سرویس تجسمی هنرآنلاین : بخش عمده ای از سالن گالری را نقاشی های فروزان شیرغانی و طراحی های او پر کرده اند. گوشه ای از سقف آن را نیز چیدمان او اشغال کرده است. نقاشی های فروزان شیرغانی که در بوم هایی با ابعاد بزرگ تر از یک متر کشیده شده اند پرتره هایی بزرگ از سر انسان ها را در خود دارند. او روی صورت این پرتره ها هر کدام یک یا چند عینک گذاشته است. به صورت تمام آدم های طراحی هایش نیز عینک زده است. چیدمان او هم از عینک هایی ساخته شده که خود او آن ها را با سیم و پارچه های رنگی درست کرده است و با نخ هایی بی رنگ از گوشه ای از سقف گالری آویزان کرده است.

اما در کنار این ها یک ویدئو آرت از علی‌یار راستی از یک مانیتور در حال پخش است و بر دیوار رو به روی آن هم از یک پروژکتور فیلم کوتاهی از حسین ترابی با نام "عینک" که در سال 1357 ساخته شده است به نمایش گذاشته شده است.

نقاشی های فروزان شیرغانی با رنگ روغن و اکرلیک کار شده اند. او مرز واضحی برای جدا کردن سیاهی و سفیدی چشم های پرتره ها مشخص نکرده است. با پلک هایی که تا نیمه ی چشم ها را پوشانده اند. تشخیص این که آیا این مردم بینا هستند یا نه دشوار است. حالت صورت ها خسته و بی رمق است. دست بر چانه زده اند یا از گوشه ی چشم به بیننده خیره شده اند. دهان ها در بیشتر تابلوها یا کاملاً محو شده یا تنها سایه ای از آن بر صورت باقی مانده است. نمی توان با اطمینان گفت اما به نظر تمام آن ها تصویر زن هایی میانسال هستند؛ در حالی که پرتره ها با هم تفاوت چندانی از لحاظ شخصیت نمی کنند (البته زاویه ها و فیگورها با هم فرق دارند.) اما عینک هایی که بر روی عینکشان اضافه شده و روی صورتشان قرار گرفته هرکدام ویژگی هایی دارند که سعی در شخصیت بخشیدن به پرتره ها دارند. به عنوان مثال یکی از آن ها بر روی شیشه ی عینکش طرحی از پرده ای توری، سفید و گلدار است. دیگری روی فریم عینکش سانتیمتربندی شده است (شاید این زن یک خیاط باشد.) و دیگری عینکی به چشم دارد که تکه پارچه ی سبزی جای شیشه اش را گرفته و با یک زیپ باز و بسته می شود.

تعداد زیادی از طراحی های فروزان نیز در اندازه های کوچکتر بر روی کاغذ یا مقوا با خودکار، مداد یا ذغال کشیده شده است. فرم صورت ها اغراق شده و غیر واقعی است و باز هم بیشترشان بدون دهان اند و البته همه با یک یا تعداد بیشتری فریم عینک بر صورت.

خود او در کاتالوگ نوشته است: "علاقه من در به تصویر کشیدن انسان های عینکی از دو سال پیش شروع شد،زمانی که برای تعویض عینک به عینک فروشی رفتم. به نظرم آمد عینک ها جدا از جذابیت فرمی چقدر می توانند در برداشت های شخصیتی انسان تاثیر بگذارند..."

ویدئوی علی‌یار راستی هم می تواند در همین راستا باشد. او یک فریم واحد را بر چشم شاید بیش از 20 فرد متفاوت گذاشته و از چهره ی آن ها عکس گرفته است. در ویدئوی او این تصاویر به سرعت و پشت سر هم عوض می شوند در حالی که جای فریم عینک در مرکز فریم عکس ها ابداً تغییر نمی کند. یک فریم زرشکی تقریباً درشت. اما وقتی تصویر آن آدم ها را جداگانه در کاتالوگ و با فرصت کافی مشاهده کنیم تفاوت های آن ها بسیار بیشتر از آن چیزی است که در ویدئو قابل تشخیص است. شاید راستی سعی کرده است بر وزن تاثیری که یک فریم عینک بر یک نگاه کوتاه و گذرا به شخصیت ظاهری انسان ها می تواند داشته باشد تاکید کند.

فیلم کوتاه حسین ترابی هم درباره ی یک پسربچه با چشم های ضعیف است که به خاطر عینک به چشم زدن در مدرسه با همکلاسی هایش دچار مشکل می شود. این فیلم در سال 1358 برنده ی جایزه ی کودک و نوجوان کانون پرورش فکری شد.

احسان لاجوردی در کاتالوگ می نویسد:"هرچند ایده یا بهتر بگویم نطفه ی برگزاری این نمایشگاه در ابتدا به قصد نمایش کارهای فروزان شیرغانی شکل گرفت که مجموعه ای از طراحی، چیدمان و نقاشی های اوست اما در میانه راه چنین به نظر می رسید که همچنان جا برای پرداختن بیشتر به موضوع از طریق شرکت دادن هنرمندانی دیگر با مدیوم های دیگر همچنان باز بود... لازم به توضیح است که این نمایشگاه که از حضور سه هنرمند بهره می گیرد، ادعای به اصطلاح کیوریت شدن ندارد و تنها از همنشینی آثاری درباره ی سوژه ای یکسان سمت و سو یافته است."

گرچه فضای گالری ممکن است مخاطب را در جستجوی پیدا کردن ارتباطی معنادارتر میان مدیوم های مختلف قرار دهد، اما سوژه ای با یک نام مشترک بهانه ای کافی برای ایجاد فرصت به نمایش درآمدن چنین آثاری در یک گالری است.

واران عزیزپور