سرویس تئاترهنرآنلاین: نمایش "شبی بیرون از خانه" به کارگردانی رامین معصومیان و فرید قادرپناه از 15 اسفندماه با بازی مریم قربانیان، فرهاد مهر خیرانی، عقیل بهرامی، سوده اسدی، امین جلالی، مینا زرنانی، امونا پیکریان، حسام قارونی و رامین معصومیان در تماشاخانه استاد مشایخی به روی صحنه رفته و تا 29 اسفندماه نیز این نمایش ادامه خواهد داشت.

فرید قادر پناه یکی از کارگردانان این نمایش در گفت‌وگو با خبرنگار هنرآنلاین درباره این نمایش و چگونگی روند اجرای آن گفت: 11 ماه پیش به همراه رامین معصومیان تصمیم گرفتیم، روی این محتوا که به نوعی آسیبی اجتماعی است کارکنیم. ما بر اساس محتوا چند نمایشنامه را بررسی کردیم، در نهایت دیدیم که "شبی بیرون از خانه" هارولد پینتر با آنچه مد نظر ما است مطابقت بیشتری دارد. آن را پیش از این نیز خوانده بودیم، بنابراین تصمیم گرفتیم که نمایش را به روی صحنه ببریم.

وی درباره انتخاب اثر هارولد پینتر بیان کرد: ملاک ما برای این کار نمایش پینتر نبود که با این نیت بخواهیم کار کنیم. محتوا برایمان مهم بود. تفاوت این نمایش با دیگر آثار پینتر نیز این بود که سکوت و اضطراب خیلی در آن دیده نمی‌شود و کلا متفاوت است. ابتدا عنوان آن را ساعت 12 گذاشتیم ولی با وجود تفاوت‌های زیادی که متن ما با نمایشنامه پینتر دارد، قبول نکردند که برداشت یا اقتباسی از پینتر را استفاده کنیم، در نهایت نام پینتر به عنوان نویسنده نمایش استفاده شد.

قادر پناه ادامه داد: در ترجمه‌های مختلف این اثر پینتر، فیلمنامه ذکر شده و عنوان شده که برای تصویر نوشته شده است. اما این که چرا ما برای اجرا انتخاب کردیم یکی از دلایل عمده‌اش این بود که تاکنون این نمایش اجرا نشده بود و تنها در سال 1960 خود پینتر یک بار آن را بازی و کارگردانی کرده بود و دیگر در هیچ جای دنیا اجرا نشده است و این برای ما ملاک بود.

کارگردان این نمایش با اشاره به این‌که قصد نداشتند یک اثر به نام پینتر کار شود افزود: ما در بخش اول نمایش سعی کردیم دین خود را به پینتر ادا کنیم و آن بازی‌هایی که احتیاج بود، میزانسن‌ها و... را در همان بخش رعایت کردیم، تا هم ادای دین به او باشد، هم منتقدان از دیدن نمایش راضی باشند و بدانند که ما نیز می‌توانیم یک نمایش پینتری کار کنیم، اما قصدمان این نبوده است.

وی در پاسخ به این سوال که چقدر براساس سبک‌های رایج این نمایش را به روی صحنه برده است گفت: من با این تقسیم‌بندی که برای سبک‌ها ایجاد شده است، مشکل دارم. پینتر خودش این نمایش را نوشته و کارگردانی کرده و دیدگاه خود را داشته است، اما چرا من نیز باید با همان روش اجرایی کار کنم، ضمن این‌که اگر قرار باشد، من نیز همان کاری را انجام دهم که او انجام داده دیگر اتفاق جدیدی در تئاتر رخ نداده و خسته کننده خواهد بود.

قادر پناه با اشاره به موضوع این نمایش نیز عنوان کرد: ما بسیار روی این موضوع تحقیق کردیم. در نهایت به انجمن ترک وابستگی‌های ناسالم برخوردیم که نگرانی‌های موجود و وابستگی‌هایی که به هر دو طرف آسیب می‌زند را بررسی می‌کند. برای ما مهم بود که موضوعی را به روی صحنه ببریم که تاکنون کسی روی آن کار نکرده است . ضمن این‌که این همه وسواس و نگرانی بالاخره روزی به یک آسیب اجتماعی تبدیل می‌شود و ناهنجاری بوجود می‌آورد و جای پرداختن به آن خالی بود. کنترل بیش از اندازه جلوی اجتماعی بودن افراد را می‌گیرد، این بیماری کاملا پنهان است و بسیار در سطح جامعه دیده می‌شود، نگرانی خانواده قدرت تصمیم‌گیری را از فرد می‌گیرد و باعث می‌شود در اجتماع با مشکل روبه رو شود.

این کارگردان جوان در پاسخ به این سوال که چرا این نمایش از حضور دو کارگردان بهره می‌برد گفت: ما طی یک پروسه زمانی چند ساله با هم کارهای مختلفی را به روی صحنه بردیم و نتیجه اولین اجرای عموم ما نمایش "شبی بیرون از خانه" است. ما یک تیم هستیم، که ایده‌های نزدیک به هم داریم و تصمیم گیرنده نهایی نیز این تیم است و با هم کار می‌کنیم؛ ضمن این‌که کار تیمی کردن، مزیت‌های بسیاری دارد و پیش برنده است.

قادر پناه درباره مهم‌ترین ویژگی نمایش "شبی بیرون از خانه" نیز اظهار کرد: مهم‌ترین ویژگی این نمایش این است که شما هر زمان از نمایش که بخواهید، می‌توانید نمایش را نگه دارید، بدون این که دچار شلختگی یا درهم امیختگی شود. ضمن این‌که این نمایش سرشار از قاب‌های زیباست، چرا که میزانسن دارد و هیچ کجایی از نمایش ماسکه نیست. ما سعی کردیم باتوجه به سالن موجود قاب و میزانسن‌ها دارای اهمیت باشد. از سوی دیگر بازیگران این نمایش می‌دانند روی صحنه چه می‌کنند. بداهه‌های ما در زمان تمرین شکل گرفته و به یک واحد رسیدیم که دیگر تغییر نمی‌یابد. در نتیجه در این نمایش همه چیز مرتب است.

وی ادامه داد: یکی دیگر از مهم‌ترین ویژگی‌های کار ما این است که مخاطب در این نمایش سوپرایز می‌شود. در طول تمرینات ما همیشه خودمان را جای تماشاگر گذاشتیم و فکر کردیم کجای نمایش مخاطب به تنوع نیاز دارد. اتفاقی که در نمایش‌های اخیر نادیده گرفته شده است. با نگاهی به نمایش‌های سال گذشته می‌بینید که تمام نمایش‌ها شبیه به هم بودند و هیچ اتفاق جدیدی در این بین رخ نداده است.

قادر پناه گفت: آنچه که باعث شده نمایش ما دیده شود، این است که تنوع صحنه در این نمایش بسیار زیاد است. ما سعی کردیم ساده اما اصولی بودن را رعایت کنیم. روایت نمایش ما ساده اما پایبند اصول است و این را مخاطب به خوبی می‌فهمد.

این کارگردان درباره سبک استفاده شده در این نمایش بیان کرد: ما سبک خودمان را استفاده کردیم و علاقه خاصی به حرکات فرم در فضای اکسپرسیونیسم داریم و بازی‌های رئال در فضای سورئال را که بهم مربوط باشند بسیار می‌پسندیم. از میزانس استفاده کردیم و ساختار و فضا را سورئال کردیم، تنها یکی دوشخصیت ما دراین نمایش رئال هستند. دوست داریم این سبک خودمان باشد ضمن این‌که تنها منحصر به ما نیست و دیگران نیز پیش از ما از این سبک استفاده کرده‌اند. ما بازیگر را به حرکت و فرم نزدیک کردیم، ضمن این که ما از گروه‌های دیگر استفاده نکردیم، برای انجام حرکات فرم خواستیم بازیگرمان با بدن آماده خودش این کار را انجام دهد و فضا برای مخاطب تغییر نکند.

وی ادامه داد: ما یک گروه هستیم که همه با هم زحمت می‌کشند، بازیگران ما بسیار حضور پررنگی دارند و قطعا در چند سال آینده نامشان به خوبی شنیده می‌شود و برصحنه تئاتر می‌درخشند، اما در تئاتر برعکس تصویر، متاسفانه همه چیز به نام کارگردان تمام می‌شود و بازیگران خیلی دیده نمی‌شوند. ضمن این که طراحی و انتخاب موسیقی، طراحی صحنه و دکور وحتی نور را در کارگردانی انجام دادیم، اما در بخش اجرایی بسیار به ما کمک شد. ایده‌های سخت ما را دوستان به خوبی و روان اجر کردند و گاهی ایده‌های نشدنی را شدنی کردند، سخت بود اما اجرا شد.

قادرپناه در پایان درباره فعالیت‌های آینده این گروه خاطرنشان کرد: در حال حاضر فیلم این نمایش را برای جشنواره‌های خارجی فرستادیم و سال آینده نیز در بخش مرور جشنواره تئاتر فجر اجرا خواهیم داشت. ضمن این‌که قصد داریم مهر سال آینده نیز در همین سالن اگر بتوانیم کار جدیدمان را به روی صحنه ببریم و درحال حاضر دورخوانی‌های اثر جدیدمان شروع شده است.

انتهای پیام/