سرویس تجسمی هنرآنلاین : "مایع به جای حفظ کردن فرم از جاذبه تبعیت می‌‎کند" عنوان بلندبالای چیدمان مونا آقابابایی در گالری آران است. این هنرمند درباره نمایشگاه خود به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: چیدمان‎‌ها و طراحی‌هایی که در این نمایشگاه دیده می‌شود با هم در ارتباط هستند و نوعی رفت و برگشت معنایی میان آن‌ها وجود دارد؛ در حقیقت کارهای لاستیکی، طراحی‎‌ها و کار حجمی مستقلی که جدا از باقی کار‌ها و در بخش مجزایی از گالری قرار گرفته سه زاویه دید مختلف هستند که می‌‎توان بر اساس هریک از آن‌ها به این نمایشگاه نگاه خاصی داشت.

او با بیان اینکه این سه بخش همه به موضوعی مشترک می‌‎پردازند افزود: این چیدمان در واقع حول این پرسش است که چگونه یک ابژه می‌تواند در ذهن ما تبدیل به سوژه شود و چنان قدرت پیدا کند که ما را به سمت و سویی خاص بکشاند. در طراحی‎‌ها موضوع یک انگل و یک حشره و در یکی از حجم‎‌ها نیز رابطه هنرمند و خود اثر مطرح می‌‏شود و سوال در هر دو این‌ها این است که چه کسی قدرت بیشتری دارد و بر دیگری پیروز می‌‏شود. این نوعی گفت‎وگو میان هنرمند و اثر هنری است؛ آیا اثر هنری است که هنرمند را به ساختن خود ترغیب می‌‏کند یا هنرمند است که خلق یک اثر هنری را اراده کرده است؟

این هنرمند درباره عنوان این نمایشگاه نیز توضیح داد: عبارت "مایع به جای حفظ کردن فرم از جاذبه تبعیت می‌‎کند" بخشی از شعر "آب" اثر فرانسیس پونژ است. پونژ شاعری فرانسوی است که بیشتر شعرهای او درمورد اشیا است و چون احساس کردم که این شاعر و به ویژه این شعر او با آثار من ارتباط دارد این عبارت از شعرش را برای عنوان نمایشگاهم انتخاب کردم.

او درباره آثار به نمایش درآمده در گالری آران همچنین گفت: می‌‎توان هریک از این آثار را جدا از هم دید، با این حال مجموع آن‌ها به عنوان یک چیدمان در کنار هم معنادار‌تر است به ویژه آنکه در این قالب نحوه چیدمان به شکلی است که فضا نیز به عنوان عنصر متصل کننده این آثار دارای اهمیت می‌‎شود.

این هنرمند در یادداشتی درباره نمایشگاه خود نوشته است: "اشیا بیرون از ذهن من، به ظاهر در سکون. ساکت و منفعل. فاقد ذهنیت ولی حاضر در ذهن من. به آن‌ها خیره می‌شوم، تا بدانجا که به شکل آن‌ها در می‌‎آیم. بلعیده می‌‏شوم در چرخه متداوم، سردرگم و گیج تا مرز ابهام و واقعیت دوزیستانه. انگل‎‌ها در بدن مورچه موجودی ساخته‎اند که نه مورچه است و نه انگل. تخم انگل شکل و طعم غذا داشت و مورچه آن را بلهعید و خود طعمه آن شد. مورجه کجاست؟ انگل چه شد؟ آیا واقعیت، خود این دگرگونی است؟ پوست سیاهی بر بدنی که از هم رهایی ندارند؟ پوست یا پوسته‌ای از تمنا که زاییده من و زاینده من‌اند؟ من کار می‌‎کنم می‌‎نویسم؟ چرا می‌‎نویسم؟ مگر درون من چیست؟ چه چیزی مرا به این شکل درآورده؟ و در داین شکل کنونی نقش من کجاست؟ چه چیزی مرا وادار کرده و مرا به اینجا و اکنون آورده؟ کجاست؟ چه چیزی مرا وادار کرده و مرا به اینجا و اکنون آورده؟ میان من و دیگری گفت‌و‌گویی همیشگی هست که هردویمان را فرسوده می‌کند. از آن شکل می‌گیریم و هم از آن زوال می‌پذیریم."

در نمایشگاه "مایع به جای حفظ کردن فرم از جاذبه تبعیت می‌‎کند" ۶ طراحی در کنار حجم‎هایی ساخته شده از لاستیک، سیم و زیپ به نمایش گذاشته شده است، این آثار همراه با هم چیدمان مونا آقایی را تشکیل می‌‏دهند.

مونا آقایی متولد ۱۳۶۱ در تهران است. او که در دانشکده هنر تهران تحصیل کرده است اکنون نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری آران برگزار کرده است.

این نمایشگاه تا ۲۰ اردیبهشت در گالری آران به نشانی کریم خان زند، خیابان خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲ برپاست.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/