سرویس تجسمی هنرآنلاین : سمیرا اسکندرفر نقاش ویدئوآرتیست، که نمایشگاه آثارش با عنوان "هرگز فراموشم نکن" این روزها در گالری شماره شش در حال برگزاری است درباره این نمایشگاه به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: در این نمایشگاه سه ویدئوآرت یا دراقع "ویدئو پرتره" هفت دقیقهای ارائه شده است؛ نخستین ویدئو در مورد روز ازدواج "ماهرو"، یک دختر بسیار جوان در روستایی کوچک است. دومین ویدئو هم درمورد "بهاره" دختری است که معلولیت جسمی دارد و در یک آسایشگاه زندگی میکند و سومین ویدئو درباره منوچهر پسر جوانی است که بعد از سالها زندگی در خارج از کشور به ایران باز میگردد. هریک از این سه ویدئو به ساخته شدن یک تصویر از یک شخصیت انسانی طی مدت زمان محدود یک روزه یا چند ماهه منجر میشود. یعنی به مینیمالترین شکل ممکن چه در زمان، چه در فضا و چه در روایت این ویدئوها، یک تصویر از هر یک از این اشخاص و سرنوشتشان ساخته میشود.
وی همچنین درباره ارتباط معنایی این سه ویدئو با هم نیز توضیح داد: من نخستین ویدئوی این مجموعه را در سال ۱۳۸۵ ساختم. ویدئویی که چند سال بعد توسط موزه تیت لندن خریداری شد. دومین ویدئو یک سال بعد ساخته شد و ویدئو آخر را سال گذشته کار کردم. به این ترتیب میتوان گفت که از لحاظ زمان ساخت این ویدئوها چندان به هم مرتبط نیستند اما زمانی که در حال ساخت ویدئوی منوچهر بودم، متوجه شدم بین هر سه این ویدئوها ارتباطی وجود دارد و آنها قابلیت این را دارند که به عنوان یک مجموعه ارائه شوند. هر سه این شخصیتها کسانی بودند که برای مدتی ذهن و حس مرا به شدت با خود درگیر کرده بودند و اکنون متوجه شدهام که دلیل این موضوع شخصیت جذاب و خاص این افراد و هم موقعیتی که در آن قرار داشتند بوده است. یکی از آنها در سن خیلی پایین ازدواج کرده بود، دیگری اعضای بدن خود از دست داد بود که به نوعی موضوع از دست دادگی را به من منتقل میکرد و دیگری مهاجرت اجباری داشت و تنها بود. در نهایت اینکه این اشخاص چطور مقهور شرایط یا شاید سرنوشت یا حتی خشونت زیستن شده بودند مرا به ساختن ویدئو درباره آنها واداشته بود.
این هنرمند با بیان اینکه در طول سالها نقاشی کار روی پرترهها برایش جذاب بوده است اظهار کرد: وقتی به این سه ویدئو نگاه میکنم، میبینم که اینجا هم دقیقا همان کار را با مدیوم ویدئو انجام دادهام. اینکه تصاویر و فریمهایی کنار هم چیده شوند و در نهایت یک تصویر واحد از یک فرد ساخته شود برای من بسیار جالب توجه است. این ویدئوها در نمایشگاه با ابعاد بزرگ روی دیوار پروجکت شدهاند. در نقاشی هم همیشه به کشیدن پرترههای بزرگ گرایش داشتهام و در اینجا نیز میخواستم پرترهها با این ابعاد بزرگ مخاطب را کاملاً درگرفته و بر او تاثیر بگذارند.
وی همچنین گفت: من از سال ۸۲ ویدئو میسازم اما کمتر پیش آمده آنها را به نمایش بگذارم. با وجودی که دو ویدئو اول تعداد زیادی نمایش در خارج از ایران داشتهاند ولی هیچوقت آنها را در ایران نمایش نداده بودم و این بار با توجه به ایدهای که در ارتباط با "ویدئو پرتره" در ذهن داشتم تصمیم گرفتم آنها را در قالب یک نمایشگاه در معرض دید مخاطبان قرار دهم.
اسکندرفر همچنین درباره جایگاه ویدئوآرت در ایران و موضع گالریها با این هنر نیز اظهار کرد: از آنجا که ویدئو آرت در ایران هنر نوپایی است، نمایش ویدئو در گالریهای ایران جای کار بسیاری دارد. به ویژه آنکه ویدئو هنری است که اغلب هنرمندان آن را براساس احساسات و دریافتهای شخصی خود ساخته و وجه اقتصادی قابل توجهی ندارد.
سمیرا اسکندر فر همچنین در یادداشتی درباره این نمایشگاه نوشته است: مگر میشود فراموش شدن را دوست داشت؟ ما آدمها دوست داریم جایی، گوشه کناری باقی بمانیم... حتی وقتی دیگر نیستیم. آدمها میآیند و میروند. از کنار هم میگذریم. بعضی آدمها را نمیتوانی فراموش کنی. بعضی آدمها را هرگز نمیتوانی فراموش کنی. بعضی آدمها فقط نگاهت میکنند و رد میشوند. گاهی حتی نگاهی رد و بدل نشده، تو تنهایی نگاهشان کردهای. زندگی و مرگشان را، بدون آنکه با خبر شده باشند. زمان میگذرد و تو میفهمی که هیچ وقت فراموششان نخواهی کرد... هیچ وقت و آنها هیچگاه از این حس با خبر نمیشوند. توی سرت باقی میمانند. زمان میگذرد. کم رنگ نمیشوند. تکهای میشوند توی سرت و تو احساس میکنی که باید... باید آن تکه توی سرت را توی بشقاب بگذاری. بشقاب را بگذاری روی میز پذیرایی. بگذاری جایی جلوی دید آدمهای دیگر تا تماشا کنند که آنها را "هرگز فراموش نکردهای"
اسکندرفر متولد سال ۱۳۵۹ است. از سال ۱۳۷۸، فعالیت حرفهای خود را در نقاشی آغاز کرد. از سال ۱۳۸۲ شروع به ساخت ویدئو و فیلم کوتاه کرد و تا به امروز ۱۸ ویدئو و فیلم کوتاه ساخته است، که بیش از ۵۰ نمایش در موزهها وگالریهای سراسر دنیا داشته است. سال ۱۳۹۲ ساخت اولین فیلم بلند خود "روت کانال" را به اتمام رساند و این روزها او در حال اتمام ساخت دومین فیلم بلند خود "تردمیل" است.
نمایشگاه "هرگز فراموشم نکن" تا جمعه ۲۵ اردیبهشت در گالری شمراه شش به نشانی خیابان مطهری، خیابان میرزای شیرازی، کوچه بیستم، پلاک ۲ پذیرای علاقهمندان به هنرویدئوآرت است. گالری شماره شش پنجشنبهها تعطیل است.
انتهای پیام/