سرویس معماری هنرآنلاین : محمدحسن داورزنی از هنرمندان مجسمه‌ساز و طراح مدال‌های مختلف این روز‌ها همچنان مشغول تدریس در دانشگاه‌های مختلف است و هنوز باور دارد بهترین مبارزه همین تدریس است تا دانشجو‌ها عشق به هنررا فرا بگیرند و به خودشان ایمان بیاورند. ۱ اسفند ماه سالرزو تولد این هنرمند پیشکسوت است و به همین مناسبت با وی گپی کوتاه زدیم که در زیر می‌خوانید.

تولد یعنی چه؟

یعنی اینکه یک سال دیگر از عمر گذشت. تولد را همیشه می‌شود گرفت اما وقتی یک سال می‌گذرد، می‌گوییم یک سال از عمر گذشت. من پارسال توانم بیش از امسال بود. واقعیت تولد این است. زمان می‌گذرد.

تعریف شما از بهار چیست؟

زایش است. به وجود آمدن فصل جدید، فضلی نو، زمانی تازه. ما می‌توانیم بگوییم تولد ما یک زایش جدید است اما در عین حال که این زایش جدید را داریم، یک مقدار بیشتر فرسوده شدیم و به قول صنعت‌گر‌ها استهلاک بیشتری داشتیم در این صنعت زندگی.

از لحاظ ذهنی می‌توان به واقعیت تلخ آن بی‌توجه بود؟

می‌توانیم از لحظ ذهنی با عشق و علاقه بیشتر مسئله را جبران کنیم. عشق می‌تواند خدا باشد، هنر باشد، کار باشد، می‌تواند یک درخت یا یک گل باشد. درصدی از عشق را می‌توان به هر چیزی وصل کرد.

نو شدن و متولد شدن می‌تواند انگیزه تازه‌ای برای شروع دوباره زندگی و فعالیت شما باشد؟

بله! من هنوز فکر می‌کنم می‌توانم کار کنم. چون اگر کار نکنم فسیل می‌شوم. من هفته‌ای ۵ روز در دانشگاه تدریس می‌کنم. یعنی از ساعت ۸ صبح تا ۶ بعد از ظهر مشغول کار هستم. هر دانشگاهی که می‌روم دو تا کلاس صبح و دو تا کلاس بعد از ظهر دارد و اگر این کار را نکنم مریض می‌شوم. یک روزی رفتم و گفتم می‌خواهم بازنشسته بشوم. سال ۷۵ بود. گفتم دیگر می‌خواهم بروم توی خانه برای خودم کار کنم. وقتی رفتم، دیدم حوصله‌ام سر می‌رود و حس کردم دارم فسیل می‌شوم. دوباره باز با دعوتی که دوستان کردند، دوباره شروع کردم به کار تا سال ۷۷ که در دانشگاه تهران بودم. از سال ۷۸ به این طرف به دانشگاه‌های دیگر هم دعوت شدم.

چه چیزی باعث می‌شود کاری را که تا به امروز انجام می‌دادید، به یکباره‌‌ رها نکنید و از عالم تدریس و هنر به کلی بیرون نروید؟

علاقه و عشقی که به دانشجو، جامعه، تدریس و هنر وجود دارد، آدم را در این راه نگه می‌دارد. من ایتالیا بودم. قبل از سال ۴۵ به من پیشنهاد شد که بمانم اما گفتم من به درد اینجا نمی‌خورم و باید برگردم ایران و آمدم اینجا. دوباره سال ۵۶ رفتم و دوباره همین مسئله پیش آمد. برگشتم، آمدم و فکر نمی‌کردم انقلاب بشود. شاید الان نظام منسجمی نداشته باشیم اما وقتی می‌آیم اینجا و آن عشق را با دانشجو‌ها و بچه‌ها تقسیم می‌کنم می‌بینم ضرر نکرده‌ام. ۷۴ سالم است. برخی می‌پرسند چرا جوان مانده‌ای؟ می‌گویم: به خاطر اینکه با طیف جوان در تماس هستم. با آن‌ها خوش و بش می‌کنم، شوخی دارم، درس می‌دهم به آن‌ها. سال قبل با یکی از دانشجو‌هایم به جشن تولدم آمدم. همین که در شهرستان می‌روید و دانشجویی شما را می‌بیند و با شور و شوق به سمت‌ات می‌آید که‌ ای فلانی! سلام. همین برای ما مانده. یک معنویت در تدریس برای ما مانده است که به آن دل بسته‌ایم. والا هنر ما از نظر مادی چیزی ندارد.

بهترین رخداد سال گذشته شما چه بود؟

تعدادی از دانشجو‌ها برای من جشن تولد گرفتند. یکی از دانشجو‌ها هم تصویری هم از من گرفته بود که اصلا نفهمیده بودم کی گرفته و آن را سیاه قلم کار کرده و به من هدیه داد. برای من جالب بود که این دانشجو به رشته‌اش و من این همه علاقه دارد.

محمد حسن داورزنی کیست؟

من یکی از بنیان‌گذاران رشته طراحی صنعتی هستم. از کسانی که آن سال‌ها بودند الان کسی باقی نمانده جز من. سال ۵۰ وقتی ما این رشته را بعد از مجسمه‌سازی راه انداختیم که رشته اصلی من بود، با عشق و علاقه آمدم در این رشته و پیگیر شدم و رفتم کشورهای مختلف و دوباره برگشتم ایران. دیدم باز ایرانی‌های خودمان با ذوق تراند. ایرانی‌ها خودشان را قبول ندارند اما من می‌گویم بچه‌ها خودتان را باور کنید. واقعا هوش ایرانی و ذوق و علاقه ایرانی خیلی زیاد است. ما هم پایبند این آب و خاک شدیم. والا شاید مثل بعضی‌ها ول می‌کردیم می‌رفتیم.

برنامه تازه‌ای برای سال آینده دارید؟

مشخصا‌‌ همان برنامه تدریس است که قبلا داشتم. حالا شاید روز‌ها و ساعات تدریس را کمتر کنم تا فرصت کنم برای خودم کاری انجام بدهم. الان چند وقتی است که در کار مجسمه سازی هیچ فعالیتی نداشتم. البته الان کارهای کوچک انجام می‌دهم. در حد مدال. دو سه دوره مدال درست کردم برای سازمان عمرانی کیش یا مثلا مدال‌هایی که در دولت هفتم و هشتم طراحی کردم و ساختم. برای آینده نمی‌دانم این‌ها دیگر سفارشی داده می‌شود یا نه اما کلا مایلم بنشینم یک کاری انجام بدهم.

آداب و رسوم سنتی عید را هم برگزار می‌کنید؟

حتما! این جزو کارهایی است که نباید فراموش کنیم. ما ایرانی هستیم و نباید سنت و فرهنگ‌مان را از یاد ببریم. کاری به این ندارم که فلانی مخالف و آن یکی موافق است. هر خانواده‌ای باید فرهنگ خودش را در عید نوروز پیاده کند.

اگر بخواهید حرفی به دانشجو‌هایتان بزنید چه می‌گویید؟

همیشه می‌گویم اولا خوتان را قبول داشته باشید. دوم اینکه فعالیت‌هایتان را فراموش نکنید و سوم، پابند اصول و عقاید خودتان باشید. حالا هر کس سنت و اصولی دارد. من نمی‌توانم آسوری‌ها، زرتشتی‌ها یا مسیحی‌هایی که سر کلاس من هستند را منصرف کنم.. نه هرگز نمی‌گویم فرهنگ و سنت خودتان را کنار بگذارید.

یکی از بازر‌ترین خصوصیات اخلاقی شما چیست؟

خصوصیات اخلاقی من شوخی کردن با بچه‌ها است. چون دانشجو‌ها را بچه‌های خودم می‌دانم. در زمینه مشکلات زندگی و حمایت‌شان کرده‌ام. رفع اشکال کردن از دانشجو‌ها جزو خصوصیات من است.

روزهای خوبی را طی می‌کنید؟

یک هفته‌ای است که مشکل کمر درد دارم آن هم به خاطر بی‌احتیاطی خودم بوده است.

انتهای پیام/