سرویس تجسمی هنرآنلاین: در این نمایشگاه حدود ۴۰ اثر طراحی و نقاشی میرزاییان با تجربههای مختلف رنگ روغن، مداد و خودکار روی بوم، کاغذ و مقوا، زغال و ابزار و مواد برای بوم سازی و... از ۱۸ تا ۲۴ اردیبهشت ماه جاری در نگارخانه هنر ایران، واقع در ضلع غربی تالار وحدت، خیابان خارک به نمایش گذاشته میشود و افتتاحیه نمایشگاه ساعت ۱۶ روز جمعه ۱۸ اردیبهشت ماه برگزار میشود.
مصطفی میرزاییان متولد ۱۳۴۲ آبادان است و تجربههایی را در داستان نویسی دارد و تاکنون شش نمایشگاه از آثارش برگزار کرده است. او با ابزار و مواد گوناگون که بیاستفاده مانده است متریال طراحی ونقاشی را فراهم میکند و آثاری را ارائه میکند.
میرزاییان درباره این نمایشگاه و تجربههای خود در هنر نوشته است: اما این تنها یک بهانه است. بهانهای برای طرح تجربهها وگفتگو که هنری ارزان وساده هم ممکن ست. با خود کار مداد رنگی رنگ روی هرچیزی. ممکن ست مدام تجربه کنم بدون توجه به معیاری و بایدی. تجاربم را نشان دهم و ادامه یابد. انتخاب شدن هدف ومعیاروملاک نیست. چرا ما نقاشی و طراحی میکنیم.؟ چرا برخی بالایند، استادند، میفروشند، میخرند؟ موزه یعنی چی؟ بر گزیده شدن وتجربه ناب ما چه نسبتی با هم دارد؟ بچهها و هنر جویان چه میکنند و معیارهای انتخاب از کجا آمده؟ داوری یعنی چی؟ من با کدام منطق دو اثر انسان را ارزیابی و مقایسه میکنم.؟ و....
ما تجربه میکنیم. آزمایش میکنیم، لمس میکنیم. نفس میکشیم هوا برود در ریههایمان اکسیژن را دریابیم. صدا میکنیم و تا بشنویم وامتحان کنیم هنر ناب وکودکی کم وبیش همنوایی و شباهت بسیار با هم دارند. برای همین شیرین وناب میشود. به چهره کودک زیباودلنشین ست. دست میکشیم روی سطوح تا احساس کنیم. نگاه میکنیم تصاویر را. بچه که هستیم امروزمان مثل دیروزمان نیست درست بر خلاف مرحله بزرگسالی مثل امروز که از ما روند ثابت هنری سبک تکنیک باید ونباید طلب میشود. نوعی تکرار وخلق از روی بایدها ونبایدهای هنری تجاری. سالنی و بینالی و....
هر چیز را در هر سطحی با هر مدیومی باید نترسید وامتحانش کرد. مهم نیست بخرند یا نمایش بدهند یا نگویند وبگویند. مهم تجربه ناب وآزاد منست با توانمندیهایم که میتواند در تجربه بعدی تعالی یابد. پرسشهایم را با تجربهای نو وتازه پاسخ دهم. هنر انگار چیزی ست که میگوید بجوی تا بیابی بخواه تا جواب بیابی. اما اگر این جستجو وجوابوخواستن را از دیگری وتجربه تجربه شده دیگری بخواهم میشوم نسخهای وکپیای وهمانی که روبرویم هست.
امروز من اگر تمام آثار فلان هنرمند بزرگ تاریخ را کپی کنم یا مثل او راه بروم واداواصولم مثل آنها بشود نهایت شدهام انسان قرن فلان دهه فلان و مال سال فلان. هنر ناب در رابطهای آزاد این اقدام تقلیدی را جرمی بزرگ میداند. بیوفایی وجفایی نابخشودنی بر خود بر زیبایی وخلقتی که همچنان در حال رشد وتعالی ست. متاسفانه تقلید وتعبد کور کورانهوگاه هوشمندانه با اندکی تغیر در زمانه ما نه تنها جرم وجفا محسوب نمیشود بلکه نوعی امتیاز وافتخار نیز ارزیابی میشود.
در فرایند تجربه آزاد انسان از هنر، نوعی تازگی وبدویت نهفته است. ظاهری ساده بیشکل وگاه چنین مینماید که عاری از هر هدفی ست. اما در هنر ناب وتجربه ساده من بیشک دریافتها ونتایج لذت بخش معرفتی ست. آمیخته با جمالهای بیشمار که تنها در پیوستن به هنرمیسرست نه شنیدن والگو برداری و....
ما مصالح ومواد را میخریمنمی سازیم. وارد میکنیم. نمیسازیم. با مصالح وموادوابزار زندگی نداریم. نمیشناسیمشان. ابزار زبان خاص خود دارند مهمند حتی بیشتر از تکنیک هنری.گاه بیش از نوع واثری که میآفرینیم. ابزار وارداتی، اوپک، اسلاید، تصاویر و... اینها اگر چه در مرحلهای از دریافتهای هنری لازمندوخوب اما اگر درتجربه و روند کاری ما باقی بمانند دیگر ما ابزاریم. تکنیکیم و بایدهایی که دیگران معین میکنند. در این نمایشگاه تلاش شده است برخی آثار با ابزار و مواد ارزان ساده نمایش داده شود.
آری من در برخورد با بیرون، با ابزار با خودم، دنبال تجربه و معرفتی تازه وآزاد هستم. از این رو مواد را مدام ترکیب میکنم. هر اثری خلق شد تمام ست. باید در تجربه بعدی بینی ودو چشم و ابرو همان بینی و چشم قبلی نباشد و نشود وگرنه بیهود گی ست. این تقلید از روی دیگری مهم نیست کودک همسایه باشد یا داوینچی.
نوع تجربه هنری من بر پایه «من هستم، چشم دارم، میفهمم، میاندیشم، دست دارم دیگری نیستم این دیگری استادم باشد یا هنرجو یا مردم عادی. تجربهای که در تاریخ، ابا و اجداد من آن را با همه وجودش لمس کرد.
من هستم. زندهام وجهان بیرون من، یک لحظه توقف ندارد.
نورها و سایهها در حرکتند. در تکاپو، زنده و واله وشیدا. یک لحظهاش ساکن نیست. پس من چرا تکراردیگری شوم؟
انتهای پیام/