سرویس تجسمی هنرآنلاین : تابلوهای بزرگ و کوچک بهاره بابایی در گالری هما با رنگ‌های روشن و جذابشان چشم‌ها را به سوی خود می‌گردانند. در بیشتر کارهایی که در این نمایشگاه با نام نقاشی از نقاشی به نمایش گذاشته است، او رنگ‌ها را طوری روی بوم قرار داده که از واقع گرایی کمی به دور باشند. تابلو‌های بزرگ او در ابعاد ۱۴۰ سانتی متری و مربع هستند. اودر بیشتر نقاشی‌های بزرگ اندازه‌اش با گذاشتن لکه‌های رنگ سطوح بزرگ را نقاشی کرده است. در همهٔ آن‌ها یک حیوان موضوع نقاشی است. ببر، گوزن، خرس، گربه... و این سطوح نشان داده شده با لکه‌های منظم و رنگی محیطی است که آن موجود در تقابل با آن قرار گرفته است و در بیشتر تابلو‌هایش این محیط یک محیط آبی است.

برکه، رودخانه یا آبشار. در تابلوهای کوچکش که مربع‌های در ابعاد ۲۸ سانتی متری هستند باز هم شکل حیوانات را بازنمایی می‌کنند. اما این بار فقط قسمتی از جسهٔ آن‌ها در کادر قرار گرفته است و در بعضی از آن‌ها تشخیص اینکه چه حیوانی هستند مشکل است. چون او در تمام کارهای این نمایشگاه از نشان دادن بعد و عمق خود داری کرده است. واقعگرایی را به کنار نهاده و به نظر می‌رسد او قصد دارد تنها فرم‌ها را به نمایش بگذارد قصد او بازنمایی خود حیوانات نیست. همانطور که خود او گفته است او قصد حذف کردن موضوع و روایت از نقاشی را دارد.

بابایی در کاتالوگ نمایشگاه نوشته است: "چه چیزی در نقاشی هست که ما را از آن دور یا به آن نزدیک می‌کند؟ لابد موضوع نقاشی یا مشترکاتی که ما میان نقاشی و خودمان پیدا می‌کنیم! در این مقطع فکر می‌کنم با فرار از موضوع - در نقاشی - می‌شود به جنگ با سهل فهمی در نقاشی رفت، حد اقل این کلک برای من یک روش عملی است برای دور شدن از روایت سازی در کارم؛ اصلاً تفاوت نقاشی با بعضی مدیوم‌های کاربردی همین مسئله موضوع نقاشی است. جان بالدساری برای رسیدن به هنر ناچار دست از نقاشی برداشت من سعی می‌کنم برای نقاشی اجباراً از ورود هر ایده به کارم اجتناب کنم و فعلاً این راهکار را تنها امکان نقاشی مفهومی می‌شناسم."

جان بالداساری هنرمند قرن بیستم نقاشی بود که برای رسیدن به هنر مفهومی نقاشی را کنار گذاشت و با متن و عکس روی بوم به کارش ادامه داد. او با ارزش گذاری بر اثر هنری با معیار اصل بودن آن مخالفت می‌کرد. به همین دلیل تصمیم گرفت بدون آنکه نقاشی کند به هنرش ادامه دهد. و به این طریق او با کنار هم قرار دادن عکس و متن ایده‌ای تولید می‌کرد که قابلیت ارزش گذاری بر آن به صورت مذکور از بین می‌رفت. به نظر او ارزش گذاشتن بر یک اثر هنری به این دلیل که نقاشی معروف خود با دست خود آن را خلق کرده است، یک توهم بیهوده بود. بنابرین او اثر دست خود را از هنرش دور نگاه داشت.

بهاره بابایی آن طور که خود بیان می‌کند به تلاشی مشابه بالدساری دست زده است. او می‌خواهد نقاشی را از هر هنر دیگری متمایز کند بنابر این مهم‌ترین چیزی که در نقاشی به طور خاص وجود دارد و هنرهای دیگر فاقد ان هستند را به کار می‌گیرد (یعنی خاصیت ناب بصری آن) و از چیزهای غیر از آنکه روایت و موضوع هستند دوری می‌کند. او در بازنمایی حیوانات هدفش بازنمایی آن‌ها نیست بلکه همانطور که در ادامه گفته است از فرم آن‌ها به منظور ساختن یک مدیوم بصری استفاده کرده است: "چرا از روایت فرار می‌کنم؟ چون قصه گویی در نقاشی ذاتاً بسیار فریبنده و گول زننده است - اگر نقاش بحران» چه چیزی کشیدن «را فراموش کرده باشد - به ویژه اگر پرسش نقاش از نقاشی محدود به زبان مدیومی آن باشد. با این دید به دنبال محتوایی در نقاشی رفتم تا ناچیز‌ترین روش روایی را در کارم به کار ببندم. اوایل راهکارهایی شبیه منظره سازی یا طبیعت بی‌جان به نظرم راهگشا بود اما بعد احساس کردم تناقض بنیادین قدرتمندی در نقاشی از حیوانات وجود دارد که در رسیدن به مقصودم از نقاشی بسیار سازنده خواهد بود. نقاشی از وجوش‌‌ همان اندازه غیر روایی است که مسبوق به سابقه؛ انگار تصویری می‌سازی بی‌ربط از چیزی مرتبط با انسان و پیش موجود میان انسان با هنر. حالا هرچه می‌گذرد این نقاشی‌ها هویت مفهومی و مستقلی برای خودم پیدا می‌کنند ولی در نگاه بیننده حتماً تصاویری به لحاظ محتوایی اخته و بی‌جذابیتند. این انفعال نقاشی نشانهٔ خوبی است، در واقع بیننده به منظور من از نقاشی نزدیک شده اگر با تأمل کردن در تصویر آن، بدون درک قصه‌ای، احساسی مشخص به نقاشی پیدا کند."

انتهای پیام/

واران عزیزپور