پارچههای سنتی واقعا خوب هستند ولی استفاده بعضی از آنها توجیه اقتصادی ندارد. چون این پارچهها دستبافت هستند و قیمت بالای آنها باعث میشود مانتوی دوخته شده با آن خیلی گران تمام شود و تولید آن به صرفه نیست. اما پارچههایی با قیمت مناسب هم وجود دارد مانند دارایی، قلم کار و... که میتوان با آنها مانتوهای زیبا و در عین حال کاربردی و راحت دوخت. ما از این پارچهها استفاده زیادی کردیم و استقبال خوبی هم از آنها شده است.
مخاطبان طرحهای شما از چه طیفی هستند؟
مخاطبان کارهای ما معمولا از 17 تا 35 سال سن دارند، اما با توجه به اینکه همه کارهای ما رنگی نیست و مدلهای سادهتر هم داریم، افرادی در سنین و با سلیقههای مختلف میتوانند از آنها استفاده کنند. علاوه بر این شرایطی را فراهم کردیم که اگر مشتری یک مدل را بپسندد و رنگ آن را دوست نداشته باشد بتواند از آن طرح با تغییرات مورد نظر خود سفارش دهد.
به نظر شما امروزه وضعیت پوشش زنان در جامعه چگونه است؟
در سالهای اخیر اوضاع خیلی تغییر کرده و مردم به اینکه یک مانتوی خوب داشته باشند یا آن را با چیزهای دیگر هماهنگ کنند توجه میکنند. به نظر من خیلی خوب است که تعداد طراحان لباس زیاد شده و افرادی با ذوق و سلیقه در این زمینه طرحهای جدیدی ارائه میدهند. البته بعضی افراد هم طرح دیگران را کپی میکنند اما در مجموع پیشرفت خوبی در این زمینه وجود دارد، اما همچنان در بخش تولید مشکلاتی وجود دارد و با وجود برگزاری برنامه های مختلف مانند جشنواره مد و لباس، هنوز تغییری به وجود نیامده که به طراحان کمک کند و امکان ارتباط آنها با تولید کنندگان را به وجود آورد. ما به جز یک سال همیشه در جشنواره مد و لباس شرکت کردیم و علاوه بر اینکه یک بار از ما تقدیر کردند، چند بار طرحهای ما خریداری شد. اما با وجود اینکه بعضی از کارهای ما قابل تولید عمده است امکان این کار برایمان فراهم نشده است. تنها اتفاق مثبتی که در این جشنواره افتاده این است که وزارت ارشاد اقدام به ثبت طرحها کرده است و این کار باعث میشود میزان کپی شدن طرحها کمتر شود.
انتهای پیام/
مریم درویش