سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "مائوزر" کاری از گروه تئاتر 6 نوشته هاینر مولر و با کارگردانی ناصر حسینیمهر در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر روی صحنه است. در صحنه یک سازه چوبی شیب دار و بزرگ به عنوان دکور قرار گرفته است که بازیگران به روی آن حرکت میکنند. سرباز جوانی با یک سماور در کنار عکسی از مسیح (ع) در آوانسن نشسته است. او خود را فرزند خرده بورژوایی معرفی میکند که تنها دارائیش یک سماور است. این سرباز از افراد جوخه اعدام است.
داستان درباره انقلاب اکبر روسیه است. جوخه اعدام مدام به اصطلاح خائنین و دشمنان انقلاب را به گلوله میبندد. یکی از افراد اعدامی زنی باردار است که مقام ارشد نمیتواند دستور قتل او را بدهد و سرباز به راحتی نه تنها او بلکه مافوق خود را نیز میکشد. از این پس سرباز جوان خودش دستور اعدامها را میدهد. کشتن از پی کشتن آغاز میشود و به هیچ کسی هم رحمی نمیشود.
صحنه خونین و پر از خشونت است. در نهایت استحالهای شکل میگیرد و سرباز تبدیل به یک جانی خونخوار میشود. پس از این همه اتفاقات نوبت به خودش میشود و در دادگاه محکوم به اعدام میشود. در واقع اگر بخواهیم کل داستان را در یک جمله خلاصه کنیم به یک جمله معروف میرسیم و آن این است که "انقلاب فرزندان خودش را میخورد" سرباز انقلابی هم در نهایت به دست انقلابیونی دو آتشه به جوخه مرگ سپرده میشود.
اما در اجرا چه میگذرد. ابتدا لازم است به نکات مثبت این اثر نمایشی اشاره کرده. اولین نکته انتخاب درست، آگاهانه و مسئولانه کارگردان نمایش در انتخاب متن است. متنی جهان شمول که اتفاقات امروز و دیروز جهان را در بر میگیرد.
نکته دوم طراحی لباس و نور است که در آن به عناصر زیباییشناسانه توجه شده است، اما مهمترین نکتهای که به اجرا ضربه زده است در انتخاب بازیگران رخ داده است که بعید به نظر میرسد که کارگردانی با تجربه همچون ناصر حسینی مهر ابزار اصلی کارگردان یعنی بازیگر را دستکم بگیرد. تعدادی هنر جوی بازیگری که علیرغم زحمت بسیار و عرق ریختن در صحنه نمیتوانند بازی در خور یک اثر حرفهای ارائه دهند. شخصیت محوری جوانی است که از پختگی لازم برای ایفای این نقش بهرمند نیست.
شاید عنوان شود که این نمایش تعمدا با هنرجویان نمایش تمرین شده که در آن صورت هم باید گفت برای هنرجویان بسیار زود است که در حرفهایترین مجموعه تئاتری ایران که همان تئاتر شهر است یه صحنه بروند. تئاتر حرفهای تعریف خودش را دارد و کار با هنرجویان تعریفی دیگر...
هنرجویان در این اجرا فشار فراوانی را متحمل میشوند. برای تاثیرگذاری فریادهای گوشخراش میکشند. در صحنه سرو صداهای آزاردهند تماشاگران را کلافه میکند. اما همانطور که اشاره شد نمیتوان زحماتی را که گروه برای اجرای این نمایش کشیده نادیده گرفت.
نمایش 6 صحنه دارد که در آن روند استحاله شخصیت محوری و سپس رفتن او به سوی جوخه اعدام به خوبی به تصویر کشیده میشود. استدلال رهبران انقلاب هم برای کشتنهای پیدرپی چندین بار در نمایش تکرار میشود؛ اینکه "نان روزانه انقلاب از مرگ دشمنان تهیه میشود. باید علفهای هرز را کند تا گیاهان تازه برویند." با اینکه نمایش از نظر زمانی به ۱۹۱۷ باز میگردد اما با دیدن آن میتوان تمام رخدادهای سالهای اخیر در خاورمیانه و کشورهای عربی را متصور شد. آزادیهای که بهای رسیدن به آنها مرگ و از جان گذشتن است. بیگناهانی ایستاده در مقابل تپانچه... صحنه پایانی را خون فرا میگیرد و سکوت پایان را رقم میزند.
در یادداشتِ ناصر حسینى مهر براى پوستر نمایش "مائوزر" چنین آماده است: از دیدن این پوستر ساده و غیرمتعارف شاید کمی حیرت کنید. این پوستر برخلاف برخی پوسترهای امروز تئاتر ما که لحن یکسانی دارند و همه معانی را میخواهند یکجا و به شکل شعاری مطرح کنند فاقد پیچیدگیهای سرگیجه آور است. ما سعی کردیم به سادگی تمام خبر اجرای نمایش "مائوزر" را با زبان رنگ و فرم و حس و جذابیتهای درونی نمایش به مخاطبان اطلاع دهیم. ------- نمایش "مائوزر" تا ۱۵ اسفند ماه، ساعت 19:30 در سالن چهارسو مجموعه تئاتر شهر اجرا میشود. بابک قهرمانی، مصطفی مقیمی، آرش منتظری، نیره سادات میرزایی، فرامرز رمضانی، شاهو رستمی، پدرام صمدی، محمد شاهی، کیوان کاوند، یاسمین فهبد، ماهانا نریمانی، صحرا اسدالهی، شیوا لطیفی، سارا رستم کلایی، نازنین تامرادی بازیگران این نمایش هستند. "مائوزر" نام شرکتی است که بیشتر برای اسلحههای کمریاش معروف است. اسلحههایی که بیشتر برای تیر خلاص زدن استفاده میشد.
انتهای پیام/
سارا سالک