سرویس معماری هنرآنلاین: ساعد مشکی گرافیست و عضو هیئت انتخاب و داوری جایزه پوس‌تر زمین سبز، درباره سطح کیفی و نحوه برگزاری نمایشگاه‌های پوستر با هنر آنلاین گفتگویی کرد که می‌خوانید.

کیفیت آثار راه یافته به بخش مسابقه جایزه پوستر زمین سبز را چگونه دیدید؟

تاکید موکد کنم که محل گرافیک نمایشگاه نیست. گرافیک جایش توی خیابان است، پشت ویترین مغازه‌هاست و روی در و دیوار شهر. هیچ گرافیکی در نمایشگاه رشد نمی‌کند. مشکل ما در این سال‌ها این بوده که همیشه یک سری پوستر انتخاب می‌کنیم برای یک نمایشگاه‌ها و هیچ کدام از این‌ها را مردم نمی‌بینند.

یعنی کارکردشان را از دست می‌دهند؟

این‌ها دیگر پوستر نیستند. یک اثر هنری هستند که می‌خورند به دیوار. در نتیجه مخاطب‌های محدود دارند و خیلی محفلی ‌‌نهایت دویست، سیصد نفر می‌آیند می‌بینند و به این شکل هیچ کاربرد و استفاده‌ای ندارند. فقط اینکه یک عده داوری می‌شوند، یک عده بی‌خود دل‌شان خوش است که جایزه می‌گیرند در داخل کشور و یا خارج از کشور اما این معنایش اصلا گرافیک نیست. طراحی گرافیک ارتباط مستقیم با مردم دارد و مانگاری‌اش به نسبت آثار هنری کمتر است. توی این فضا است که طراحان گرافیک با هم رقابت می‌کنند، رشد می‌کنند و می‌بینند که اثرشان تاثیرگذار بوده یا نه! گرافیک جامعه هویت پیدا می‌کند، مورد قضاوت مردم که مخاطب اصلی گرافیک هستند واقع می‌شوند و آن وقت می‌توانند تشخیص بدهند آیا این اثر با مردم ارتباط بر قرار کرده یا نه. طراح گرافیک هم خودش را اصلاح می‌کند و به همین دلیل صاحب هویت منطقه‌ای و عمومی می‌شود. من از این جنبه با نمایشگاه کاملا مخالفم اما از طرف دیگر ما اصلا محل نصب پوستر نداریم. شهرداری‌ها، می‌تواند محل نصب پوستر در شهر نصب کند، مثل همه جای دنیا. محل‌های بزرگ و چرخان و آدم‌ها به ترتیب پوسترهای اتفاقات واقعی و چاپ شده را بزنند به دیوار و مردم از آن استفاده کنند.

پس با این حساب این آثار به همین ترتیبی که در ایران بازخورد ندارد، بازخورد مناسبی هم در اکسپو ۲۰۱۵ میلان نخواهد داشت؟

واقعیت این است که باید این آثاری که در جایزه پوستر "زمین سبز" انتخاب شده، در سطح شهر نصب شود تا تاثیر بگذارد روی محیط زیست.

اصولا قالب پوستر برای بیان شعار اکسپو ۲۰۱۵ میلان که "تغذیه زمین، انرژی برای حیات" است، قالب مناسبی است؟

این هم می‌تواند میان هزاران پوستری باشد که برای اکسپو میلان در سراسر دنیا طراحی می‌کنند. یک چنین اتفاقی در همه دنیا پیش می‌آید ولی نه اینکه فقط همین اتفاق باشد. تازه خوشبختانه پوستر‌های "زمین سبز" به نمایشگاه بین المللی خارج از کشور راه پیدا می‌کند و بعدا در داخل کشور هم نصب می‌شود اما نود و نه درصد از نمایشگاه‌های پوستر ما این توفیق را ندارند و فقط ساخته می‌شوند برای اینکه یک هفته روی دیوار نمایشگاه‌ها بمانند. پوستر در این شکل، ارتباطی با مردم پیدا نمی‌کند.

به نظر شما طراحان توانسته بودند شعار اکسپو را به خوبی ارائه بدهند؟

خیلی درخشان نیست. اگر می‌خواهیم برای موضوع مهم حفظ محیط زیست کار کنیم، راهش این نیست که هر کس یک پوستر باب دل خودش بکشد. لازم است یک کمپین تعریف بشود، روان‌شناسی اجتماعی می‌خواهد، این طور نیست که ما هر پوستری بزنیم تاثیر بگذارد. اگر شهرداری همین‌ها را در شهر نصب کند باز تاثیر نخواهد گذاشت چون پوستر یک رسانه‌ایست که متصل به خیلی از اتفاقات دیگر اجتماعی است. این را یادمان باشد گرافیک تفاوتش با خیلی از رشته‌های هنری که در ایران می‌شناسیم این است که به شدت به روز است. یعنی یک هفته روی جلد کتاب می‌ماند و بعد ناپدید می‌شود. این به روز بودن خیلی کمک می‌کند به ارتباطش با مردم. سطح این نمایشگاه هم مثل سایر نمایشگاه‌هاست. یعنی خیلی آدم‌های حرفه‌ای در آن شرکت نمی‌کنند. چون نمی‌خواهند این طوری قضاوت بشوند و بیایند به دیوار بخورند. باید یک جامعه‌شناس، یک روان‌شناس بیاید کنار دست تیم که چطور و به شکلی و با چه محتوایی کار بشود و طراح آن را اجرایی کند. در غیر این صورت فقط یک نگاه گذرا است.

انتهای پیام/