سرویس تئاتر هنرآنلاین: چیستا یثربی نمایش نامه‌نویس ، کارگردان، مدرس دانشگاه، منتقد و مترجم، ناشر لیسانس تئاتر الزهرا (تئاتر درمانی و رشد اسطوره در زندگی)‏ فوق لیسانس، دانشگاه الزهرا ( تئاتر درمانی و تاثیر آن بر آموزش کودکان عقب مانده ذهنی)‏‎ ‎دکترای روانشناسی، دانشگاه الزهرا- تورنتو کانادا؛ 1383(تئاتر درمانی و تاثیر آن در جامعه)‏‎ ‎لیسانس زبان انگلیسی دانشگاه آزاد-همزمان با تحصیل-؛ 1369 ‏،فارغ التحصیل زبان آلمانی انستیتوسیمین؛ 1368‏، فارغ التحصیل روزنامه نگاری توسعه (زنان و کودکان) توسط وزارت ارشاد اسلامی با همکاری ‏یونیسف و دانشگاه علامه طباطبایی است. چیستا یثربی جزو کارگردان، نویسندگان تئاتر ایران است که تلاش می‌کند در کارهایش به واکاوی و روان‌شناسی شخصیت‌های نمایشش که عموما زنان میانسال روشنفکر هستند بپردازد و جدای کارگردانی یک نمایش نامه‌نویس پر کار و فعال هم هست. در مقطعی در سینما و تلویزیون پر کار شد و با بزرگانی مثل ابراهیم حاتمی‌کیا در فیلم "دعوت" همکاری کرد. چیستا یثربی از معدود کارگردان‌های هم نسلش که هنوز در کارش تداوم دارد و چند سال یکبار متنی را روی صحنه می‌برد.

نمایش "فقط به خاطر من" را یک کار حدیث نفسی تمام و کمال می‌توان نامید. کیارا مختاری شخصیت اصلی نمایش در واقع شخصیت خود چیستا یثربی نویسنده است. کیارا مختاری عین یثربی یک نویسنده میانسال است که با مسائل و مشکلات زندگیش مواجه دارد و با چالش‌های زیادی در حوزه کاری و زندگی شخصی و اجتماعیش دارد و مانند یثربی دختری نوجوان دارد. داستان این نمایش در خصوص زنی است که شبی دیر وقت حین بیرون گذاشتن آشغال پشت در منزل خود مانده است بدون اینکه کلید، کارت شناسایی و نه حتی پولی داشته باشد و درحقیقت به نوعی در این موقعیت خطیر و دراماتیک گیر کرده و بنا به شرایطی که دارد و نمی‌تواند با دیگران ارتباط درست و منطقی داشته باشد. به هرکسی که زنگ می‌زند تا او را از موقعیتش رهایش کنند با در بسته مواجه می‌شود. انگاری در یک هزارتوی ناشناخته اسیر شده و دچاربحران، سرکشتگی و تردید و استیصال است و خود یثربی در مصاحبه‌ای اذعان کرده بود که "این اتفاق یکباری برای من موقعی که درگیر نوشتن فیلم‌نامه "دعوت" و حواشیش بودم رخ داد و با این موقعیت آشنایم". بنابراین همه این مسائل نشان می‌دهد ما بک اثر به شدت حدیث نفسی که خالق هیچ ابایی از به چالش بردن خودش ندارد روبه رویم. کاری که خیلی از بزرگان سینما مثل وودی آلن هم انجام می‌دهند و شخصیت خودشان را مورد واکاوی و آنالیز قرار می‌دهند. نمایشی که تم روانشناسانه در آن به صورت یک پیرنگ دنبال‌ می شود و زن در مالیخولیای ذهنش اسیر می‌شود و از یک جایی مرز میان واقعیت و خیال با هم درآمیخته می‌شود. شاید اجرای این نمایش یک اعتراض آشکار از یک هنرمند به شرایط زیست و نحو ارتباطش با آدم‌های دور و بر و محیط کاریش است. تا به این وسیله اعتراضش را مطرح کند . . نکته حائز اهمیت دیگر میل و گرایس یثربی به شناخته شدنش به عنوان یک کارگردان مولف تئاتری است و چون نویسنده کارهایش است. به دنبال چنین رویکردی است و یک سری نشانه‌ها و اله‌مان‌های این مسئله را تقویت می‌کند . اولین نشانه شناسی آثار یثربی حضور موثر زنده موسیقی است که گاها نوازنده موسیقی مورد نظر تبدیل به جزیی از نمایش می‌شود و در ساختار نمایش مشارکت دارد و اغلب شخصیت‌های اصلی نمایش‌های یثربی زنان روشنکر، تحصیل کرده، حساس و شکننده‌ای هستند که یا از طرف مرد زندگی‌شان و یا از جامعه مورد بی‌مهری و جفا قرار می‌گیرند و در مرز فروپاشی روحی و روانی قرار می‌گیرند و یا مثل سیلوای نمایش "سیلویا پلات" خودکشی می‌کنند. گویی زنان آثار یثربی در هر موقعیت با محیط بیرون دچار چالش هستند و کسی نمی‌تواند آنها را درک کند.

ده دقیقه ابتدایی شروع نمایش ساختار رئالیستی دارد و چالش میان مرد رفتگر با زن نویسنده در عین درام بودنش موقعیت‌های کمیکی را به وجود می‌آورد که مخاطب با نمایش ارتباط برقرار می‌کند . اما در ادامه نمایش جایی که زن با سایر شخصیت‌ها مثل پلیس و دکتر مواجه می‌شود و کار جنبه سیال ذهن پیدا می‌کند در ارتباط مخاطب با کار سکته‌ای ایجاد می‌شود که بازی احساسی بازیگر نقش نویسنده این قضیه را تشدید می‌کند . کیارا زنی که با پناه بردن به داروهای آرام بخش مرز میان واقعیت و خیال را گم کرده و درگیز زندان ذهنش می شود.

دکور صحنه ساده و بی پایه‌ای شامل یک نیمکت چوبی و چند کیسه مشکی رنگ مخصوص زباله و مقداری کاغذ است که در عین سادگی در ایجاد فضای مورد نظر کارگردان موثر و کارا هستند. میزانسن‌ها و نوع کارگردانی یثربی در حد استاندارد و قابل قبولی است و می‌تواند مخاطب را درگیر فضا و ساختار نمایش کند. به هر حال یکی از گونه‌های جذاب در سینما و تئاتر درام‌های روانشناسانه هستند که به کارگردان این اجازه و فرصت را می‌دهد که با در هم تنیدن واقعیت و تخیل دنیای مطابق بر نگره خودش را پیش روی مخاطب قرار بدهد. کاری که نویسندگانی مثل فرانتس کافکا در "مسخ" انجام می‌دهند.