سرویس مد و لباس هنرآنلاین: در سال‌های گذشته همکاری بین هنر و مد به شیوه‌های مختلف بارها اتفاق افتاده است. لحظاتی وجود دارد که طراحان مد تبدیل به هنرمند می‌شوند، گاهی هنرمندان تبدیل به طراح مد می‌شوند و گاه هر کدام از آنها چیزی کاملا متفاوت از موجودیت خود را ارائه می‌دهد. هر دو ژانر هنرهای زیبا و طراحی مد بر روندهای اجتماعی تاثیر می‌گذارد، اما از سوی دیگر رابطه در حال تغییر آنها از یکی به دیگری، خود بازتابی از جامعه به عنوان یک کل است. شاید بعضی ازمداخلات و همکاری‌ها موفق‌تر از دیگران باشند، اما آنچه در درجه اول مهم است ترکیب کردن این دو حوزه و نتایج فوق‌العاده ای است که از بازی خیالی طراحان ممتاز به دست آمده است.

ایو سن لورن و اندی وارهول- 1974

به نظر می رسد در روند مد مناسبات زیادی با هنر به وجود آمده و برندهای مد به کاربران آثار هنری بزرگتبدیل شده اند. با این حال، در مورد خاص ایو سن لورن و اندی وارهول (که نیاز به هیچ معرفی ندارند) سن لوران سوژه کار است، و محصول یک تصویر سیلک اسکرین از ایو جوان است که توسط وارهول به وجود آمده.

این اثر متعلق به سال 1974 در یک سبک شبیه به دیگر آثار وارهول، مربعی است که به چهار ربع تقسیم شده. در هر خط مورب یک پرتره تکرار شده، اما تصاویر زوج به شکل متفاوتی نقاشی شده است. این نقاشی امروزه به عنوان یک ژست یادبود از طراح مد بزرگ به یادگار مانده است. اگر چه در این نقاشی اثری از لباس یا لوازم جانبی آن نیست، اما این اثر بازتابی از روابط صمیمی بین فرهنگ مد و هنر است.

جیمی چو و راب پروت - 2012

طراح کفش مشهور در سطح بین‌المللی، جیمی چو، با هنرمند معاصر راب پروت همکاری کرد تا یک مجموعه پوشاک تولید کند. بیشترین شهرت پروت شاید به خاطر بنای یادبود اندی وارهول با نام هفت- پا در سوهو است که به سفارش صندوق هنر عمومی ساخته شده است.

این تیم هنرمند- طراح کفش، مجموعه‌ای شامل کفش، کیف زنانه، روسری، و سایر لوازم جانبی را ساختند که همه آنها با همکاری کامل چو و پروت به وجود آمد. در این آثار از نقوشی مانند پوست گورخر، پانداهای کارتونی و کریستال برجسته استفاده شد که با بیش از 11 هزار کریستال دست ساز ساخته شده بودند. موتیف‌های گرافیکی الهام گرفته از پوست مار و راه راه گورخر مجموعه‌ای پر انرژی و چشم گیر به وجود آورد که رنگ‌های قرمز، زرد و نارنجی با شهامت به آنها اضافه شده بود.

پروت در مصاحبه با بلومبرگ گفته بود:" فکر می‌کنم هنر من هنگامی که آن را در این نوع روش‌ها فعال می‌کنم واقعا زنده می‌شود. من بسیار غمگین می‌شدم اگر این کارها فقط بر روی دیوار گالری یا موزه‌ها نمایش داده می‌شد".

انتهای پیام/