سرویس مد و لباس هنرآنلاین : پگاه خسروی که در رشته کارگردانی تئاتر تحصیل کرده است هم اکنون به طراحی لباس میپردازد. او در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین در مورد نحوه فعالیت خود گفت: وقتی کار تئاتر میکردم طراحی لباس نمایشها را هم انجام میدادم و با توجه به اینکه در درسهای ما نکاتی در رابطه با طراحی لباس وجود داشت، کمکم به سمت طراحی لباس برای عموم کشیده شدم.
او در مورد ویژگیهای مانتو گفت: برای من خاص بودن مانتو بسیار مهم است چون در ایران تعریفی از مانتوی کتی ساده وجود دارد که در سراسر دنیا و همه برندها به عنوان کت یا مانتو دیده میشود. پس ما وقتی پوششی به نام مانتو داریم باید المانهای خاصی در آن بگنجانیم که با آنچه در دنیا به عنوان کت وجود دارد متفاوت باشد. اشتباه طراحان ما این است که همان کت غربی را به عنوان مانتو معرفی میکنند، در صورتی که حجاب، پوشش و مد ما مانتو است و باید طراحی خاصی داشته باشد.
خسروی ادامه داد: بسیاری از طراحان ما به سایتهای خارجی و کار برندهای معروف نگاه میکنند و با تغییر رنگ یا جزئیات لباس، طرحی ارائه میدهند که گرتهبرداری از کار خارجی است. نگاه کردن به کار دیگران و آشنا بودن با فشن دنیا بسیار مهم است ولی باید بتوانیم خودمان لباس طراحی کنیم.
او در مورد نکات مهم در کار خود گفت: من سعی میکنم اگر چیزی به عنوان اصل تعریف شده است، آن را به شکل دیگری ارائه دهم. اگر یک برش در کارهای طراحان مختلف استفاده میشود آن را تغییر میدهم. به طرحهایی فکر میکنم که در عین عملی بودن متفاوت باشند. مثلا جیب یک مستطیل یا یک شکاف برای قرار دادن دست است که همیشه در جای مشخصی قرار میگیرد اما من این تعریف را عوض میکنم و جا یا مدل جیب را تغییر میدهم. به نظر من باید نگاه متفاوتی به یک عنصر کاربردی داشته و شیوه اجرای آن را تغییر دهیم.
خسروی افزود: برای طراحی لباس ابتدا به رنگ آن توجه میکنم و با توجه به فصل و فضایی که لباس در آن استفاده میشود رنگ را انتخاب میکنم. در مرحله دوم فکر میکنم باید مدلی طراحی کنیم که با توجه به آن بتوانیم اسم خود را بگذاریم طراح تا علاوه بر حفظ حجاب، مانتو از حالت غربی خود دربیاید. طرح لباس بر اساس اینکه برای چه بازاری ارائه میشود متفاوت است. در سطح عموم و به عنوان لباس کارمندی، دانشجویی و... مانتو سادهتر است ولی وقتی برای یک هنرمند که روی صحنه حاضر میشود لباس طراحی میکنم، نتیجه کاملا متفاوت است.
او در مورد قابلیتهای هنرهای سنتی گفت: سال گذشته یک مجموعه به نام کهن طراحی کردم که از هنر دست ایرانی در آن استفاده شده بود و زحمت زیادی برای آن کشیده شد. سوزندوزی، آیینهکاری روی پارچه، طلاکوبی روی پارچه و... کارهایی بود که توسط یک تیم روی لباسها استفاده شد. برای انجام این کارها به سراغ دوزندگان قدیمی در روستاها رفتم و این پروژه سخت به دلیل اینکه دوزندگان محلی به کار ذهنی عادت دارند و کار طبق طرح برای آنها دشوار است چند ماه طول کشید.
این طراح جوان ادامه داد: استقبال بسیار خوبی از این مجموعه شد و بیشتر خریداران از کشورهای امریکا و اروپایی بودند. به نظر میرسد ایرانیها چون این هنرها را در دسترس دارند به آن توجهی نمیکنند اما خارجیها علاقه زیادی به این کارها دارند و ارزش آن را میدانند.
خسروی در مورد نحوه برخورد مردم با لباسهای رنگی گفت: این موضوع بستگی به مشتریانی دارد که انتخاب میکنید. من به دلیل اینکه تئاتر کار میکردم از ابتدا با رنگ سر و کار داشتم و در کارهایم از رنگ مرده استفاده نمیکردم. در ابتدای کار متوجه شدم مردم این لباسهای رنگی را سخت میپذیرند و با وجود اینکه آنها را دوست داشتند حاضر نبودند چنین لباسی بپوشند. آنها پذیرش رنگی محدودی دارند و لباسی میخواهند که به چشم نیاید. بنابراین مشتریهای خود را انتخاب کردم و متوجه شدم لازم نیست عموم جامعه را در نظر داشته باشم. کار من به دلیل نوع ارائه مشتری عام ندارد و مشتریها با همه رنگهایی که استفاده میکنم ارتباط برقرا میکنند.
او با اشاره به جشنهای ملی ایران گفت: ایران تاریخ کهنی دارد که مناسبتهای مختلفی در آن وجود دارد. ما مناسبتها را فراموش کردیم و خودمان را با مناسبتهای غربی هماهنگ کردهایم که متعلق به ما نیست. طراحان لباس میتوانند از مناسبتهای کهن ایرانی برای طراحی استفاده کنند چون هر کدام از آنها مشخصاتی دارد که میتواند لباسی خاص به وجود آورد تا در فستیوالها پوشیده شوند. تمام تاریخ و هنر ما که باعث شده به آن مناسبت برسیم را میشود در لباس آورد و لباس هر مناسبتی را میتوان با توجه به المانهای آن طراحی کرد.
خسروی افزود: من در کارهایم بیشتر از هنر دست ایرانی روی پارچههای ساده استفاده میکنم و این کار باعث میشود پارچههایی که تولید میکنم مختص کار خودم باشد. وقتی مزونها پارچههای خود را از فروشگاه خریداری میکنند ممکن است در چند مزون آن پارچه استفاده شده و کارها شبیه هم شوند، ولی وقتی خودم پارچه را تولید کنم کارم تک میشود.
او با اشاره به طراحی لباس برای هنرمندان گفت: همیشه تعدادی لباس آماده دارم که هنرمندان در شرایط فوری برای شرکت در جشنوارهها از آنها استفاده میکنند، اما بیشتر وقتها و در صورتی که زمان کافی وجود داشته باشد لباس را برای آنها طراحی میکنم. همه جای دنیا بازیگر وقتی در جشنوارهای شرکت میکند معرف قشر جنسیتی یا کشور خود است. پس لباسی که در اداره، دانشگاه، خرید و... استفاده میشود باید با لباس کسی که به عنوان الگو روی صحنه میرود تفاوت داشته باشد. در عین حال این لباس باید برای آنچه در کشور ما به عنوان حجاب تعریف شده ارزش کامل قائل باشد. حال با این حجاب باید هنرمند را به زیباترین شکل و با حفظ پرستیژ نمایش دهیم چون عکس جشنوارهها در سراسر دنیا منتشر میشود و باید شاًن کشور در آن حفظ شود.
خسروی افزود: در کشور ما گاهی هنری بودن را با شلختگی اشتباه میگیرند ولی من چون در این فضا بزرگ شدم تفاوت کار هنری و شلخته را میدانم. ویژگی کار من متفاوت بودن آن است و از هیچ طراحی در ایران یا دنیا برداشت نکردم. با وجود اینکه در ابتدای کار مشکلاتی داشتم اما نخواستم خود را با مشتریها همسو کنم و صبر کردم تا بتوانم چیز متفاوتی ارائه دهم. همیشه به این کار به عنوان هنر نگاه کردم و دنبال فکرم رفتم تا کسانی که خواهان این کار هستند مرا پیدا کنند.
انتهای پیام/