سرویس معماری هنرآنلاین: جهانگیر نظام‌العلما ۲۴ اسفند ۱۳۱۳ در تهران متولد شد. وی فرزند عباس نوه کمال الوزاره نمایشنامه نویس عصر مشروطه است که در تاسیس کمدی ایران نقش داشته. جهانگیر از پنجم ابتدایی با عشق و علاقه به خط و خطاطی روی آورد و دبیرستان را در دارالفنون به اتمام رساند. سپس در هنرستان کمال‌الملک هنرهای زیبا به صورت علمی فن خوشنویسی را دنبال کرد. وی در سمت پست و تلگراف و موسساتی مانند سازمان تبلیغات فاکوپا و روزنامه اطلاعات و کیهان به کار خط نویسی اشتغال ورزید. از هم دوره‌ای‌های وی میرزا کلهر بود که تغییراتی در خط نستعلیق داد. نام روزنامه اطلاعات هنوز هم‌‌ همان نامی است که روزی جهانگیر نظام العلما به خط خوش آن را نوشت. در سالروز تولد این هنرمند پیشکسوت، با وی گپ دوستانه و کوتاهی زدیم که در زیر می‌خوایند.

برای شما روز تولد معنای یک سال بزرگ‌تر شدن و پیر شدن دارد؟

من اصلا به پیری فکر نمی‌کنم. با اینکه خودم متولد ۱۳۱۳ هستم و ۸۰ سال عمر دارم، ولی چون هم کوهنوردم، هم اسکی باز و هم شناگر، حس پیری به من دست نمی‌دهد. تمام قله‌های ایران را رفته‌ام و هفته‌ای سه روز ۵۰۰ متر شنا می‌کنم و هفته‌ای یک روز هم کوهنوردی. گاهی یک نصف شب از خواب بیدار می‌شوم دور خانه راه می‌روم چون یادم می‌افتد ورزش روزانه‌ام را انجام نداده‌ام با این هنر اصیل که بلدم احساس سبکی دارم. می‌دانید پدر بزرگم معلم خط ناصرالدین شاه بوده؟ هنر خط در خانواده ما ارثی است و من از ۷ سالگی احساس خوشنویسی داشتم و کار می‌کردم تا به امروز. هنوز هم ادامه می‌دهم و هر کسی بخواهد دکترای خوشنویسی بگیرد، حداقل یک امضایش از من است.

در این سن و سال هیچ لرزش دست ندارید؟

اصلا دستم نمی‌لرزد و هنوز با این سن تدریسم را به شکل رایگان ادامه می‌دهم.

با توجه به اینکه روز تولد شما مصادف است با نزدیک شدن به بهار، تعریف‌تان از بهار چیست؟

بهار باید بیاید و برود. هیچ کس نمی‌تواند بگوید زمستان بد و تابستان خوب است. فصل‌ها مکمل هم هستند و هر کدام خاصیتی دارند. همه این‌ها با خوبی و خوشی در ذهنم وجود دارند.

چه نوع شعرهایی و با چه محتوایی معمولا برای خوشنویسی انتخاب می‌کنید؟

من زیبا‌ترین تعبیرات و شعر‌ها را انتخاب می‌کنم و از همه آن‌ها لذت می‌برم. حالا می‌خواهد درباره طبیعت باشد می‌خواهد درباره عشق و یا چیزهای دیگر. علاقه من به ادبیات و خط است. مثلا این شعر را برایت می‌خوانم ببیند چقدر زیبا است. به خواب بود/ نمودم خیال بوسه از او/ صدای پای خیالم نمود بیدارش. این قدر لطیف است که می‌گوید خیال من بیدارش کرد. کجا چنین خیال پردازی‌ای وجود دارد؟ کجای دنیا این همه به اشعارشان احترام می‌گذارند و با آن‌ها زندگی می‌کنند؟ من ندیدم. خوش به حال کسی که شعر را بشناسد و بفهمد.

سال تحویل چه می‌کنید؟ سفره هفت سین دارید و آداب نوروزی را رعایت می‌کنید؟

نه. در هر شرایطی کوه و طبیعت را ترجیح می‌دهم. هر وقت تحویل سال می‌شد فقط من روی کوه بودم. بغل رودخانه یک فرش کوچکی می‌انداختم و کتاب می‌خواندم.

بهترین اتفاق سال گذشته شما چه بود؟

توجه نکردم اتفاق بد یا خوبی داشته باشم.

این روز‌ها چه می‌کنید و چه برنامه‌هایی برای سال ۹۴ دارید؟

شاید برم امریکا یک سری به بچه‌هایم بزنم و برگردم. من سیتیزن امریکا هستم. هر وقت بخواهم برم می‌توانم اما ایرانی‌ها را دوست دارم. این وطن را که با او بزرگ شده‌ام دوست دارم.

دوست ندارید بروید امریکا بمانید؟

نه. می‌دانید به محض برسم آنجا به من حقوق می‌دهند. اما یک ماهی که می‌مانم اطلاع می‌دهم که حقوق را قطع کنید و من رفتم ایران. می‌آیم اینجا و به درس و کار‌هایم می‌پردازم. اگر کار نکنم آشفته می‌شوم.

چه پیامی برای نسل آینده دارید؟

فکرش را نکردم چه باید به‌ آنها بگویم. انشاءالله خوشبخت بشوند. انشاءالله که وضع‌مان بهتر بشود. این هم می‌گویم برای اینکه سیاسی حرف نزده باشم.

انتهای پیام/