سرویس تجسمی هنرآنلاین: استاد علی رضا متولد فروردین ماه ۱۳۱۲ در شهر کاشان، او از اساتید پیشکسوت رشته نقاشی است که در سالهای گذشته نمایشگاههای متعددی در نگارخانههای تهران و در عرصههای بین المللی داشته است. علی رضا که همدوره هنرمندانی افجهای، صادقی و کیارستمی بوده، دارای ۳ مدرک کارشناسی حقوق، تاریخ و معماری از دانشگاه تهران است. این روزها علی رضا در گوشه عزلت نشسته و کمتر از خانه بیرون میآید. به بهانه سالروز تولد این هنرمند با وی گفتگوی کوتاهی کردیم که میخوانید.
احساس شما در روز تولدتان چیست؟
من حقیقت را خدمت شما عرض کنم. مادرم در داوودیه قلهک من را به دنیا آورد. آن موقع "آل" آمد مرا ببرد اما مادرم جیغ زد و آل فرار کرد و من نجات پیدا کردم. خوب بود نجات پیدا نمیکردم.
آل؟
یک موجود خیالی است. زنهایی که بچهدار میشدند چون ضعیف بودند، به خیالشان میآمده که یک موجودی حیوانی میآید و بچهشان را میبرد. جیغ میزدند و آل از روی کرسی یا هر چیز دیگر فرار میکرد و میرفت. آل مرا نبرد بدبختانه. بعد هم تاریخ تولد بنده آن طور که مادرم گفته زمانی بوده که میوه به عمل میآمده است. زمانی که به عمل میآمده با فروردین جور در نمیآید. یعنی من فروردین به دنیا نیامدهام. زیرا مطابق سخن مادرم نیست.
پس تاریخ تولدتان مشکوک است.
بله! کلا قلابی است. من هر وقت که بههای اصفهان به بازار میآید، آن طور که مادرم گفته، حس میکنم به دنیا آمدهام. پس الان برای من این تولد بیخودی است. میوه به پاییز میآید و اگر نخورند و ندزدند و به دست ما برسد، من متوجه میشوم به دنیا آمدهام.
از زندگیای که کردید و رشتهای که آموختید راضی هستید؟
من هشتاد و دو سال زندگی کردم که با نواسانات زیادی توام بوده است. ما اهل قمصر کاشان بودیم و بعد آمدیم تهران. زندگی بچگی من خوب بود. پدرم گلهداری میکرد. حیاط بزرگی داشتیم. سه چهار تا طویله و باربند و ماست و شیر فراوان. من هم یکی یه دانه و عزیر دوردانه بودم. زندگی بهم خوش میگذشت. مسائل کلی و جریانهای سیاسی که هیچ وقت داخل آن نشدم اما همه داخل بودند نظامهای اجتماعی را مدام تغییر میداد و زنده باد مرده بادها همچنان بود. این شلوغیها باعث شد تاریخ بدی باشد و زندگی ما هم تحت تاثیر قرار بگیرد و نوسان داشته باشد. کلا اما راضی هستم از مسیری که پیش آمد.
هنوز هم نقاشی میکنید؟
ده تا نقاشی کشیدم که پیش قاب ساز است. اینها آخرین کارهای من در آخرین ماه سال گذشته بود که تمام شد. یکی هم نیمه کاره مانده که مغز و فکر وچشمم اجازه نمیدهد کارهای بزرگ انجام دهم. ولی افرادی هستند که ۱۵۰۰ کار از من دارند. مثل آقای دکتر کازورنی و کارهای خیلی خوب داشتم که همه رفت و بخشیده شد و فروخته شد. یک مقدارش اروپا رفت. یه تعدادی امریکا و استرالیا رفت که دیگر بر نگشته است. متاسفانه هیچ استفاده مادی از هنرم نکردم ولی از لحاظ روانی و روحی خیلی خوب بود که یا خودم لذت بردم و یا دیگران. من یک مدتی بود کارهایم را میگذاشتم خانه دوستان به امانت اما از ۴۰ تا کار، پنج تای آن برایم میماند. متاسفانه کارهای من به جای اینکه فروش برود بیشتر برده شده و به دوستان و عزیزان هر کدام چند اثری دستشان رسید.
در حال حاضر زندگی را چگونه میگذرانید؟
دو سال است که خانه نشینام. کمر درد دارم و گرفتار ناراحتی روحی و روانی هم شدم. بعضی وقتها دو ماه، سه ماه از خانه بیرون نمیآیم.
آرزوی برآورده نشدهای دارید؟
وقتی تاریخ را میخوانم میبینم هیچ وقت تاریخ بر وفق مراد ما انسانها نبوده و همهاش جنگ و جدال بوده است. کشور ما کشوری است که میشد خیلی خوب توش زندگی کرد. فکر میکنم با این هواپیماها و چاههای نفت که دارند در کره زمین میکَنند و این جنگلهایی که خراب میکنند و این دود ماشینها، کلا کره زمین است که باخته. ما نقاشان اصطلاحی داریم که گاهی چوبی که برای نجارها میبرند تا قاب دور کار را بتراشد، گفته میشود "این چوب باخته". حالا زندگی ما و زمین هم همینطور است. به اصطلاح باخته.
انتهای پیام/