سرویس موسیقی هنرآنلاین: به خوبی به یاد دارم بعد از اولین باری که موزیک ویدئوی کنسرت یانی در پارتنون را دیدم، حسرت آمیز، حرکات رهبر ارکستر سلطنتی فیلارمونیک را با خودم مرور می‌کردم. اینکه چرا با اینکه ما که ایرانی هستیم ولی نمی‌توانیم از بزرگان و مشاهیر موسیقی کشورمان در همین جا استفاده کنیم؟ و اینکه چرا تنها از راه یک سی دی از روی رایانه، و از این همه فاصله، تنها بدانیم که تنظیم‌کننده و رهبر ارکستر یانی در یونان یک ایرانی است که هیچ دسترسی به وی نداریم. حالا این روز‌ها تمام حسرت‌ها را به فراموشی سپرده‌ایم و از تلخی آن‌ها، حتی خاطره‌ای هم در کام دلمان باقی نمانده است. چرا که به راحتی می‌توانیم از طریق فشردن چند دکمه، در اجرای روح افزای قطعات ساخته شده شهرداد روحانی به رهبری خودش در سالن همایش‌های برج میلاد را شاهد باشیم. نمونه‌اش؛ همین دیشب، هنوز هم وقتی وارد سالن می‌شدم با توجه به چندین بار تجربه اینچنینی، باز هم هیجان زده بودم به اندازه‌ای که حتی در نوشتن گزارش نیز از پنهان کردن این احساس عاجزم. درست مانند عده‌ای که در پایان کنسرت بلند فریاد می‌زدند: روحانی متشکریم!

تاخیر در اجرا، مثل همیشه

آدم وقتی به اجرای موسیقی‌دانانی می‌رود که در فرنگ تحصیل کرده‌اند و بار‌ها و بار‌ها در نقاط مختلف دنیا تجربه کار موسیقی به صورت زنده دارند، انتظار ندارد که شروع برنامه با ۲۵ دقیقه تاخیر آغاز شود. درست است که ما در اینجا به این موضوع عادت داریم و همچنین می‌دانیم که رهبر بزرگ این ارکستر هم تقصیری در این ماجرا ندارد و برگزار کنندگان می‌بایست پاسخگوی انتظارات مخاطبینی که صندلی خالی در سالن نگذاشته‌اند باشند. اما سوال اینجاست آقای روحانی، که رئیس و رهبر ارکستر سمفونی COTA لس آنجلس بوده است و بار‌ها ارکسترهای سمفونی معتبری نظیر ارکستر سلطنتی فیلارمونیک لندن، ارکستر سمفونی مینسوتا، سمفونی کلرادو، سمفونی سن دیگو، سمفونی ایندیاناپولیس، سمفونی نیوجرسی، سمفونی فیلارمونیک زاگرب، سمفونی جوانان آمریکا، و غیره را رهبری کرده است چگونه با این بی‌نظمی کنار می‌آید؟

هیچکاک در برج میلاد

در پارت اول اجرا، هفت قطعه به نام‌های "جشن دهقان"، "اسب ایرانی"، "بویر احمدی"، "سفری کوتاه"، "سایه چمن"، "قطره‌های باران" و "مجنون نبودوم" به زیبایی هر چه تمام‌تر نواخته شد. قطعاتی که پس از هر کدام، تشویق حاضران و قدردانی شهرداد روحانی را در پی داشت. قطعهٔ هشتم اما متفاوت بود. از این جهت که برادران عالمی، مهرداد و میلاد، به ترتیب با سازهای ویلن و ویلنسل، بنا به دعوت روحانی در قطعه "باغ ایرانی" اقدام به سولونوازی کردند.

پس از اجرای قطعه ۹ با عنوان سیمای جان، اثری از برنارد هرمان با تنظیم روحانی نواخته شد. این آهنگ که موسیقی متن فیلم "سایکو" هیچکاک بود که به نوعی تنوع در آثار اجرا شده با تم‌های شرقی و ایرانی ایجاد کرد. اما قطعه یازدهم نیز کردی روی نت سل نام داشت.

روحانی پشت پیانو

پارت دوم، هم به لحاظ اجرا و هم از نظر ساز‌ها با پارت اول متفاوت بود. اضافه شدن نوازندگانی مانند ناصر رحیمی/ فلوت، حسین پورمعین / کلارینت، حسین شریفی / ترومبون و یاسین کشاورز / ضربی، حال و هوای دیگری به سالن بخشید. اما شوری که در سالن ایجاد شد صرفا به این دلیل نبود. بلکه شهرداد در قامت یک رهبر ارکستر همزمان پشت پیانو نشست تا از دلتنگی‌هایش برای "عذرا" بنوازد و جاودانگی تاثیر پدر بر موسیقی خانواده‌اش را با "ابدیت" به گوش همگان برساند. قطعات اول و دوم این قسمت برای مادر و پدر نوشته شده بود. همچنین قطعه سوم نیز به گفته خود او برای کسانی ساخته شده بود که هشت سال جانانه از جان خود گذشتند و یک وجب از این خاک را به دشمن نسپردند. قطعه چهارم "مادر"، پنجم "زیبایی عشق"، ششم "سرزمین مادری"، هفتم "رقص بهار" و هشتم "اصفهان" نام داشت.

شهرداد ۱۸ ساله

پس از اجرای آخرین اثر، آنقدر حاضرین به تشویق خود ادامه دادند تا روحانی به روی صحنه برگشت و قطعه‌ای را که در سن ۱۸ سالگی برای فیلم "برفراز آسمان‌ها" نوشته بود با پیانو تک‌نواری کرد. اما این هم مخاطبین سیری ناپذیرش را برای رفتن به خانه راضی نمی‌کرد. به این ترتیب قطعات "عذرا" و "قطره‌های باران" مجددا توسط ارکستر نواخته شد تا شبی فراموش نشدنی برای همه آنهایی که دلشان نمی آمد که به خانه بروند ساخته شود .

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/